tag:blogger.com,1999:blog-12096365347251355022011-12-01T00:46:26.116+02:00apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.comBlogger571100tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-80154480560322293562011-01-12T00:39:00.000+02:002011-01-12T00:39:00.260+02:00Με το που τελείωσε η προβολή της ταινίας <a href="http://www.imdb.com/title/tt1334260/">Never Let Me Go</a>, ένοιωσα απίστευτα μόνος...<br /><br />Σαν ταινία, μπορώ να πω ήταν άριστη για τα γούστα μου! Σκηνοθεσία, σενάριο, ερμηνείες, φωτογραφεία, μουσική επένδυση. Αναφέρω πως η ταινία βασίζετε σε βιβλίο!<br /><br />Είπε πολλά, απίστευτα πραγματικά και ας ανήκει στην κατηγορία επιστημονικής φαντασίας.<br /><br />Θα κρατηθώ σε ένα, στο πως αναπτύσσονται συναισθήματα, ο έρωτας, η αγάπη, η ζήλια, το μίσος. Όλα κρατάνε σε διάρκεια χρόνου. Συναισθήματα αναγνωρίσιμα που μπορούμε ή δεν είμαστε ικανοί να νιώσουμε, να ζήσουμε.<br /><br />Αυτό που με τρομάζει, ότι αυτοί οι έντονοι συναισθηματισμοί, ξεκινάμε από νεαρές ηλικίες και ωριμάζουν με το χρόνο. Με άτομα που βρίσκονται στο περιβάλλων μας. Δεν ξέρω γιατί αλλά το θεωρώ δύσκολο να νιώσεις έτσι για πρόσωπα που μπαίνουν αργότερα στην ζωή σου και πόσο μάλλον να κρατήσει αυτό που νιώθεις σε βάθος χρόνου.<br /><br />Σκέφτομαι και ξανά-σκέφτομαι πόσο αφύσικα θα μπορούσε η δική μας κατηγορία ανθρώπων να γνωρίσει και να ζήσει κάτι τέτοιο. Να αγαπήσει, να πληγωθεί, να αγαπηθεί, να πληγώσει...<br /><br />Και πόσο αδύνατο είναι να βιώσει και να δεθεί με έναν άνθρωπο της παιδικής του ηλικίας.<br /><br />Το λέω αυτό, γιατί φαντάζομαι όπως εγώ, έτσι και εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές έχεις φίλους και γνωστούς, που είναι μαζί από μικρή ηλικία. Ναι μεν με τα πάνω τους, με τα κάτω τους, αλλά μαζί, αγαπημένοι, με επιλογή, καθαρά δική τους. Πόσο μάλλον να είσαι εσύ ένας τέτοιος φίλος, γνωστός!<br /><br />"Κλείνω" αναφέροντας πως η ταινία μου έφερνε συνέχεια στο μυαλό την ταινία <a href="http://www.imdb.com/title/tt0783233/">Atonement</a>. Με αναστάτωσε συναισθηματικά και δεν είχα που να απευθυνθώ, παρά εδώ, σε αυτό τον χώρο που με λύτρωσε :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-8015448056032229356?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-85379687870379805822010-10-10T21:40:00.001+03:002010-10-10T21:40:00.843+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/TLIEO_9S8eI/AAAAAAAAASE/E7za88sutDg/s1600/youtube.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 298px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/TLIEO_9S8eI/AAAAAAAAASE/E7za88sutDg/s320/youtube.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526484348470227426" border="0" /></a><br /><br />Ενδιαφέρων πως στο τμήμα Spotlight του YouTube φιγουράρουν video που απευθύνονται σε gay νεαρής ηλικίας, αναφέροντας ουσιαστικά πως η ζωή βελτιώνεται. Και όλα αυτά μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου!<br /><br />Η δύναμη του διαδικτύου. Από αρρωστημένα μυαλά που μοιράζουν μίσος μέχρι κινήσεις για να σωθούν ζωές.<br /><br /><blockquote><span style="font-weight:bold;"><a href="http://www.youtube.com/itgetsbetterproject">It Gets Better</a></span><br />Moved by the number of teenage suicides resulting from anti-gay bullying, columnist Dan Savage recently launched the "It Gets Better" YouTube channel. In the past week, thousands of videos have flooded the channel delivering messages of hope to gay teens.</blockquote><br /><br /><div style="text-align: center;"><object width="425" height="264"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5qF_qbaWt3Q?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/5qF_qbaWt3Q?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="264"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-8537968787037980582?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-60545657794025288472009-12-31T22:17:00.000+02:002009-12-31T22:17:40.451+02:00Ποιος θα μου το έλεγε.<br /><br />Κάθομαι στο ίδιο σημείο που καθόμουν ένα ακριβώς χρόνο πριν. Όλα είναι σχεδόν τα ίδια, φαίνονται τόσο μα τόσο διαφορετικά.<br /><br />Σε λίγες ώρες το τυχερό φλουρί του 2009 θα πάψει να έχει την μαγεία. Μια μαγεία που σε κάνει να πιστεύεις πως όλα θα σου πάνε καλά!<br /><br />Υποσχέθηκα απολογισμό, κυρίως για μένα αλλά και για εσάς, που με ακούσατε, με συμβουλέψατε, πειράξατε, δώσατε θάρρος και τόσα πολλά άλλα που δεν μπορώ να εκφράσω.<br /><br />Θυμάμαι ενάμιση χρόνο πριν, το καλοκαίρι του '08 με την βοήθεια του reader ξεκίνησα να διαβάζω πλέον εντατικά blogs με κυρίως gay θεματολογία. Ζούσα μέσα από αυτά, μιας και φοβόμουν να ζήσω κάτι δικό μου.<br /><br />Η τύχη όμως μου επιφύλασσε άλλα. Αυτά τα άγνωστα για μένα συναισθήματα, οι μοιραίες συναντήσεις, θα μου προέκυπταν. Ένιωσα τόσο οικία και τόσο όμορφα με έναν άνθρωπο που γνώρισα για 24 ώρες, που τον επόμενο διάστημα ήμουν σε μια φάση παράνοιας.<br /><br />Η ιδέα να ξεκινήσω και εγώ ένα δικό μου, προσωπικό χώρο, ξεκίνησε να τριγυρίζει στο μυαλό μου. Κάπου στο Νοέμβρη ξεκίνησα να επεξεργάζομαι την ιδέα, για το πως θα το πάσαρα. Βλέπετε, ήθελα να ακουστώ, έτσι ήταν σημαντικό για μένα να προσφέρω κάτι ελκυστικό.<br /><br />Γνώριζα πως το γράψιμο μου δεν είναι και το πιο σπουδαίο, έτσι έψαχνα πίσω από τα blogs τα οποία διάβαζα, τι χαρακτήριζε το κάθε ένα, τι μου άρεσε και τι ήταν αυτό που σε προσέλκυε να το διαβάζεις.<br /><br />Κατάλαβα για πρώτη φορά πως ο όρος μάρκετινγκ παίζει σημαντικό ρόλο! Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα του άππαρου, κάποιο στον όποιο να μιλάω. Κάθε φορά διαφορετικός. Μια εγώ, μια εσύ, μια αόριστη φιγούρα. Για μένα προσέφερε μια άμεση επικοινωνία.<br /><br />Αφότου βρήκα το όνομα, έμενα να βρω κάποιο θέμα και να αποφασίσω την δομή την οποία θα είχε. Προτίμησα κάτι απλό, για να μην τα μπλέξω και για να δώσω το βάρος στις αναρτήσεις. Θεματάκι είχα και με την λίστα με τα blogs τα οποία διάβαζα. Ήταν τόσα πολλά και δεν ήθελα να ξεχωρίσω τα αγαπημένα μου, έτσι προτίμησα να μην βάλω καθόλου.<br /><br />Βέβαια μαζί με το όνομα, για ταυτότητα, χριζόταν και ένα αβαταρ. Θυμάμαι τις ώρες που έψαχνα στο ιντερνετ για να βρω κάτι σχετικό και παράλληλα ελκυστικό. Η επιλογή μου τελικά ξεχώρισε μιας και ταίριαζε γάντι! Προκλητικό, σχετικό και ωραίο!<br /><br />Έμενε πλέον το τι θα έγραφα. Ήξερα πως ήθελα να πω την δική μου ιστορία, το δικό μου προσωπικό "δράμα" και πως το βίωσα. Γνώριζα πως αυτό θα ήταν μόνο ένα μικρό κομμάτι και σημασία είχε το τι θα έκανα μετά. Έτσι αποφάσισα να ξορκίσω το κακό πριν μπει το 2009, καταγράφοντας χρονικά το παρελθών μου. Σαν ιδέα βεβαίως μου κώλυσε το "μυστήριο ύφος". Για αυτό και το κενό προφίλ και η αποκάλυψη σιγά-σιγά και χρονικά του εαυτού μου.<br /><br />Αρχές του Δεκέμβρη του '08 θα ξεκινούσα να αναρτώ τα πρώτα κείμενα, όμως τα γεγονότα αυτού του μήνα δεν μου επέτρεψαν. Το θεωρούσα παντελώς άστοχο και βεβαίως το συμβάν αυτό μου θύμιζε για πολλοστή φορά την τραγικότητα της πραγματικότητας και συγκεκριμένα το πως ένας άνθρωπος παίρνει το νόμο στα χέρια του για να επιβάλει την δική του λογική. Οι συνειρμοί μου δεν καθησύχαζαν τους φόβους μου!<br /><br />Έτσι στις 14/12 αναρτώ το πρώτο κομμάτι και την υπόσχεση μου για το 2009. Η "εορταστική" ατμόσφαιρα που προσέφερε το τέλος του '08 μου έδωσε την ευκαιρία να αφήνω τις ευχές μου σε όποιο blog διάβασα, κάνοντας διαφήμιση και δείχνοντας το παρόν μου! Ήταν ξεκάθαρη η ανάγκη μου να ακουστώ! Βέβαια αυτό ήταν κάπως εθιστικό γιατί όσο και αν προσπάθησα αργότερα να το μειώσω, δεν τα κατάφερνα!<br /><br />Και αφού μοιράστηκα το παρελθόν μου, το 2009 με βρήκε να προσπαθώ με πολλά σκαμπανεβάσματα να βάλω μια τάξη στην ζωή μου. Μέσα σε αυτό τον χρόνο κατάφερα να πω για πρώτη φορά σε άνθρωπο για την σεξουαλικότητα μου. Μοιράστηκα τα προβλήματα μου και σταδιακά τα έβαλα σε μια σειρά. Εμπιστεύτηκα τα μυστικά μου σε φίλους, γνώρισα νέους ανθρώπους και έκανα νέες φιλίες. Μπήκα σε μια διαδικασία "σχέσης". Φλέρταρα, με φλέρταραν. Πλήγωσα και πληγώθηκα!<br /><br />Και όλα αυτά τα χρωστάω κυρίως σε αυτό εδώ τον χώρο. Γιατί αυτό ήταν το πρώτο λιθαράκι, αυτός ήταν ο καθημερινός έλεγχος, εδώ μοιραζόμουν τους στόχους μου. Αρκετές φορές μπήκα στην διαδικασία να κάνω πράγματα απλά για να γράψω εδώ.<br /><br />Όσο δύσκολο φαινόταν πριν, τόσο "εύκολο" φαίνεται τώρα. Θέλει πολύ κουράγιο, πολύ θέληση και ανθρώπους να σε στηρίξουν. Χαίρομαι που τα κατάφερα. Και όχι, δεν εννοώ πως κατάφερα να στρώσω την ζωή μου. Άπλα κατάφερα να μπω στην διαδικασία να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά. Αντιμετώπισα πολλές φοβίες, έκανα πράγματα που ήθελα.<br /><br />Δρόμος μπροστά μακρύς. Έχω πολλά να στρώσω και σίγουρα πολλά θα μου προκύψουν.<br /><br />2010 ε;<br /><br />Ας είναι το μισό του 2009.<br /><br />Υγεία πάνω από όλα.<br /><br />Στόχους δεν έχω ακριβώς. Έχω αλλάξει τόσα πολλά στην ζωή μου, στην καθημερινότητα μου που πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι.<br /><br />Ξέρω ότι θέλω και επιθυμώ ένα πράγμα. Να ζήσω κάποια συναισθήματα. Πόσο έτοιμος για αυτά δεν γνωρίζω αν είμαι. Δεν είναι και κάτι που μπορείς να επιδιώξεις, παρά μόνο να αφήσεις την πόρτα ανοιχτή.<br /><br />"Αφού τα κατάφερα εγώ, σίγουρα μπορείς και εσύ"<br /><br />Ακόμη και τώρα αυτή η φράση μου ακούγετε αστεία, δεν μπορώ να την πω σε κανέναν. Όσο είσαι στο ντουλάπι, στο άγνωστο, στον φόβο, δεν διανοείσαι για κάτι πάρα πέρα. Δεν ξέρω αν όντως χιάζετε θάρρος. Τουλάχιστο προσωπικά δεν ένιωσα να είχα θάρρος. Απλά οι καταστάσεις με σπρώξαμε. Σαν να σε σπρώχνουν από το αεροπλάνο για ελεύθερη πτώση, χωρίς την θέληση σου. Άλλα στο αεροπλάνο όμως μπήκες επειδή το ήθελες.<br /><br />Μια ανόητη πράξη. Ή μένεις στο όριο του γκρεμού, μόνος, ή αποφασίζεις να το ρισκάρεις. Πέφτεις, και αν πέσεις στα μαλακά καλώς, αν πέσεις και τσακιστείς...<br /><br />Και να τσακιστείς, ΔΕΝ θα πεθάνεις, θα αναρρώσεις, θα δυσκολευτείς, αλλά σίγουρα δεν θα 'σε μόνος.<br /><br />Σας ευχαριστώ για το τόσο σημαντικό δώρο που μου κάνατε.<br /><br />Τον εαυτό μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-6054565779402528847?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-57302161949360327712009-12-17T23:42:00.002+02:002009-12-18T00:09:41.273+02:00Αφού μας ξεσκίστηκε το στήθος (κοτόπουλο) και σαν ανώριμα που είμαστε ενημερώσαμε την παρέα για το "κακό" που μας βρήκε, γράψαμε και τον πόνο μας να τον διαβάζει ο άππαρος...<br /><br />Ακολούθησε υπερπροσπάθεια να μας πάρει ο ύπνος μπας και σταματήσουμε να σκεφτόμαστε αλλά μάταια!<br /><br />Έξω από τα ζεστά σεντόνια. Αναμονή μπροστά στον υπολογιστή. Άγρια χαράματα μήπως και πετύχουμε καμιά ψυχή να κλαφτούμε. Ο άτυχος του λαχνού μας έκανε παρέα μέχρι που λάλησε ο κόκορας και χτύπησε βάναυσα το καμπαναριό.<br /><br />Ευτυχώς μας πήρε ο ύπνος για 'κανα τρίωρο, μόνο που όταν σηκωθήκαμε εξακολουθούσαμε να έχουμε διχασμένο μυαλό και άρα συνεχίζουμε να γράφουμε στον πληθυντικό. Ένα άτομο ανέλαβε να εκτελέσει υποχρεώσεις επαγγελματία οδηγού και προσωπικού εξομολογητή.<br /><br />Κάτι υποχρεώσεις που ευτυχώς έμειναν για σήμερα και είχαμε κάτι να ασχοληθούμε. Βέβαια με τέτοιο μυαλό πήραμε λάθος χαρτιά, άλλη κάρτα και λιγότερα χρήματα. Πως και δεν με έβρισε ο σοφέρ-εξομολογητής το έχω ακόμη απορία!<br /><br />Ακολούθησε ο πικρός καφές της παρηγοριάς και το παράπονο να ρέει ασταμάτητο. (?!?!)<br /><br />Μεσημεριανό με φίλους οι οποίοι απορούσαν τι στραβό είχε η μαγειρική τους και δεν την τιμήσαμε δεόντως.<br /><br />Τέλος αφού έκανα ένα κύκλο μεταξύ τεσσάρων φίλων, επέστρεψα σπίτι όπου και κάνω την ψυχοθεραπεία μου κοντά σου άππαρε μου!<br /><br />Υ.Γ. Το να μπορείς να έχεις άτομα να σε ακούσουν και να σε ανεχθούν είναι ανεκτίμητο. Η τεράστια διαφορά με το <a href="http://apparoui.blogspot.com/2009/04/blog-post_15.html">παρελθών</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-5730216194936032771?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-30699651601356927812009-12-17T03:40:00.000+02:002009-12-17T03:40:04.189+02:00Φαίνεται κάποιος με καταράστηκε για να σου μιλάω άππαρε μου!<br /><br />Τώρα είμαι καλά! Πριν 2 ώρες ήμουν χάλια! Χε χε<br /><br />Τι έγινε ε; Τίποτα τρομερό μην ανησυχείς. Άπλα έπεσα θύμα του "έρωτα" χωρίς ανταπόκριση! Και ποιος δεν έπεσε!<br /><br />Μόνο και μόνο άππαρε μου που ασχολούμαι με τέτοιο θέμα κάθε άλλο παρά πρόοδος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί! Ναι! Να ασχολούμαι με ερωτικά!<br /><br />Λοιπόν, πως και έγινα χάλια, γιατί απλά επισημοποιήθηκε η υποψία-φοβία που είχα για μια κατάσταση και ένιωσα επίσημα προδομένος. Και το άσχημο ότι πλέων μπορώ να πίσω φίλους (που αυτή την φόρα πρόκειται για πραγματικούς φίλους) ότι δεν έπραξα λανθασμένα και έτσι δεν μπορούν να με καθησυχάσουν με το παραμύθι της υπομονής!<br /><br />Η πλάκα ότι προσπαθώ να εξηγήσω με την λογική μου τα γεγονότα που απλά δεν μπορούν να εκλογικευτούν γιατί η λογική σε αυτές της καταστάσεις έχει δευτερεύον ρόλο. Απλά η προσπάθεια να δεις τι πήγε στραβά για να το αποφύγεις στο μέλλον. Να ικανοποιήσεις τον εγωισμό σου και να διαχειριστείς όλα τα αισθήματα που σου βγαίνουν.<br /><br />Θυμός<br />Απογοήτευση<br />Απορία<br />Ζήλια<br /><br />Ξέρω σίγουρα τουλάχιστο πως από την πλευρά μου συμπεριφέρθηκα άψογα. Λίγη πίεση ίσως, που ακόμη και τώρα μου φαίνεται ήταν απαραίτητη. Το μάθημα που πήρα ήταν να εμπιστεύομαι περισσότερο τα δικά μου ένστικτα, έστω και αν τα ένστικτα τρίτων, πιο αντικειμενικών, έλεγαν αυτά που θα ήθελα να ισχύουν. Και αυτό πάλι σχετικό γιατί κάποια άλλα άτομα μου έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου.<br /><br />Δεν το μετανιώνω όμως. Πίστεψα πως άξιζε, ίσως και να αξίζει ακόμη. Πήρα το θάρρος και το κυνήγησα. Εξωτερίκευσα για πρώτη φόρα τα δικά μου συναισθήματα, το δικό μου ενδιαφέρων. Ξεπέρασα την φοβία και ήμουν εκτεθειμένος στον άλλο, στις δικές του ανασφάλειες και στον δικό του τρόπο χειρισμού.<br /><br />Αυτή την φορά έπεσα θύμα της ανωριμότητας και της υπερβολικής ευγένειας (ξέρω τι λέω :P)<br /><br />Πόνεσε αρκετά γιατί η "ιστορία" είχε την δομή που θα προτιμούσα. Ξεκίνησε χωρίς την πονηράδα, χωρίς τα ένστικτα να είναι αδάμαστα. Επένδυσα σιγά σιγά, περιμένοντας το κατάλληλο σημάδι κάθε φορά. Και τώρα απλά επιβεβαιώνω τον κανόνα, ο οποίος σαν πραγματικότητα δεν μου αρέσει.<br /><br />Όσο και αν λέω τώρα πως δεν θέλω να επενδύσω ξανά και απλά να επιστρέψω στην ασφάλεια της ρουτίνας, ξέρω πως κάποτε στο μέλλον, με προϋπόθεση την υγεία βέβαια, θα την "ξαναπατήσω" :P<br /><br />Στο τέλος της μέρας βλέπω πως δεν είμαι απλά ένας παρατηρητής και ότι έχω στο πλευρό μου ανθρώπους πρόθυμους να ασχοληθούν μαζί μου, να με ακούσουν και να με προστατεύσουν παρά τις "εμπιστευτικές" πληροφορίες που έχουν λάβει.<br /><br />Εμπιστοσύνη.<br /><br />Μπορεί να μην το ξέρετε αλλά κρατάτε την ελπίδα μου ζωντανή.<br /><br />Υ.Γ. Άππαρε ξεκόλλα, δεν έσσει λογική, μεν το ψάχνεις άλλον. Κοίτα να προστατέψεις τον εαυτό σου!<br /><br />Υ.Γ.2 Ευχαριστώ το προφυλακτικό για την παρότρυνση του να δούμε την ταινία <span style="font-weight:bold;">(500) Days of Summer</span>! Την είδα την καταλληλότερη στιγμή και φάση αυτής της περιπετειούλας μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-3069965160135692781?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-28785704850976432352009-12-15T02:36:00.000+02:002009-12-15T02:38:58.972+02:00Ούτε την επέτειο μου δεν πρόλαβα!<br /><br />Και να πεις ότι είναι βαρυφορτωμένο το πρόγραμμα μου, κάθε άλλο!<br /><br />ΕΕΕΕΕΕ. Σε εσένα μιλάω βλάκα. Ναι ναι σε εσένα άππαρε μου! Εκλείσαμε χρόνο μαζί!<br /><br />Σου χρωστάω τόσα. Μάλλον όχι, δεν σου χρωστάω τίποτα! Μαζί προσφέραμε, μαζί λάβαμε! Και κυρίως την ψυχική μας υγεία.<br /><br />Το 'χα σκοπό στην ενηλικίωση μας να σου κάνω έναν απολογισμό. Στο υπόσχομαι για το άμεσο μέλλον. Μέσα σε αυτόν, είμαι σίγουρος, θα βρεις κουράγιο παρακάτω!<br /><br />Χαίρομαι. Και χαίρομαι γιατί κράτησα την υπόσχεση μου. Είμαι εγώ.<br /><br />Υ.Γ. Χεχε, προσοχή γιατί εκατάντησα ψώνιο! :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-2878570485097643235?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-88717941834313026322009-10-07T05:29:00.000+03:002009-10-07T05:29:55.865+03:00...ή ακόμη να το συνειδητοποιήσω.<br /><br />Θα ακολουθήσει δεξίωση για τα συγχαρητήρια.<br /><br />Παράνυμφοι ευπρόσδεκτοι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-8871794183431302632?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-71700981615367906352009-09-10T01:10:00.002+03:002009-09-10T02:16:30.598+03:00Τους τελευταίους μήνες αυξήθηκαν τα άτομα με διαφορετική σεξουαλικότητα που γράφουν για τις περιπέτειες τους και κατάγονται από Κύπρο.<br /><br />Δεν μπορεί παρά να με χαροποιεί το γεγονός γιατί πολύ απλά δίνουν το παρών τους και μια ματιά εκ των έσω για το τι συμβαίνει στη Κύπρο.<br /><br />Σε συνδυασμό με τους ξενιτεμένους μας και τους σπουδαστές που επέστρεψαν στα πάτρια εδάφη για το καλοκαίρι και μας έκαναν την τιμή να μοιραστούν μαζί μας προσωπικές τους στιγμές, συναισθήματα και σκέψεις, σχηματίστηκε μια λιγότερο θολή εικόνα. Ότι δεν είναι μόνο κρυφό και ενοχικό σεξ. Ότι ναι, υπάρχει και φλερτ, και σχέσεις, και απενοχοποιημένο σεξ, και πολύ πολύ δράμα και όλα τα καλά που περιέχει το πακέτο με τις ανθρώπινες σχέσεις όλων των ειδών.<br /><br />Προσωπικά το καλοκαίρι δεν το κυνήγησα τόσο ώστε να μπορώ να μοιραστώ και εγώ κάτι αντίστοιχο. Έκανα κάποια πράγματα που δεν έκανα ποτέ, όπως το να γνωρίσω για πρώτη φορά στην Κύπρο άτομα με ίδιες σεξουαλικές προτιμήσεις και να μοιραστούμε ανησυχίες και βιώματα.<br /><br />Μπήκα και στο πειρασμό να εκτεθώ περισσότερο άλλα φάνηκε πως δεν το ήθελα αρκετά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-7170098161536790635?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-81767321716956775312009-09-07T02:00:00.006+03:002009-09-07T03:45:09.705+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SqQ9auJ9GwI/AAAAAAAAAR0/wn1DgBOCSvs/s1600-h/bruno3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 239px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SqQ9auJ9GwI/AAAAAAAAAR0/wn1DgBOCSvs/s320/bruno3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378491384262892290" border="0" /></a><br />Ναι καλά κατάλαβες, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Harvey_Milk">αυτός</a>.<br /><br />Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν. Κανονικά τώρα εγώ έπρεπε να διαβάζω αλλά αυτό αξίζει να το αναφέρω!<br /><br />Θυμάστε τον <a href="http://apparoui.blogspot.com/2009/01/anoigontas-miala.html">τύπο</a>; Ξαναχτύπησε!<br /><br />Εκεί που καθόμασταν το βράδυ με ρωτάει αν έχω πάει κινηματογράφο τώρα που επέστρεψα πίσω, μιας και γνωρίζει ότι είμαι λίγο κινηματογραφόφιλος. Αφού του απάντησα μου λέει ότι άκουσε για μια πάρα πολύ καλή ταινία. Περίμενα να μου πει για το <a href="http://www.imdb.com/title/tt1034032/">Gamer</a> αλλά έπεσα πολύ έξω...<br /><br />Μου ανέφερε για την ταινία <a href="http://www.imdb.com/title/tt1013753/">Milk</a> και αν την είχα δει!<br /><br />Αφού ξαφνιάστηκα του λέω, καλή ήταν η ταινία αλλά δεν νομίζω να είναι των γούστων σου, έχοντας την εντύπωση πως γνώριζε περί τίνος επρόκειτο η ταινία.<br /><br />Με ρωτάει γιατί και αφού του απάντησα ότι είσαι αρκετά ομοφοβικός και καθόλου άνετος με το θέμα, με κοιτάζει με ένα ύφος και μου λέει "ομο-τι; Ποιο θέμα;"<br /><br />Του εξήγησα πως έχει να κάνει με ππούσστιες, και τότε άρχισε να στροφάρει και επανέλαβε πως άκουσε ότι η ταινία ήταν πολύ καλή! Τον ενημέρωσα πως ο <a href="http://www.imdb.com/name/nm0000576/">Sean Penn</a> πήρε όσκαρ για τον συγκεκριμένο ρόλο.<br /><br />Ρωτούσε με περιέργεια αν περιείχε "γαμήσσια". Του απάντησα όχι ιδιαίτερα αλλά δεν είναι και τόσο αθώες οι σκηνές που έδειχνε.<br /><br />Κάπου εκεί ξεκίνησε ένα debate για το πόσο ανοιχτόμυαλος είναι τελικά, και στα πολλά που μου το έπαιζε άνετος, έπαιξα και το χαρτί του <a href="http://www.imdb.com/title/tt0889583/">Brüno</a>! Του συγκεκριμένου του είχε αρέσει καταπληκτικά το ιδιαίτερο χιούμορ του <a href="http://www.imdb.com/title/tt0443453/">Borat</a> και έτσι του αποκάλυψα την ύπαρξη του Brüno από τον ίδιο ηθοποιό που έπαιζε με τις ομοφοβικές χορδές των Αμερικάνων σε αντίστοιχες σκηνές όπως το Borat, όπου δεν ήταν και τόσο στημένες (οι σκηνές!)<br /><br />Τον προέτρεψα να το δει επίσης.<br /><br />Η συζήτηση τέλειωσε με αυτόν να παραδέχεται πως είναι αρκετά ανοιχτόμυαλος αλλά με το συγκεκριμένο θέμα όχι και τόσο. Δελεάζομαι αφάνταστα να του ετοιμάσω ένα δισκάκι με τις ταινίες Brüno και Milk. Ποια να δει πρώτη δεν αποφάσισα ακόμη.<br /><br />Η όλη συζήτηση εξελίχτηκε μπροστά σε ένα ακόμη άτομο τις παρέας και έναν άσχετο, με εμάς του δυο να διαφωνούμε ως συνήθως μεγαλόφωνα!! Πρόοδος!<br /><br />Και κάπου εδώ σουμάρω το πιο πάνω σκηνικό και αναθεωρώ πως οι ταινίες δεν μπορούν να αλλάξουν κολλημένα μυαλά. Μια καλή ταινία, με γνωστούς συντελεστές, δίνει το εργαλείο και την δικαιολογία να δουν και να μάθουν κάποιοι για θέματα "ιδιαίτερα".<br /><br />Και σαν (πρώτο) υστερόγραφο να πω ότι, καχύποπτος που είμαι, ο λεγάμενος είναι πολύ καλός φίλος με τον <a href="http://apparoui.blogspot.com/2009/06/blog-post.html">τύπο</a> που του άνοιξα την καρδιά μου. Δεν το αποκλείω να διέρρευσε μια πληροφόρηση και η ερώτηση του για την ταινία Milk να μην ήταν τίποτε άλλο από σπόντα ότι κάτι γνώριζε!<br /><br />Όλα αυτά γιατί στην ερώτηση μου για το ποιος του είπε για την ταινία, απάντησε "ένας γνωστός". Κάτι βέβαια που θα μπορούσε να σήμαινε πως αυτός ο "γνωστός" ήθελε να του κάνει πλάκα, βάζοντας τον να δει μια ταινία με ππούσστιες παρουσιάζοντας την ως "πολύ καλή"<br /><br />Οου γουελ, δεν με απασχολεί το θέμα ιδιαίτερα (λέω τώρα εγώ), μιας και, όπως παρατηρείτε (νομίζω), μια δόση κυνικότητας υπάρχει στα πιο πάνω. Αφορμή κάποιες εξελίξεις στην "πραγματικότητα" μου!<br /><br />Πάντως ο <a href="http://provatos.blogspot.com/">πρόβατος </a>είχε το δίκαιο του. Μαθαίνεις πολλά σε ένα <a href="http://provatos.blogspot.com/2009/01/blog-post_14.html">ταξί</a>! (Ο πιο πάνω "άσχετος" ήταν ο ταξίτζης. Αμφιβάλω βέβαια αν κατάλαβε για τι "διαπληκτιζόμασταν")<br /><br />Υ.Γ. &lt;number unknown&gt; Κάποιος να μαζέψει τον/την Κινέζο/α<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-8176732171695677531?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-75213680938488713902009-07-26T16:18:00.001+03:002009-07-26T20:22:51.428+03:00Αναμφίβολα περνάω την σημαντικότερη περίοδο της μέχρι τώρα ζωής μου, κάνοντας πράγματα που δεν θα έκανα ποτέ.<br /><br />Το "πρόγραμμα" μου είναι απίστευτα γεμάτο και το απολαμβάνω! Καινούργιοι ανθρώποι μπήκαν στην ζωή μου και επίσημα πέρασα στην φάση όπου μοιράζαμε αυτά που θέλω να μοιραστώ, εκεί "έξω".<br /><br />Δυο δικά μου άτομα ξέρουν τα πάντα για μένα. Απίστευτη απελευθέρωση και η πλάκα ήταν πράγμα που δεν περίμενα πότε στην ζωή μου να πετύχω. Κάπως αστείος ήταν και ο τρόπος που το έμαθε το δεύτερο άτομο, που ευτυχώς ήταν ένας άνθρωπος από τους οποίους ήθελα να ενημερώσω κάποια στιγμή. Θύμιζε σαπουνόπερα αλλά αυτή την φορά δεν ήμουν απλά παρατηρητής αλλά πρωταγωνιστής!<br /><br />Εδώ και ένα μήνα περιμένω την μεγάλη έκρηξη που θα με φοβίσει, η οποία αρνείται πεισματικά να συμβεί! Τι εννοώ; Να, ένα παραστράτημα, μια σύμπτωση, να με φέρει αντιμέτωπο με μια κατάσταση δυσφορίας. Εκεί θα φανεί πόσο μπορώ να το διαχειριστώ!<br /><br />Γενικά φαίνεται να φτάνω τον στόχο μου. Μια ηρεμία στο μυαλό, ένας πιο αληθινός εαυτός. Λιγότερο εξαρτώμενος από την γνώμη των άλλων και περισσότερο κυνηγός των θέλω του. Αλλάζω παραστάσεις, γκρεμίζω εικόνες, διεκδικώ.<br /><br />Όσο αφορά τα προσωπικά, είναι σαν μια ήρεμη θάλασσα με ερημική αμμώδης παραλία. Μπορεί να βλέπει άλλες θάλασσες με τρικυμία και παραλίες με πολυκοσμία και να ζηλεύει αλλά χωρίς ναυαγοσώστη, δεν τολμάει να σηκώσει φουρτούνες.<br /><br />Καλό καλοκαίρι και εις στο επανιδείν!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-7521368093848871390?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-87630801192560357032009-06-05T22:45:00.001+03:002009-06-05T23:14:58.532+03:00Πάει αρκετός καιρός να γράψω κάτι προσωπικό. Σκεφτόμουν να γράψω μια ανάρτηση με τίτλο "Breaking Point" αλλά βαριόμουν αφάνταστα.<br /><br />Είπα να βρω υλικό για να μεταφέρω εδώ. Δεν βρήκα ή μάλλον βαρέθηκα να ψάξω, όποτε είπα να δημιουργήσω.<br /><br />Ε, αφού πέρασε αρκετός καιρός που το σκαλίζω, κατά κάποιο τρόπο ήμουν ο υπαίτιος του εξής διαλόγου (στο περίπου):<br /><br />- Θυμάσαι που σου έλεγα κάτι ασυνάρτητα;<br />- Ναι, είχα σκοπό να σε ρωτήσω ξανά αλλά το άφησα.<br />- Ε, καιρός να μάθεις κάτι για μένα, αν θα συνεχίσουμε να κάνουμε παρέα.<br />- Τι;<br />- ...<br />- Πες μου.<br />- Δεν είναι εύκολο.<br />- Μαζί μου μιλάς, με ξέρεις τόσα χρόνια.<br />- Φοβάμαι την αντίδραση σου.<br />- Ρε, μαζί μου μιλάς.<br />- ...<br />- ...<br />- Δωσ'μου χρόνο.<br />- Άτε<br />- Όταν βρω γκόμενο θα με κάνεις παρέα;<br />- Γκόμενο ή γκόμενα;<br />- Γκόμενο<br />- Πότε πούστεψες; (Τρομάρα μου ήθελα να το γράψω στα ελληνικά, τα κυπριακά εν μου εκάμναν)<br />- Πούστεψα.<br />- Δεν πουστεύεις έτσι εύκολα (Που το ξέρεις;)<br />- Βασικά γεννιέσαι. (Τι ήθελα να το πω;)<br />- Τι εννοείς; Δεν γεννιέσαι...<br />- Τέλος πάντων, να το ξέρεις, να κανονίσεις την πορεία σου.<br />- Ρε, πες μου σοβαρά τι έχεις.<br />- Σοβαρομιλώ, χώνεψε το.<br />- Ξέρω το, από το ύφος σου.<br />- ΟΚ τότε.<br />- Και πώς το ξέρεις;<br />- Το ξέρω, δεν μπορείς να καταλάβεις.<br />- Δοκίμασες;<br />- Όχι<br />- Ε τότε πως το ξέρεις;<br />- Το ξέρω.<br />[ακολουθεί μεγάλη εξήγηση]<br />- Εν ούλα μες τον νου (Άμανα μου τούτος εν εκπαιδευμένος κοντά στην <a href="http://saikkopad.blogspot.com/">Sike</a>)<br />- Ναι εν ούλα τζαμε, εν αλλάσουν. Άπλα να το ξέρεις ήθελα.<br /><br />Ακολούθησε κάποια συζήτηση μετά.<br /><br />Αύριο θέλει να με πάρει πουτάνες. Τι άλλο θα τραβήξω;<br /><br />Γενικά προς το παρών είμαστε εντάξει. Ξεκαθάρισα του ότι αύριο δεν θα γυρίσω να του πω ότι ήταν μια φάρσα. Ερώτησα τον πολλές φορές αν συνειδητοποίησε τι του είπα. Ισχυρίζεται πως δεν πέρασε από τον μυαλό του πως ίσως τον γουστάρω. Θα μου κόψει τα χέρια αν πότε τον θελήσω κολασμένα. Εκλέες τζαι ήθελες είπα του. (Όι που εν να μείνω πουκάτω) Πάλε καλά.<br /><br />Τώρα εγώ με τις πουτάνες τι θα κάμω; (Αστείο, που να φακκά δεν πάω πουπότε)<br /><br />Και ερώτηση, όχι αστεία: Γιατί δεν νιώθω ανακούφισή;<br /><br />Πάντως το τρικ, μην το κάνεις μεγάλο θέμα, φαίνεται να δούλεψε.<br /><br />Πάω να έβρω γκόμενο τώρα. Έρκεται καλοτζαίρι.<br />Προξένια κανείς;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-8763080119256035703?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com63tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-58154735674100351472009-05-28T20:05:00.000+03:002009-05-28T20:05:00.375+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sh7DAbIkPoI/AAAAAAAAARU/dlKqCPKiF74/s1600-h/6a00d8341cc27e53ef0105371692b4970b-800wi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sh7DAbIkPoI/AAAAAAAAARU/dlKqCPKiF74/s320/6a00d8341cc27e53ef0105371692b4970b-800wi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340920620159090306" border="0" /></a><div style="text-align: center;">Mark Tewksbury: <a href="http://gaynewsingreek.blogspot.com/2007/07/eurogames-2007-mark-tewksbury.html">1</a>|<a href="http://bandofthebes.typepad.com/bandofthebes/2009/02/born-february-7-mark-tewksbury.html">2</a>|<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mark_Tewksbury">3</a></div><br />Ίσως από τα σημαντικότερα πράγματα που μπορείς να κάνεις για να νιώσεις ελεύθερος.<br /><br />Μια διαδικασία που σε κάνει να νιώσεις ένα βάρος να φεύγει από πάνω σου.<br /><br />Τόσο σημαντική, που η πρώτη φόρα, καθορίζει τις επόμενες. Όταν το τέλος της διαδικασία βρει μια θετική αντιμετώπιση. Παίρνεις θάρρος και συνεχίζεις παρακάτω! Όταν δεν πάει και τόσο καλά η διαδικασία. Νιώθεις την βαρύτητα να μεγαλώνει και το φορτίο σου να σε κουράζει περισσότερο.<br /><br />Τουλάχιστον όταν αυτή η πρώτη φόρα γίνει με δική σου πρωτοβουλία, γνωρίζεις ότι βρήκες το θάρρος, ότι δεν είσαι τόσο αδύνατος. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Όταν εξαναγκάζεσαι, είτε με απειλές είτε λόγο καταστάσεων, δεν είναι τόσο ευχάριστο. Τουλάχιστον όμως έχεις κάποιο χρόνο και προετοιμάζεσαι.<br /><br />Όταν όμως μαθαίνεται χωρίς την θέληση σου, χωρίς να το γνωρίζεις, τα αισθήματα δεν είναι και τόσο ευχάριστα. Ακόμη χειρότερο όταν η αντιμετώπιση που συναντάς δεν είναι και τόσο καλή.<br /><br />Γιατί σε ζαλίζω. Επειδή οι γονείς του <a href="http://www.blogger.com/profile/04345775413094046512">Salonika3</a> μάθανε για αυτόν χωρίς την θέληση του. Μου ζητείσαι να μεταφέρω το γεγονός. Μέσα σε τέσσερις γραμμές ενημέρωσε πως η πληροφορία αυτή έφτασε κοντά τους μέσω του blog και ότι του τα έχουν κόψει όλα, ότι και αν σημαίνει αυτό.<br /><br />Θα πρέπει, λέει, να "αλλάξει" για τα μάτια τους ενώ αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι η έκφραση του "eimai poli distixismenos..."<br /><br />Χωρίς να γνωρίζω περισσότερες λεπτομέρειες, δεν πιστεύω πως τα πράγματα είναι τόσο άσχημα. Ότι απλά είναι το πρώτο σοκ, μαζί με την όλη αναστάτωση της μετακόμισης. Απλά κουράγιο και τα πράγματα πάντα καλυτερεύουν.<br /><br />Οι γονείς δεν θέλουν το κακό των παιδιών τους. Κάνουν αυτό που θεωρούν καλύτερο για αυτά. Αν όμως νομίζουμε πως τα πράγματα βγαίνουν εκτός ελέγχου, τότε ζητάμε βοήθεια και δεν ντρεπόμαστε για αυτό.<br /><br />Αν το διαβάζεις μικρέ, κουράγιο! Τα πράγματα θα καλυτερέψουν! Δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα!<br /><br />Υ.Γ. Δεν έχει ζητήσει βοήθεια και ελπίζω να έχει επικοινωνήσει και με άλλους. Οι πιο έμπειροι λογικά θα γνωρίζετε αν χρειάζεται και πως να στηρίξετε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-5815473567410035147?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-48019327151592605772009-05-23T20:25:00.001+03:002009-05-23T20:25:00.581+03:00<div style="text-align: center;"><a href="http://www.imdb.com/title/tt1222330/">The Art of Being Straight (2008)</a><br /><object height="264" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bvrL1g-dOug&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/bvrL1g-dOug&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="264" width="425"></embed></object><br /><br />Όχι, δεν πρόκειται για αμερικανιά, καθόλου!</div><br /><br /><blockquote><div style="text-align: justify;">Smart, handsome, twenty-three-year-old Jon (Jesse Rosen) has just moved to Los Angeles from New York, ostensibly “taking a break” from his longtime girlfriend. He moves in with college bro Andy (Jared Grey), whose pals incessantly do that kind of “That is so gay” banter that’s essentially harmless — unless you’re the only gay guy in the room. Jon is hardly comfortable discussing his shifting Kinsien scale placement with them, and his new job as bottom-rung gofer at a major ad agency is fraught with sexual tension as a studly boss (Johnny Ray Rodriguez) barrages him with thinly veiled come-ons. Infamous among his buddies as a womanizer, Jon is more surprised than anyone when he ultimately falls for his boss’ seductive charms, which sends him spiraling into a world of sexual confusion. Meanwhile, he becomes re-acquainted with Madeleine (Rachel Castillo), a friend from college, who has recently chosen to become a lesbian. She falls for the affections of a man….until his wandering eye and casual maltreatment cause her to remember why she gave up men in the first place. Ultimately, each of the friends discovers that acceptance in modern American society is not as difficult as they thought, that social mores no longer dictate who we are and that each decision you make has a direct affect on your identity.</div></blockquote><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.apple.com/trailers/independent/theartofbeingstraight/">πυγή</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-4801932715159260577?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-69371796359847539922009-05-07T17:00:00.001+03:002009-05-07T17:01:42.403+03:00<div style="text-align: center;">Αφιερωμένο<br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-style: italic;">(ourselves included)</span></span><br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt1334537/">Humpday (2009)</a><br /><object height="264" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/f4Web6xKqd4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/f4Web6xKqd4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="264" width="425"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-6937179635984753992?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-42169757827946617212009-05-04T22:10:00.001+03:002009-05-04T22:10:00.526+03:00Φαντάστου μια κάμερα.<br />Τραβάει αστυνομικούς.<br />Όχι πολλούς, δυο-τρεις.<br />Σε κάθε σκήνη διαφορετικοί.<br /><br />Μπουκάρουν σε σπίτια.<br />Απλά να δείχνει το σπάσιμο της πόρτας.<br />Άντρες, δύο.<br />Κάθε σκηνή διαφορετικοί.<br />Στο πάτωμα.<br />Μόνο με ένα μποξεράκι, ένα σώβρακο<br />Να τους περνούν χειροπέδες.<br /><br />Έπειτα η σκηνή αλλάζει.<br />Ένα μεγάλο δωμάτιο.<br />Ένας θάλαμος καλύτερα.<br />Όπως αυτούς του στρατού.<br />Με κρεβάτια.<br />Ακριβώς όπως του στρατού.<br /><br />Οι γυμνοί άντρες εκεί.<br />Με το μποξεράκι, το σώβρακο.<br />Μόνο.<br />Κάποια έχουν ένα υγρό σημάδι.<br />Μπροστά.<br />Ξαπλωμένοι, στα κρεβάτια.<br />Δεμένα τα χέρια.<br />Μαζεμένοι<br /><br />Μετά.<br />Έξω.<br />Παρατεταγμένοι<br />Η πλάτη τους στον τοίχο.<br />Απέναντι τους άλλοι άντρες.<br />Στρατιωτικά ντυμένοι.<br />Ακολουθούν παραγγέλματα.<br /><br />Το δεξί του χέρι σχηματίζει γροθιά.<br />Η γροθιά καταλήγει με δύναμη.<br />Στο στήθος, στην περιοχή της καρδιάς.<br /><br />Ο άντρας σπαράζει από πόνο.<br />Σωριάζεται.<br />Το ίδιο και οι άλλοι.<br /><br />Φαντάστου τώρα όλο αυτό.<br />Στην τηλεόραση.<br />Απέναντι να βλέπει ένα παιδί.<br />Όχι μεγαλύτερο από 10<br /><br />Και πάνω δεξιά.<br />Στην εικόνα.<br />Ένα λογότυπο.<br />Euronews<br />Και κάτω αριστερά.<br />"No comments"<br /><br />Άππαρε, το φαντάστηκες;<br />Το είδες;<br />Ξέρεις τι ήταν;<br />Τρέμω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-4216975782794661721?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-49823745917462223322009-05-01T23:15:00.001+03:002009-05-01T23:15:00.229+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SftVGD_mv-I/AAAAAAAAAQE/je2BxIbxDGA/s1600-h/album.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 291px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SftVGD_mv-I/AAAAAAAAAQE/je2BxIbxDGA/s400/album.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330948146562777058" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">Buy the album </span><a style="font-style: italic;" href="http://liberatedboy.wordpress.com/2009/04/07/this-is-a-new-game/">here</a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Καλό Μήνα!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-4982374591746222332?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-29906461376967142452009-04-26T12:15:00.003+03:002009-04-27T17:38:33.835+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SfQjypLqj_I/AAAAAAAAAPI/cCy91CI3_8g/s1600-h/3285683646_b6ec078339_o.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SfQjypLqj_I/AAAAAAAAAPI/cCy91CI3_8g/s320/3285683646_b6ec078339_o.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328923612041351154" border="0" /></a><br />Ε να μεν κάμουμεν έναν απολογισμό;<br /><br />Καταρχήν, επιχείρησα να αφήσω τις ευχές μου σε όλους αλλά δεν πρόλαβα. Απολογούμαι! (τερκάζει τζαι με τον απολογισμό που λέαμεν)<br /><br />Χρόνια Πολλά!!<br /><br />Οι εορτές ήταν οικογενειακές, ως συνήθως, που ουσιαστικά σημαίνει ανιαρές καταστάσεις και εκρήξεις μικρών και μεγάλων διαστάσεων. Για προσφορές αποταθείτε στην διεύθυνση.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SfQjy6kVLzI/AAAAAAAAAPQ/xe7zsSI7mSc/s1600-h/20090315210416_img_5041_ps_16_9_colorkey_zerbrochenes_osterei_filtered_%28c%29_bernhard_plank.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 180px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SfQjy6kVLzI/AAAAAAAAAPQ/xe7zsSI7mSc/s320/20090315210416_img_5041_ps_16_9_colorkey_zerbrochenes_osterei_filtered_%28c%29_bernhard_plank.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328923616708210482" border="0" /></a><br />Χρονοδιάγραμμα:<br /><ul><li>Μες το λεωφορείο εφκάλαν μου το αϊπην ότι τζιμουμε όπου σταθώ τζαι όπου κάτσω.</li><li>Παρακαλείται ο μάτσο κύριος που, ενώ δεν εχτύπησε το μασκαραλίκη στον έλεγχο αεροδρομίου, έκαμε μου σωματικό έλεγχο, να αφήσει το τηλέφωνο του.</li><li>Πρέπει να σταματήσω να μιλώ και να γράφω ελληνικά</li><li>Πρέπει να ξεκινήσω να μιλώ και να γράφω κυπριακά.</li><li>Ήρτα πίσω τζαι δεν τα εγύριζε η γλώσσα μου</li><li>Άσε που επέτασσα λέξεις που προκαλούν ημικρανίες.</li><li>Το κακό ευτυχώς επίεν μια μέρα.</li><li>Πρέπει να σκεφτώ σοβαρά το ενδεχόμενο να μεν οδηγώ άμαν ο τζίρης μου εν μέσα</li><li>Επεθύμησα όσο δεν επίστευκα το οδήγημα.</li><li>Πρέπει να αγοράσω μετοχές σε καμιά εταιρεία πετρελαίου ή κάτι σχετικό.</li><li>Έτσι πράσινο δεν εξανάδα.</li><li>Εφάνηκε το πόσο καλά έβρεξε.</li><li>Κάθε χωράφι ολοπράσινο.</li><li>Ευκαριστήθηκε το μάτι μου το πράσινο χρώμα.</li><li>Επιάμε τηλέφωνο για να δουν τι κάμνω.</li><li>Τελεία.</li><li>Μεγάλη βελτίωση δαχαμέ.</li><li>Εγύριζα μες το χωρκό τζαι είδα που μακριά ένα μιτσί.</li><li>Εδιερωτώμουν ποιος ένει τζαι ότι εμυαλίναν ούλοι τζαι δεν τους αγρονίζουμε.</li><li>Κοντεύκω τζαι ο μιτσις σσερετά με.</li><li>Έσσε χάζι λαλώ.</li><li>Ήσσεν χάζι τελικά.</li><li>Ήταν ο αρφός μου.</li><li>Έφιεν η κκελέ μου.</li><li>Ήβρα την.</li><li>Σοβαρά τώρα.</li><li>Την πρώτην εφτομάδα ελιμοχτόνησα.</li><li>Που την κυριακή του Πάσκα ως τα σήμερα Πασκάζω.</li><li>Επρήστηκα στο φαΐ</li><li>Επήρα τον τζίρη μου για καφέ.</li><li>Επήρα την μάνα μου... πούποτε.</li><li>Αμάνα μου εν να έχουμε πρόβλημα!</li><li>Θέλει η πουτάνα να κρυφτή τζαι η χαρά δεν την αφήνει*</li><li>Εγνώρισα ενδιαφέρων κόσμο.</li><li>Επεράσαμε πολλά ωραία.</li><li>*Είδα ένα συμφοιτητή μου τζαι εχάρηκα το πολλά</li><li>Έβαλα κιλά.</li><li>Εβλαστίσαν οι φλαούνες μες την τζοιηλιά μου.</li><li>Για το πράσινο είπα;</li></ul><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SfQjy_hV5oI/AAAAAAAAAPY/tjq5Hcsr13w/s1600-h/13774_NewsPGMPHov.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 290px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SfQjy_hV5oI/AAAAAAAAAPY/tjq5Hcsr13w/s320/13774_NewsPGMPHov.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328923618037851778" border="0" /></a><br /><span style="font-size:78%;">Για τα πιο ουσιώδεις (αν τζαι δεν ξέρω κατά πόσο έσσει πιο ουσιώδεις που τις μικρές στιγμές): καμιά βελτίωση, τουλάχιστον επροσπάθησα/προσπαθώ.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-2990646137696714245?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-6562097361999521712009-04-15T22:00:00.007+03:002009-04-15T23:06:23.255+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SeJpFAQVW7I/AAAAAAAAAO4/94MafJW98YU/s1600-h/love%5B1%5D.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 307px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SeJpFAQVW7I/AAAAAAAAAO4/94MafJW98YU/s320/love%5B1%5D.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323933244194118578" border="0"></a><br />Ξυπνάμε, κάνω την πρόταση και δέχεται χωρίς πολλά πολλά! Ενθουσιάστηκα. Μέχρι να ετοιμαστούμε, ακολούθησε σχολιασμός για τα γεγονότα που προηγήθηκαν (όχι τα δικά μου!) με πολύ γέλιο. Κάπου εκεί μου πετάει το θεϊκό ότι εκείνος "Είναι πολύ όμορφος, γαμώτο". Στο ξεκάρφωτο, όταν σχολιάζαμε τους συντελεστές του γεγονότος. Εκεί έμεινα να την βλέπω. Τα γούστα μας, αν και δεν το ξέρει, δεν έχουν τίποτα μα τίποτα κοινό! Πάντα παραξενευόμουν για τις επιλογές της. Άρχισα να αναρωτιέμαι, είναι τόσο όμορφος τελικά που αρέσει γενικότερα και δεν το πρόσεξα; Παρασύρθηκα από την ομορφιά ή εντυπωσιάστηκα από όλο το σύνολο. Ή μήπως το ότι φάνηκε να υπάρχει ενδιαφέρον και από την άλλη πλευρά; Εκεί, να τα σκέφτομαι από μέσα μου και να μην μπορώ να τα μοιραστώ. Να μην μπορώ να την ρωτήσω περισσότερα, να της πω τι συνέβαινε, ίσως βοηθούσε, ίσως συμβούλευε.<br /><br />Πάμε λοιπών στην καφετέρια, αλλά ο κόσμος λίγος. Δεν απελπίστηκα! Ο ενθουσιασμός δεν με άφηνε! Θα καθόμασταν αρκετή ώρα! Τόσο πολύ τρελάθηκα που πίστευα πως θα ερχόταν. Απλά ήμουν σε παραλήρημα. Το τρέμουλο ήταν παρόν. Η ώρα περνούσε και ενώ άλλα σκεφτόμουν άλλα έλεγα. Ευτυχώς είχε έρθει μια φίλη της γνωστής μου για να μας αποχαιρετήσει και την περισσότερη ώρα η συζήτηση γινόταν μεταξύ τους.<br /><br />Κόντευε η ώρα που θα φεύγαμε και εκείνος άφαντος. Επιστρέψαμε στο σπίτι για να τελειώσουμε με το πακετάρισμα των αποσκευών. Άρχισα να συνειδητοποιώ πως αυτό ήταν όλο και να προσγειώνομαι στην πραγματικότητα. Το τρέμουλο όμως δεν έλεγε να υποχωρήσει. Παίρνουμε τις βαλίτσες και φτάνουμε στην αφετηρία των λεωφορείων, όπου θα μας έπαιρνε στην πόλη με το αεροδρόμιο.<br /><br />Και τον βλέπω εκεί! Να του χτυπάει ο ήλιος (ναι, μου έκανε εντύπωση ο ήλιος!) και αυτός να φοράει κοντό άσπρο παντελόνι, άσπρη φανέλα και άσπρα παπούτσια! (Το άσπρο ήταν το χρώμα του φαίνεται!) Το μαλλί του ήταν χωρίς το ζελέ της προηγούμενης βραδιάς, στεγνό και χτενισμένο προς την μια κατεύθυνση! Έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Το τρέμουλο χειρότερο και ο ενθουσιασμός με παρακίνησε να των ρωτήσω:<br /><br />- Καλά, δεν θα φευγάτε αύριο;<br />- Ναι αλλά είπαμε να φύγουμε σήμερα. Βασικά για να σας κάνουμε παρέα!<br /><br />Πέ-θα-να<br /><br />Μπαίνει αυτός και η συνοδεία του στο λεωφορείο και εμείς να πρέπει να κανονίσουμε τα εισιτήρια. Πάει να τα κόψει η γνωστή και εγώ να είμαι σε αναμμένα κάρβουνα για το ποιες θέσεις θα πάρουμε και αν θα καθίσω κοντά του. Παίρνω το εισιτήριο και ορμώ μέσα. Τον βλέπω να κάθετε στο βάθος με την διπλανή θέση άδεια, σαν να μου έλεγε (η θέση) έλα να καθίσεις εδώ. Βλέπω τον αριθμό στο εισιτήριο και προσπαθώ να εντοπίσω την θέση και να εκνευρίζουμε γιατί να πρέπει να υπάρχουν αριθμημένες θέσεις. Αφού δυσκολεύομαι, τον ρωτάω που είναι οι αριθμοί και απαντάει πως εδώ δεν ισχύουν αριθμοί! Να καθίσω όπου θέλω.<br /><br />Σαν τρελός, χωρίς να με ενδιαφέρει πλέον για το τι μπορεί να σκεφτούν άλλοι, πάω και κάθομαι δίπλα του! Άσχετο πως υποτίθεται έπρεπε να περιμένω την γνωστή μου και να καθίσουμε μαζί! Αυτό ήταν, επίσημα όλες μου οι άμυνες ήταν σε ύφεση!<br /><br />[Να αναφέρω ότι μου έρχεται να γράψω πολλές φορές "ΑΑΑΑΑΑΑ" γιατί ακόμη και τώρα δυσκολεύομαι να πιστέψω πως συνέβη ή μάλλον καλύτερα έκανα τέτοιες κινήσεις]<br /><br />Η γνωστή μου να παίρνει και αυτή μια θέση, σχετικά κοντά μου, αλλά δεν δείχνει να παραξενεύετε από αυτή μου την πράξη! Πολλή αμηχανία στην αρχή και το λεωφορείο ξεκινάει. Λίγες κουβέντες και μου άρεσε που ενώ κάθισα δίπλα του σαν τρελός, το έπαιζα αδιάφορος (σαν παιδί γραφώ, έτσι ένιωθα την συγκεκριμένη στιγμή) και πριν περάσει αρκετή ώρα έβαλε τα ακουστικά του για να ακούσει τραγούδια. Ευκαιρία, τον ρώτησα τι ακούει και γενικά τι είδος. Η πλάκα, δεν κατάλαβα τι άκουγε αλλά είμαι σίγουρος ότι ούτε αυτός κατάλαβε τι είδος μουσικής ακούω, μιας και η συζήτηση ήταν κάπως "Ναι, Όχι, Α, Δεν, Μπα". Και όμως συμφωνήσαμε πως ακούμε τα ίδια!<br /><br />Όπως και να 'χει, η αμηχανία δεν ξεπεράστηκε και επέστρεψε ο κάθε ένας στους συλλογισμούς του. Άκουγε με κλειστά μάτια τους ήχους που έβγαιναν από τα ακουστικά και εγώ, υποκρινόμενος πως έβλεπα την θέα από το παράθυρο, παρατηρούσα το πρόσωπο του και τις κινήσεις του. Παρατηρώ ότι είχε το ίδιο σύστημα με μένα, ένα είδος τικ, αν και δεν το λες έτσι, που νόμιζα πως το έκανα σε παγκόσμια πρωτοτυπία! Πόσο να αντέξω;<br /><br />Αφού κάπου βαρεθήκαμε έγινε η πρόταση να παίξουμε με τραπουλόχαρτα. Μάλλον από μένα έγινε η πρόταση μιας και (ΕΥΤΥΧΩΣ) είχα τραπουλόχαρτα στην βαλίτσα. Πρόσφατα είχα μάθει ένα παιχνίδι που έβγαζε πολύ γέλιο και δεν απαιτούσε σκέψη! Αφού μας πήρε κάποιο χρόνο να εξηγήσω το πως παίζετε, ξεκινήσαμε, αλλά δεν έβγαζε το γέλιο μιας και δεν βόλευε μέσα στο λεωφορείο. Εισηγείται έπειτα ένα άλλο παιχνίδι και αντίστοιχα μου εξήγησαν το πως παίζετε. Στην διάρκεια του παιχνιδιού παρατηρώ πως μου χαρίζει και στην συνέχεια το έκανε λιγότερο διακριτικά και βλέποντας τα χαρτιά μου, μου χάριζε, πολλές φορές για να χάσει ο ίδιος! Ακριβώς την συμπεριφορά που έχεις, σαν παιδί και πάλι να το πω, για να δείξεις το ενδιαφέρον σου στον άλλο! Τουλάχιστον έτσι αντιδρώ αλλά στο συγκεκριμένο παιχνίδι δεν είχα την ευκαιρία να του χαρίσω! Όπως και να 'χει, στην διάρκεια του παιχνιδιού ζητώ από την γνωστή μου να πάρει την φωτογραφική και να απαθανατίσει τις στιγμές, μιας και το ξημέρωμα διαπίστωσα πως εκείνος δεν ήταν σε καμιά φωτογραφεία! Βαριόταν και είχε πει πιο μετά. Δεν επέμεινα.<br /><br />Ο ενθουσιασμός μου ήταν τεράστιος και δεν το έκρυβα. Σε φάση που με έπιασε γλώσσοδιάρροια (ποιον; εμένα; αν και τώρα που το πρόσεξα γραφώ και δεν σταματαώ) γυρίζει με ένα υφάκι η γνωστή μου, του στιλ τι γίνετε εδώ και αναφέρει το όνομα μου, σαν να ήθελε να δήλωση "ξέρω τι γίνετε εδώ".<br /><br />Στα πολλά βαριόμαστε και τελειώνει το παιχνίδι και διαπιστώνω πως η περισσότερη διαδρομή καλύφτηκε. Εκεί ξεκίνησε η συζήτηση για το τι θα βρει τον κάθε ένα μετά το ταξίδι (σου θυμίζει κάτι;). Αφού στέρεψα από ιδέες τον ρώτησα αν έχει δίπλωμα, μιας και επιστρέφουν με λεωφορείο. Η απάντηση του ήταν αρνητική αλλά σκόπευε να βγάλει δίπλωμα για μοτοσικλέτα, από ότι κατάλαβα μεγάλου κυβισμού. Νομίζοντας (αυτός) ότι ήξερα κάτι από μοτοσικλέτες με ρώτησε αν μια τόσων ίππων θα μπορούσε να ελεγχθεί στην διαδρομή που κάναμε. Του είπα ότι δεν είχα ιδέα από το θέμα και απάντησε πίσω πως του άρεσε η διαδρομή και η περιοχή, μιας και είχε αρκετό καιρό να την επισκεφτεί και σκόπευε να την κάνει συχνά. Εκεί να μου μπαίνουν ιδέες για το τι εννοεί. Τέλος η συζήτηση οδηγήθηκε ξανά στο ενδιαφέρον του και πως αυτό το έβλεπε να εξελίσσεται στο μέλλον. Όπως είπα ήταν κατενθουσιασμένος και φαινόταν, ευτυχώς για το θέμα δεν ήμουν παντελώς άσχετος και η συζήτηση διάρκεσε αρκετά. Πήρα την εντύπωση πως μοιραζόταν κάτι προσωπικό του.<br /><br />Στην συνέχεια προσπάθησε να φέρει την συζήτηση στα δικά μου ενδιαφέροντα. Δυστυχώς δεν είναι και τα πολύ ενδιαφέροντα, οπότε δεν τον ζάλισα αρκετά. Προσπάθησε να ρωτήσει κάποια πράγματα αλλά δεν του έβγαιναν. Το εκτίμησα αφάνταστα!<br /><br />Κοντεύαμε στο τέρμα και πλέον έβλεπα την γνωστή μου με μισό μάτι γιατί δεν είχε βγάλει φωτογραφίες. Πετάγεται κάποιος από την συνοδεία εκείνου και προτείνει να κατεβούνε μαζί μας και να μας συνοδέψουν μέχρι το αεροδρόμιο για να μας κρατήσουν παρέα. Είπαμε ότι δεν ήταν ανάγκη (δεν το σχολιάζω περαιτέρω) και τέλος έκανε ξανά την πρόταση όταν θα επιστρέφαμε πίσω να μας καλωσόριζαν! Εξήγησα εκεί ότι η γνωστή μου θα επέστρεφε και ότι εγώ θα έφτανα σε άλλο προορισμό μετά το καλοκαίρι. Εκεί ένιωσα την μεγάλη απογοήτευση αλλά και την ανάγκη για περισσότερο χρόνο. Όταν πλέον μένανε κάτι λεπτά για την δίκη μας στάση, ξεκινήσαμε τους αποχαιρετισμούς και τις ευχές για το καλοκαίρι άλλα και για την συνέχεια. Θα μας περίμεναν ξανά είπαν και όπως κατέβαινα από το λεωφορείο έκανα την πρόταση να έρθουν όποτε θέλουν στην περιοχή όπου σπουδάζω, έχοντας το βλέμμα μου στραμμένο σε εκείνον. Απάντησε με ένα "Δεν νομίζω" και θυμάμαι ακόμη την έκφραση του. Ένιωσα υπερβολικά άσχημα, όχι για αυτό που είπε, αλλά επειδή γνώριζα την δυσκολία να 'ρθει. Από ότι είδες όμως <a href="http://apparoui.blogspot.com/2009/02/mia-stigmi.html">την ελπίδα</a> δεν την εγκατέλειψα.<br /><br />Κομματιασμένος και τρέμοντας, αδυνατώντας να επικοινωνήσω με το περιβάλλον, συνεχίσαμε για τον έλεγχο των εισιτηρίων και στην αναμονή για την επιστροφή. Συνειδητοποιούσα ότι ούτε καν το τηλέφωνο του είχα πάρει αλλά ούτε και μια φωτογραφεία δεν είχε βγει που να είναι μέσα. Το έχω μεγάλο παράπονο από την γνωστή μου για αυτό, μιας και το θέμα είναι πιο περίπλοκο από ότι παρουσιάζετε.<br /><br />Λοιπών, επίλογος.<br /><br />Πριν σου πω για την επιστροφή και το ζόμπι που κυκλοφορούσε στους δρόμους αναφέρω τα εξής.<br /><br />Ακόμη και τώρα δεν πιστεύω πως έζησα κάτι τέτοιο και κατά κάποιο τρόπο προσπαθώ να πίσω τον εαυτό μου πως είναι όλα δημιούργημα του μυαλού μου. Ότι οι πράξεις του απλά παρερμηνεύονται από μένα. Είναι τόσες πολλές οι λεπτομέρειες όμως που δεν τα καταφέρνω. Η ουσία είναι πως, ακόμη και του μυαλού μου να είναι, βρέθηκε άνθρωπος σε αυτό τον κόσμο που κατάφερα να επικοινωνήσω! Να επικοινωνήσω για πρώτη φορά στην ζωή μου. Ιδιόρρυθμος και ιδιότροπος που είμαι, υπάρχει άτομο που ταιριάζαμε. Μα ουσιαστικά μιλάς για λίγες ώρες γνωριμίας, θα παρατηρήσεις σωστά. Εμπίπτει και αυτό στην κατηγορία "Δεν μπορώ να το πιστέψω".<br /><br />Στις συζητήσεις δεν αναφέρθηκε γυναίκα ούτε κάποιο αίσθημα. Δεν μιλήσαμε καθόλου για ποδόσφαιρο. Απλά δεν υπήρξε ερώτηση. Όλα, μα όλα, μου κέντριζαν το ενδιαφέρον και καμιά, μα καμιά πληροφορία ή κάτι σε αυτόν δεν το είδα σαν αρνητικό. Απίστευτο, ακόμη ψάχνω κάτι για να ξενερώσω αλλά δεν βρίσκω. Δεν περιαυτολογούσε και όσα λέχθηκαν δεν ήταν από αυτά που προκαλούν εντυπώσεις, αντιθέτως έγινε κατάθεση ψυχής και αυτό με εξέπληξε.<br /><br />Και εκεί είναι που νιώθεις τόσο χαμένος, όλες τις ανασφάλειες και τις φοβίες σου μαζεμένες. Παγιδευμένος και να φανταστείς δεν ένιωσα πως περιορίζω την έκφραση μου. Ακόμη σκέφτομαι τι θα γινόταν αν βρισκόμασταν μοναχά για λίγο μόνοι. Αν θα υπερέβαινα όλη μου την απειρία και έκανα το κάτι περισσότερο.<br /><br />Το αστείο ότι εκεί που τα ερωτικά τραγούδια δεν είχαν να μου πουν κάτι, εκεί που δεν με αγγίζαν οι ρομαντικές ταινίες, τα κείμενα γεμάτο παράπονο για τις πληγές του έρωτα, τα αισθήματα όλα εκείνα που δεν μου έλεγαν κάτι, δεν τα ένιωθα. Από την μια στιγμή στην άλλη βρέθηκα να πονώ και να ζηλεύω, μάταια ψάχνοντας τι μπορώ να κάνω.<br /><br />Επέστρεψα πίσω σε ένα όχι και τόσο ευχάριστο περιβάλλον. Να τρέμω για ένα ολόκληρο μήνα, να είμαι χαμένος και να μην μπορώ να το μοιραστώ με κανένα. Να το κρατάω μέσα μου και να με βλέπω να γίνομε αυτοκαταστροφικός. Να με ρωτάνε τι συμβαίνει και αντί να νιώθω την ανησυχία τους να νομίζω πως εισβάλουν στο χώρο μου και να γίνομε αμυντικός. Να περιφέρομε στους δρόμους με μόνο σκοπό να περάσει η μέρα.<br /><br />Είναι αστείο το πόση πραγματικότητα κρύβει η <a href="http://apparoui.blogspot.com/2008/12/appare-mou.html">πρωτη</a> μου ανάρτηση.<br /><br />Αφού η μεγάλη έκρηξη πέρασε, συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αντιμετωπίζω έτσι το θέμα, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να το παλέψει. Ελπίζω να την τηρήσω. Ήδη χτύπησε κόκκινο καμπανάκι πριν καν τελειώσω τις σπουδές μου, μέχρι που θα πάω;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-656209736199952171?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-84890283614008553822009-04-14T22:00:00.006+03:002009-04-14T22:00:01.271+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SeTJpo9m74I/AAAAAAAAAPA/hBNcx__AyHY/s1600-h/heart.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 319px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SeTJpo9m74I/AAAAAAAAAPA/hBNcx__AyHY/s320/heart.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324602376666410882" /></a><br />Το γεγονός είχε λάβει τέλος και ο κόσμος σιγά - σιγά αποχωρούσε. Θα ακολουθούσε φαγοπότι σε άλλο χώρο. Μείναμε από τους τελευταίους και μεταβήκαμε στο νέο χώρο με το μεταφορικό του αισθήματος της γνωστής μου. Μετά από λίγο βρεθήκαμε να καθόμαστε σε τραπέζι και εγώ να είμαι στην μέση της γνωστής μου και του αισθήματος της. Μην ξεχνάμε ότι ήταν σε φάση δεν μιλάμε. Είχα την εντύπωση πως έκανα τα ενωμένα έθνη, το διαμεσολαβητή και τον διπλωμάτη εκείνο το βράδυ. Εννοείται πως έπαιρνα το μέρος του αισθήματός της! Την περισσότερη ώρα μιλούσα μαζί του παρά με αυτήν.<br /><br />Όπως και να 'χει, η συνέχεια προβλεπόταν βαρετή για μένα. Έλα που όμως βλέπω να έρχεται εκείνος με την συνοδεία του και να κάθετε απέναντι μου. Όχι σε άλλο τραπέζι, στο ίδιο τραπέζι και ακριβώς απέναντι μου!!! Ωραία λέω, θα έχω την ευκαιρία να τον παρατηρήσω και να περάσει ευχάριστα η βραδιά μου. Τίποτα περισσότερες προβλέψεις δεν είχα. Την επόμενη μέρα έφευγα και κάτι τέτοιο δεν περνούσε από το μυαλό μου, το είχα ξεγράψει χρόνια πριν.<br /><br />Πριν αρχίσει να φτάνει το φαγητό, το αίσθημα της γνωστής ξεκίνησε να μου γεμίζει το ποτήρι με ποτό και να με αναγκάζει με τσούγκρισμα των ποτηριών να πιω! Ήθελα να κοιτάξω απευθείας στο πρόσωπο εκείνου αλλά αρκούμουν στις κλεφτές ματιές, όταν γύριζα το κεφάλι από την γνωστή στο αίσθημα της και πάλι πίσω. Ήταν λιγομίλητος, κάτι που επιβεβαίωνε τους χαμηλούς του τόνους, αλλά η φωνή του με είχε εντυπωσιάσει. Ήταν βαθιά, νόμιζες πως οι μυς των πνευμόνων του ήταν δυνατοί, η χροιά του και ο τόνος του θύμιζε φωνή παρουσιαστή.<br /><br />Ήμουν απλά περίεργος και ήθελα να τον γνωρίσω, να μάθω περισσότερα. Τι ήθελα να κάνω την σκέψη, το αίσθημα της γνωστής μου πάνω στις κουβέντες μου λέει κάποιες πληροφορίες στο ξεκάρφωτο για εκείνον. Είχα εντυπωσιαστεί από αυτές και πλέον ήθελα διακαώς να μάθω και άλλα. Γνωστός χέστης, ήθελα αφορμή να τον κοιτάξω και να του μιλήσω. Δεν περίμενα σε κάτι τέτοιο, ήξερα πως θα φαινόταν αν ήμουν άμεσος και παγιδεύτηκα στον φόβο μου.<br /><br />Το θέμα είναι πως δόθηκε η καταλληλότερη ευκαιρία όταν σχολίαζαν οι γύρο του την ηλικία του. Η έκπληξη μου ήταν ικανή να υπερβεί την φοβία μου και να των ρωτήσω για να επιβεβαιώσω την ηλικία του. Πλέον τον έβλεπα κατάματα και όταν του είπα πως φαίνεται αρκετά μεγαλύτερος, απάντησε πίσω πως μάλλον το αξύριστο γένι φταίει! Οι κινήσεις του και οι αντιδράσεις του ήταν παρόμοιες με της δίκες μου σε αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθών, μιας και το ίδιο χαρακτηριστικό με τα γένια το έχω και εγώ. Ντροπαλές, αμήχανες κινήσεις αλλά άνετος στην ομιλία.<br /><br />Αφού πλέον γνώριζα την ηλικία λογικό ήταν ότι θα ακολουθούσαν και άλλες ερωτήσεις. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ξεκίνησαν να καταγράφονται στο μυαλό μου και εντυπωσιαζόμουν όλο και περισσότερο. Σε κάποια από τις απαντήσεις έμεινα με το στόμα ανοιχτό και έδειξα την δυσπιστία μου. Αφού με διαβεβαίωσε πως ήταν πραγματικότητα άρχισα να κάνω συνειρμούς για το τι θα μπορούσε να έκρυβε από πίσω. Η συζήτηση σε κάποια φάση οδηγήθηκε στα ενδιαφέροντα του, μιας και αυτή ήταν μια από της πληροφορίες που μου έδωσε το αίσθημα της γνωστής μου. Έδειξε το πόσο ενθουσιασμένος και πόση ικανοποίηση λαμβάνει από αυτό που προς στιγμή τον ζήλεψα.<br /><br />Λογικό ήταν σε κάποια φάση να στερέψουν οι ερωτήσεις, οπότε με βαριά καρδιά θα επέστρεφα στα καθήκοντα του διαμέσου για την γνωστή μου και το αίσθημα της. Το ότι θα συνέχιζε την συζήτηση εκείνος για να κάνει ερωτήσεις στο πρόσωπο μου ήταν κάτι αναπάντεχο! Είχα ξεκινήσει να κάνω σενάρια στο μυαλό μου.<br /><br />Υπήρχε η αντίφαση στο γεγονός πως ενώ όλη την διάρκεια της βδομάδας ήμουν συγκρατημένος τόσο στις κινήσεις μου όσο και στα λόγια μου, ακόμη και σε άτομα που γνώρισα πιο παλιά, ξαφνικά ήμουν ενθουσιασμένος και φλύαρος και μάλιστα στο συγκεκριμένο χώρο μαζί με άτομα που δεν ήξερα και άλλα που ήξερα! Το ποτήρι με το αλκοόλ, που για ένα παράξενο λόγο δεν ήταν ποτέ άδειο, μαζί με τον ενθουσιασμό ίσως να ήταν η αιτία.<br /><br />Αφού το κυρίως πιάτο είχε φτάσει και αφοσιωθήκαμε στην κατανάλωση του, περιοριστικά σε κρυφές ματιές, μόνο για να διαπιστώσω πως κάποιες ματιές έπεφταν και από εκείνον. Δεν πίστεψα πως σήμαιναν κάτι, ήξερα πολύ καλά τα παιχνίδια που μπορεί να παίξει το μυαλό και πως απλά το έβλεπα όπως ήθελα εγώ. Είχα παρασυρθεί και αραιά - αραιά του έκανα σχόλια με αφορμή τις πληροφορίες!<br /><br />Η εξέλιξη της βραδιάς ήταν τέτοια ώστε η προσοχή μας υποτίθεται έπρεπε να είναι στραμμένη αλλού και οι κρυφές ματιές δεν μπορούσαν να γίνουν πράξη. Μόνο άμεσες ή με την άκρη του ματιού να παρατηρήσεις, οπότε το οπτικό πεδίο ήταν καθαρό. Το ποτό, βοηθός και σύμμαχος, με ωθούσε στις άμεσες ματιές μόνο για να μετακινήσω το βλέμμα μου αλλού όταν το κεφάλι του γυρνούσε. Δεν άργησα να προσέξω στην άκρη του οπτικού μου πεδίου πως με παρατηρούσε και ο ίδιος. Οι συνειρμοί μου απλοί, πιθανότατα πρώτη φορά συναντούσε Κύπριο και ήταν περίεργος, ίσως ήταν υπερβολικά αστεία τα ακούρευτα μαλλιά μου με το ξυρισμένο πρόσωπο.<br /><br />Δεν άργησαν πλέον τα αντανακλαστικά μου να καθυστερούν και πλέον οι ματιές μας διασταυρώνονταν! Αρχικά για σύντομο χρονικό διάστημα, αργότερα για περισσότερο. Άπλες ματιές, χωρίς την συνοδεία φλυαρίας, αμίλητοι. Δεν ήξερα πλέον τι να πιστέψω, νόμιζα ήταν παρενέργειες του ποτού, που σημείωση φρόντισε το αίσθημα της γνωστής να δοκιμάσω δυο διαφορετικά ποτά! Δεν μου είχε ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Μέχρι εκείνη την στιγμή δυσκολευόμουν να πιστέψω πως συμβαίνουν τέτοια.<br /><br />Το χειρότερο ήταν πως παρατήρησα τα πόδια μου να τρέμουν, στην συνέχεια τα χέρια μου να ακολουθούν τον ρυθμό και μέχρι να λάβει τέλος η βραδιά να τρέμω ολόκληρος. Λέω αποκλείεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αρνούμουν πεισματικά. Μπορεί να τα άκουγα από άλλους, να το διάβαζα, αλλά πάντα πίστευα ότι ήταν μια απλή έκφραση. Έτρεμα για πρώτη φορά στην ζωή μου με τέτοιο τρόπο και δεν μπορούσα να το ελέγξω.<br /><br />Μέσα στο παραλήρημα του ποτού και των σεναρίων του μυαλού μου η βραδιά τελειώνει. Την στιγμή που φεύγαμε η τροπή των πραγμάτων έστησε την πιο πετυχημένη παγίδα για να διαπιστώσω αν αυτά που νόμιζα δεν ήταν απλά μόνο στο κεφάλι μου. Αποφεύγω τις λεπτομέρειες και απλά ας πούμε πως κάτι έπρεπε να γίνει με συγκεκριμένο τρόπο με βάση την λογική. Έλα όμως που γίνετε αυτό ακριβώς που ΔΕΝ περίμενα να συμβεί; Όχι, δεν μου μίλησε απευθείας, δεν έκανε κάτι ξεκάθαρο. Άπλα μια πράξη του και μόνο το πιο πιθανό να έδειχνε περισσότερο ενδιαφέρον παρά απλά να έτυχε.<br /><br />Να φτάνουμε στο σπίτι, η γνωστή μου και εγώ, να συμβαίνει εκεί ένα τραγελαφικό γεγονός και να πεθαίνουμε στα γέλια. Αυτή να νομίζει πως η συμπεριφορά μου οφείλεται (μόνο) στο ποτό αλλά εγώ να τρελαίνομαι με αυτό που μου συνέβη. Κερασάκι στην τούρτα όταν τα βρίσκουν η γνωστή μου με το αίσθημα, και αυτός έρχεται σπίτι για να περάσουν το τελευταίο βράδυ μαζί πριν φύγουμε την επόμενη μέρα. Ήθελα να κάνω την πρόταση να φύγω να τους αφήσω μόνους τους και να πάω να βρω εκείνον. Όπως και να 'χει, η γνωστή μου να εξιστορεί το τραγελαφικό γεγονός στο αίσθημα, να πεθαίνει στα γέλια και αυτός και στο τέλος να με ποτίζει τρίτο είδος ποτού! (Τώρα που βλέπω τις φωτογραφίες δεν φαίνομαι να είμαι στα ιδιαίτερα καλά μου!).<br /><br />Πάει και αυτό, πάμε για ύπνο και βυθίζομαι στις σκέψεις. Θα τον πετύχω άραγε αύριο, με καθαρό μυαλό να διαπιστώσω αν όλο αυτό ήταν όνειρο; Τι; Θα τολμήσω να κάνω κάτι; Φεύγω το βράδυ. Μα να μην τον συναντήσω πιο πριν; Μια σταλιά τόπος ήταν. Μα ποτέ δεν έκανα κάτι. Δεν ξέρω πως και τι. Μπορεί να κάνει αυτός. Αποκλείεται, είναι μικρότερος, εγώ πρέπει να κάνω το βήμα. Μα πως; Θα τον πετύχω;<br /><br />Βασανίστηκα αρκετά, έκρυβα μια ελπίδα όμως. Είχα σκοπώ να ξυπνήσω πρωί και να προτείνω στην γνωστή μου να πάμε στην πιο γνωστή καφετέρια, για τελευταίο καφέ πριν φύγουμε. Ευτυχώς το αίσθημα της θα έφευγε από νωρίς οπότε δεν θα ήταν δύσκολο να την πίσω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-8489028361400855382?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-28799090636104483422009-04-13T22:00:00.003+03:002009-04-13T22:00:01.938+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SeJo7O1MtlI/AAAAAAAAAOw/4yVUSISnqEE/s1600-h/stolenheart.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 312px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SeJo7O1MtlI/AAAAAAAAAOw/4yVUSISnqEE/s320/stolenheart.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323933076308145746" border="0" /></a><br />Καιρός να μιλήσουμε για το περιβόητο καλοκαίρι, δεν νομίζεις; Δώσε προσοχή γιατί αποτελεί την αφορμή για την οποία υπάρχει ο χώρος αυτός. Επίσης να σε προειδοποιήσω ότι τίποτα σημαντικό δεν έγινε. Είναι απλά μια εμπειρία, ένα συμβάν που οποιοσδήποτε δεύτερος το δει θα του φανεί αστείο. Με άλλα λόγια μην περιμένεις εκπλήξεις. Καλό όμως θα ήταν να ξεσκονίσεις την μνήμη σου για το τι σου είπα στο παρελθών, έτσι ίσως κατανοήσεις καλύτερα τι έζησα.<br /><br />Όπως πάντα, γράφετε με ελλιπείς λεπτομέρειες!<br /><br />Ξεκινάμε...<br /><br />Το καλοκαίρι που μας πέρασε, λοιπών, ξεκίνησε με την εξεταστική της σχολής. Μετά την εξεταστική ήθελα να πάω κάπου αλλού στην Ελλάδα για ξεκούραση, πριν κατέβω στα πάτρια εδάφη, μιας και δεν με περίμενε τίποτα. Η ευκαιρία δόθηκε όταν μια γνωστή μου θα έμενε περισσότερες μέρες, λόγο κάποιας υποχρέωσης. Όταν το έμαθα και αφού μου δήλωσε πως θα μπορούσε να με φιλοξενήσει, ταχτοποίησα την μεταφορά μου στον τόπο της. Θα επιστρέφαμε πίσω μαζί.<br /><br />Τελειώνει με το καλό η εξεταστική και ετοιμάζομαι για το ταξίδι. Θα έφτανα πρωί οπότε το βράδυ που προηγήθηκε δεν κοιμήθηκα καθόλου. Η γνωστή μου θα με παραλάβανε από τον τόπο άφιξης μου, υποτίθεται μόνη της. Σημείωση ότι είναι δεσμευμένη και την συγκεκριμένη περίοδο ήταν στην φάση είμαστε-χωρισμένοι-για-τελευταία-φορά-νούμερο-26.<br /><br />Αφού έφτασα και ενημέρωσα για την άφιξη μου, μου είπε πως θα 'ρθει με το αίσθημα της να με παραλάβει! Γέλασα όταν ήρθαν να με πάρουν και υποτίθεται ακόμη ήταν χωρισμένοι!<br /><br />Φτάσαμε στο σπίτι της και αφού άφησα τα πράγματα μου, παρά την κούραση, η πείνα έπρεπε να ικανοποιηθεί οπότε και βρεθήκαμε οι δυο μας να τρώμε σε γνωστό ταχυφαγείο (τώρα ποιο δεν θυμάμαι και νομίζω τελευταίο φορά χρησιμοποιώ την λέξη ταχυφαγείο!)<br /><br />Τόσο η υπόλοιπη μέρα όσο και οι μέρες που θα ακολουθούσαν θα κάναμε πάνω κάτω τα ίδια πράγματα. Η δική της παρέα να προσπαθεί να με κάνει να νιώσω άνετα ποτίζοντας με οτιδήποτε αλκοολούχο, προσπαθώντας σθεναρά να το αποφύγω, μπας και αποφύγω και τίποτα ευτράπελα. Επίσης βρέθηκα αντιμέτωπος με τις πλέον φυσιολογικές καταστάσεις με απιστίες, κερατώματα, παρακολουθήσεις, σκληρούς άντρες να προσπαθούν να κρύψουν το πόσο πληγώθηκαν, ερωτευμένη με δυο άντρες παράλληλα, αγαπιόμαστε αλλά μαζί δεν κάνουμε, μυστικά, βια, είμαστε χωρισμένοι αλλά συναντιόμαστε πίσω από τα μάτια του κόσμου (το καλύτερο μου αυτό). Ειλικρινά, νόμιζα ότι ήμουν σε σαπουνόπερα.<br /><br />Όπως και να 'χει, μεταξύ όλων αυτών των βαρετών για μένα καταστάσεων υπήρξε η ηλιοθεραπεία, το κολύμπι στα ομολογουμένως κρύα νερά της περιοχής αλλά και ταξίδια στην ευρύτερη περιοχή. Τα βράδια, όπως είπα, επιχειρούσαν να με ποτίσουν με όλο το υπάρχων αλκοόλ, αλλά τα κατάφερνα και ξέφευγα με λιγότερες δόσεις και έλεγχο των πράξεων μου.<br /><br />Βέβαια, την παρατήρηση δεν την γλίτωσα, αφού η γνωστή με ρώτησε κατακρίνοντας με γιατί είμαι τόσο σφιγμένος και δεν το απολαμβάνω αφού μου αρέσει (σε παρακαλώ, στις νυχτερινές εξόδους αναφέρομε). Που να της εξηγώ τώρα τους λόγους...<br /><br />Το αστείο της βδομάδας αυτής είναι πως ήθελε να με κουρέψει, μιας και το μαλλί σχεδόν θα μπορούσες να το πιάσεις κότσο (υπερβολή αλλά ήταν όντως μεγάλο!) και δεν ήθελε να με κυκλοφορεί έτσι. Απολάμβανα την αντίδραση της όσο τίποτα άλλο! Πόσο μάλλον το γεγονός πως δεν κατάφερε να βρει ούτε κομμωτή ούτε μπαρμπέρη για να με κουρέψει ολόκληρη την εβδομάδα! My victory!<br /><br />Δεν μπορώ να πω, πέρασα καταπληκτικά και όταν έφτασαν στο τέλος τους οι μέρες των διακοπών ήθελα περισσότερες. Δεν συγκρίνεται όμως με τον περισσότερο χρόνο που ήθελα να είχα όταν το τελευταίο, "μαρτυρικό", εικοσιτετράωρο θα τέλειωνε.<br /><br />Την τελευταία μέρα, όπου θα λάμβανε μέρος το γεγονός όπου είχε την υποχρέωση η γνωστή μου, είχε φτάσει. Όταν ξύπνησα, αργά το μεσημέρι, ήμουν μόνος στο σπίτι. Είχε πάει στο κομμωτήριο ή κάτι τέτοιο για να ετοιμαστεί. Όταν επέστρεψε, με άγχωσε γιατί έπρεπε να ήμουν έτοιμος σε σύντομο χρονικό διάστημα. Βλέπεις, θα την συνόδευα μιας και με το αίσθημα, αφού τα είχαν βρει για μια δυο μέρες, είχαν χωρίσει ξανά για τελευταία φορά νούμερο 27. Σημείωση ότι με το αίσθημα της περνούσαμε μια χαρά! Τον υπεράσπιζα πάντα! Τι καλός που ήμουν! Ακόμη απορώ πως και δεν με είχε διώξει από το σπίτι της!<br /><br />Όπως και να 'χει, ξυρίστηκα, από τις λίγες φορές που ξυρίζομαι γιατί το πρόσωπο μου φαίνεται αστείο! Φαντάστου πως ήμουν ακούρευτος και ξυρισμένος! Μετά το μπάνιο και το φτιάξιμο των μαλλιών (όσο φτιάχνονταν!) ήμουν επίσημα γελοίος! Αφού περιποιήθηκα τις τελευταίες λεπτομέρειες με την συνοδεία της γκρίνιας για την καθυστέρηση μου, ξεκινήσαμε για το γεγονός. Απόγευμα ήταν, μην συγχύζεσαι! Και ο ήλιος έκαιγε καλά!<br /><br />Όταν φτάσαμε άρχισε το ρολόι να μετρά τις ευλογημένες/καταραμένες (ακόμη δεν το διευκρίνισα) 24 ώρες...<br /><br />Ο κόσμος δεν ήταν πολλής. Προσπαθούσα να ξεχωρίσω ποιους είχα γνωρίσει αλλά και να παρατηρώ τους νεαρούς άντρες. Μια με την άκρη του ματιού μου, κάποτε απευθείας όταν υπήρχε η ευκαιρία. Ότι έκανα πάντα δηλαδή, θαύμαζα το ωραίο και το γοητευτικό. Απλά για να περάσω την ώρα.<br /><br />Οι τρεις από αυτούς φαίνεται να ήταν παρέα. Το στιλ τους μου είχε κινήσει την περιέργεια. Όταν κόντεψα όμως παρατήρησα ότι τα φανταχτερά ρούχα, τα χρωματιστά παπούτσια, το εντυπωσιακό χτένισμα και τα αξεσουάρ στα χέρια και τα αυτιά ήταν αυτά που αποτελούσαν την ψεύτικη ομορφιά.<br /><br />Για να ικανοποιήσω την όραση μου στράφηκα σε άλλα πρόσωπα, συνέχιζα να κοιτάζω τα υπόλοιπα πρόσωπα όταν η ματιά μου έπεσε σε εκείνον.<br /><br />Στην αρχή δεν μου τράβηξε την προσοχή. Ήταν εκεί όμως, στο ύψος μου, με λευκό παντελόνι, λευκά υποδήματα και λευκό πουκάμισο. Τα μαλλιά του χτενισμένα σπόντες, όχι αυτές που αποτελούνται από πέντε δέκα τρίχες αλλά εκατό! Κάτι σαν από παλιά μόδα. Καστανά μαλλιά, καστανά μάτια, αξύριστος. Ο ήλιος γυάλιζε στο χρυσό σταυρό που κρεμόταν στο τριχωτό στήθος του. Θυμάμαι μου είχε κάνει εντύπωση το όλο σκηνικό! Αποτελούσε την αντίθεση με την πιο πάνω παρέα. Είχα συλλάβει τον εαυτό μου να κινείται στον χώρο προσπαθώντας να τον εντοπίσει και κάθε φορά η γλώσσα του σώματος του, μου κινούσε την περιέργεια. Φαινόταν τύπος χαμηλών τόνων. Δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω καλά τα χαρακτηριστικά του προσώπου του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-2879909063610448342?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-46174559359773058132009-04-11T03:15:00.003+03:002009-04-11T03:34:31.405+03:00Ο <a href="http://leviathanfromkavala.blogspot.com/">Leviathan</a> και η <a href="http://skotadi-fos.blogspot.com/">Dorothea</a> με κάλεσαν να ετοιμάσω λίστα με τις αγαπημένες μου ταινίες. Πιο εύκολο θα ήταν να καταγράψω τις χειρότερες ή έστω τηλεοπτικές σειρές! Να έχω ήδη έτοιμες δυο: <a href="http://www.imdb.com/title/tt0795176/">Planet Earth</a> και <a href="http://www.imdb.com/title/tt0185906/">Band of Brothers</a>! (Απλά αγγίζουν τα όρια της τελειότητας, μην αρχίσω, δεν θα τελειώνω!)<br /><br />Η λίστα έχει ως εξής (με όποιες αγαπημένες μου έρχονται στο μυαλό):<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://www.imdb.com/title/tt0133093/">The Matrix (1999)</a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sd_c09Hf2CI/AAAAAAAAAOI/3V6JFBZgyo4/s1600-h/MV5BMjEzNjg1NTg2NV5BMl5BanBnXkFtZTYwNjY3MzQ5._V1._SX285_SY400_.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 227px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sd_c09Hf2CI/AAAAAAAAAOI/3V6JFBZgyo4/s320/MV5BMjEzNjg1NTg2NV5BMl5BanBnXkFtZTYwNjY3MzQ5._V1._SX285_SY400_.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323216086892533794" border="0" /></a>Πώρωση!<br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0276919/">Dogville (2003)</a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sd_dGIeNi0I/AAAAAAAAAOQ/9dFn4O8v7iI/s1600-h/MV5BMTkwNTg2MTI1NF5BMl5BanBnXkFtZTcwMDM1MzUyMQ%40%40._V1._SX270_SY400_.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 216px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sd_dGIeNi0I/AAAAAAAAAOQ/9dFn4O8v7iI/s320/MV5BMTkwNTg2MTI1NF5BMl5BanBnXkFtZTcwMDM1MzUyMQ%40%40._V1._SX270_SY400_.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323216381998369602" border="0" /></a>Έξυπνα σκηνικά, σε κρατάει με απορία.<br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0783233/">Atonement (2007)</a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sd_dPcZ3mBI/AAAAAAAAAOY/_0Die0T0JZY/s1600-h/MV5BMTM0ODc2Mzg1Nl5BMl5BanBnXkFtZTcwMTg4MDU1MQ%40%40._V1._SX271_SY400_.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 216px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sd_dPcZ3mBI/AAAAAAAAAOY/_0Die0T0JZY/s320/MV5BMTM0ODc2Mzg1Nl5BMl5BanBnXkFtZTcwMTg4MDU1MQ%40%40._V1._SX271_SY400_.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323216541967685650" border="0" /></a>Πανέξυπνο σενάριο, έντονα συναισθήματα.<br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0382932/">Ratatouille (2007)</a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sd_dVrCatMI/AAAAAAAAAOg/xW0m2UM_--M/s1600-h/MV5BMzgwNzY0MDkwOF5BMl5BanBnXkFtZTcwNzMxMDI1MQ%40%40._V1._SX286_SY400_.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 228px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sd_dVrCatMI/AAAAAAAAAOg/xW0m2UM_--M/s320/MV5BMzgwNzY0MDkwOF5BMl5BanBnXkFtZTcwNzMxMDI1MQ%40%40._V1._SX286_SY400_.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323216648975070402" border="0" /></a>Τα λόγια περιττά!<br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0137523/">Fight Club (1999)</a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sd_dd9diUZI/AAAAAAAAAOo/qh3xlnTfgO4/s1600-h/MV5BMTc5NDczNjk5NF5BMl5BanBnXkFtZTcwNjQzNjAyMQ%40%40._V1._SX298_SY400_.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 238px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sd_dd9diUZI/AAAAAAAAAOo/qh3xlnTfgO4/s320/MV5BMTc5NDczNjk5NF5BMl5BanBnXkFtZTcwNjQzNjAyMQ%40%40._V1._SX298_SY400_.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323216791359607186" border="0" /></a>Από τις λίγες του είδους που δεν μυρίζεσαι την σχιζοφρένεια.<br /><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-size:85%;">Υ.Γ. Apparos is going home, οπότε δυο σενάρια είναι πιο πιθανά, ή που θα κάνει εντονότερη την παρουσία του ή που θα χαθεί. Ελπίζω για το δεύτερο...</span><br /><br /><span style="font-size:78%;">Σημείωση: Αν όλα πάνε καλά, θα ακολουθήσει κάτι σημαντικό για μένα.</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-4617455935977305813?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-41374201550336769222009-04-06T19:05:00.001+03:002009-04-06T22:51:44.440+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">(Ποιο; Το <a href="http://apparoui.blogspot.com/2009/01/aksizei.html">βήμα</a>!)<br /></span></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sdon27O7pTI/AAAAAAAAAOA/1yIR5foEPAI/s1600-h/the_next_step.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sdon27O7pTI/AAAAAAAAAOA/1yIR5foEPAI/s320/the_next_step.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321609734258402610" border="0" /></a><br />Η υπενθύμιση χτύπησε στο κινητό μια ώρα πριν. Ξεκίνησα να ετοιμάζομαι και με βρήκα να περιφέρομε στους δρόμους (τι γραφικό) για τον προορισμό. Όταν κόντεψα παρατήρησα πως έφτασα αρκετά νωρίς οπότε προτίμησα να κάνω μια βόλτα από τα καταστήματα.<br /><br />Στην συμπλήρωση της ώρας το δάχτυλο μου ήταν έτοιμο να πατήσει τον αριθμό του όροφου στον ανελκυστήρα. Λίγο άγχος, πατήθηκε. "Αυτό ήταν" μουρμούρισα. (τελικά έχω επηρεαστεί...)<br /><br />Όταν η πόρτα άνοιξε, ένας δίμετρος, ξανθός, πρασινομάτης, γεροδεμένος τύπος με περίμενε φορώντας ένα στριγκάκι μονό. Ψέματα... δεν φορούσε τίποτα. Ξανά ψέματα! Δεν υπήρξε τύπος.<br /><br />Λοιπόν, με καλωσόρισε η κοπελιά και καθίσαμε απέναντι. Με ρώτησε πως πάνε τα πράγματα, απάντησα συνοπτικά, έδειξε την δυσπιστία της για την έκβαση των πραγμάτων. Αγχωμένος λέω:<br /><br />- Σήμερα θα ασχοληθούμε μαζί μου<br />- Βεβαίως!<br />(παύση μισού δευτερολέπτου)<br />- Υπάρχει ένα δεδομένο στην ζωή μου που δεν μπορώ, δεν ξέρω πως να χειριστώ.<br />- Ναι...<br />- ...<br />(παύση πολλών δευτερολέπτων...)<br />- Για πες το!<br />(εισπνοές - εκπνοές, περισσότερο άγχος, τρέμουλο)<br />- Είμαι... ομοφυλόφιλος... και είναι κάτι που δεν ξέρω πως να το συνδυάσω με τα υπόλοιπα δεδομένα της ζωής μου<br /><br />Κοιτάω από το παράθυρο, τίποτα. Ο Ήλιος ήταν εκεί ψηλά ακόμη κι έκαιγε, η γη συνέχισε να κινείται.<br /><br />Κοιτάω μια το ταβάνι μια το πάτωμα, τίποτα. Κανένας σεισμός δεν γινόταν, ήμουν και σε όροφο, θα τον ένιωθα.<br /><br />Κοιτάω την ψυχολόγο να δω αν παίρνει καμιά παράξενη γκριμάτσα, αν βγάζει τίποτα μαχαίρια, αλυσίδες, σταυρούς, θυμιατούς... τίποτα.<br /><br />Βέβαια δεν την γλίτωσα, πριν προλάβει να βραδιάσει θυμήθηκε να ρίξει κεραυνούς, αστραπές, καταποντισμούς ενώ η μέρα ήταν αρκετά ζέστη με ήλιο. Σοβαρά τώρα.<br /><br />Αφού βεβαιώθηκε πως δεν ήταν κάτι το οποίο θεωρούσα πρόβλημα, ακολούθησε συζήτηση για το θέμα.<br /><br />Ας τα πάρουμε από την αρχή. Είχα σκοπό να επισκεφτώ ψυχολόγο τουλάχιστον δυο φορές. Την πρώτη φορά θα παρουσιάζονταν όλα τα άλλα που με ταλαιπωρούν. Σκοπός μου βέβαια να την γνωρίσω καλύτερα και να δω πόσο επαγγελματίας και άνθρωπος είναι. Επίσης να μάθει τα γεγονότα για μένα και να προετοιμαστεί το έδαφος για τα επόμενα όπως επίσης να δω αν υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι να αντιμετωπίσω τις καταστάσεις για να μπορέσω να ασχοληθώ με το δικό μου θέμα (κάπως δικαιολογία μου ακούγεται, μπορεί και να είναι).<br /><br />Ξεκίνησε αρκετά καλά αλλά στην πορεία έγιναν οι διαπιστώσεις πως δυστυχώς κάποια πράγματα έτσι είναι. Το αποτέλειωμα ήταν στο τέλος όταν τόνισε πως θα συνεχίσω με την δική μου οικογένεια και ότι θα έπρεπε να δω και λίγο την προσωπική μου ζωή και να μπω σε μια σχέση. Γενικά από ότι κατάλαβα δεν σε πιέζουν να πεις τίποτα και σε αφήνουν να ανοιχτείς σιγά-σιγά. Οι ερωτήσεις που θα γίνουν θα είναι σε κρίσιμα σημεία. Δυο άμεσες ερωτήσεις έγιναν και η μια ήταν αν είχα σχέση και αφού η απάντηση ήταν αρνητική άρχισε να λέει πόσο όμορφες είναι οι Κύπριες (έχετε όνομα κοπελιές) και να προχωρήσω σε σχέση αλλά όχι από απόσταση! Χαχα. Βέβαια κάπου εκεί συνειδητοποιείς κάποια πράγματα και δεν μπορείς παρά να απογοητευτείς. Συνέχιζε αρκετή ώρα η συζήτηση για την αξία μιας σχέσης και κάπου άρχισα να χάνομε και να μην επικοινωνώ. Ήμουν έτοιμος να το ξεφουρνίσω για να καταλάβει που παγιδεύτηκα αλλά δεν ετοιμάστηκα για κάτι τέτοιο. Στο τέλος ξεκαθάρισε πως δεν χρειάζεται να με ξαναδεί αν όμως χρειαστώ οτιδήποτε να πάρω ένα τηλέφωνο. Έφυγα συγχυσμένος όσο αφορά το δικό μου μέρος αλλά ευχαριστημένος για τα άλλα θέματα. Η νύχτα όμως δεν <a href="http://apparoui.blogspot.com/2009/03/blog-post_16.html">εξελίχτηκε</a> θετικά.<br /><br />Αφού πέρασαν αρκετές μέρες και από πολλές μεταβολές στην διάθεση, με δυσκολία κανόνισα το επόμενο ραντεβού στο οποίο θα έδινα τέλος στην άρνηση.<br /><br />Μετά που το είπα, που σε καμιά περίπτωση δεν μου ήταν εύκολο, φρόντισε να χειριστεί το θέμα πολύ λεπτά γιατί ήταν η πρώτη φορά που το έλεγα (καλύτερα παραδεχόμουν) σε κάποιο την ομοφυλοφιλία μου αλλά και γιατί εγώ ο μαλάκας δεν έδειχνα τα όρια για να ξέρει προς τα που να κατευθύνει την συζήτηση, τουλάχιστον έτσι κατάλαβα!<br /><br />Λοιπόν, τα περισσότερα που ειπώθηκαν όσο αφορά το μέρος της ομοφυλοφιλίας είναι τα γνωστά που θα διαβάσεις από έγκυρες πηγές. Είναι άλλη η αίσθηση όμως να τα ακούς από άλλο άνθρωπο και να υπάρχει αυτή η αμεσότητα.<br /><br />Θα αναφέρω μερικά όπως το ότι εγώ καθορίζω τα όρια στα οποία μπορεί να κινηθεί ο άλλος για να με χλευάσει. Ότι κάνω εγώ τις επιλογές στην ζωή μου και αποφασίζω εγώ που θα ζήσω και πως θα ζήσω.<br /><br />Ότι εκείνη την μέρα έκανα ένα μεγάλο βήμα και ότι θα ακολουθήσουν και άλλα και θα πρέπει σε αυτή την διαδικασία να υπάρχει ένας καθοδηγητής (προσφέρετε κάνεις; :P). Ότι πρέπει να πειραματιστώ να δω αν όντως αυτό είναι που μου αρέσει, να μάθω πως λειτουργεί το σώμα μου και ότι καλό θα ήταν ο άλλος να μην έχει μόνο αυτό για σκοπό του.<br /><br />Τόνισε την σημασία να έρθω σε επαφή με άτομα του ίδιου σεξουαλικού προσανατολισμού από κοντά και ότι η πρώτη επαφή θα μπορούσε να γίνει από το διαδίκτυο και από κάποιο φόρουμ.<br /><br />Συζητήθηκε το θέμα με την οικογένεια μου σαν μια πιθανότητα στο μέλλον και ότι οι ανθρώποι αναπροσαρμόζουν τα όνειρα τους συνεχώς και να μην με ανησυχεί το θέμα. Κάπου εδώ ανάφερε μια περίπτωση όπου μάνα έφερε τον γιο της για να τον πείσει πως δεν είναι ομοφυλόφιλος και στα πολλά τσακώθηκε μαζί της αφού δεν καταλάβαινε πως δημιουργούσε πρόβλημα εκεί που δεν υπήρχε!<br /><br />Επίσης ξεκαθάρισε πως αν στο μέλλον θέλω να κάνω μια οικογένεια, επειδή θέλω να κάνω ένα παιδί και όχι για να ικανοποιήσω τα θέλω της κοινωνίας, δεν με εμποδίζει κάτι, φτάνει να είμαι ξεκάθαρος και ειλικρινείς με το άλλο άτομο (αυτό για 'σένα <a href="http://gaycypriot.blogspot.com/">ΚΥΠΡΟΛΕΩΝ</a>).<br /><br />Προχωρώντας βέβαια η συζήτηση για το πότε το ανακάλυψα, πόσο σίγουρο είναι ότι αυτές τις προτιμήσεις έχω, την ρώτησα γιατί τόσα χρόνια δεν είχα κανένα πρόβλημα με την διάθεση μου και ξαφνικά χάνομαι. Η απάντηση της ήταν ξεκάθαρη:<br /><br />"Είναι απλό, η φύση σε καλεί"<br /><br />και ποιος νομίζω είμαι εγώ για να πάω ενάντια στην φύση; Βλέπεις την ειρωνεία;<br /><br />Κάπου έγινε η πρόταση να με φέρει σε επαφή με κάποιο άλλο άτομο, αφού πάρει την έγκριση του. Είπα ότι ήταν μεγάλο βήμα και ότι αρχικά σκέφτομαι να δω τι θα κάνω με τους ανθρώπους στο περιβάλλον μου, έτσι αν στραβώσει κάτι, να έχω κάπου να τα πω. Ξεκαθάρισε πως έτσι θα φανούν οι πραγματικοί φίλοι και πιθανότατα κάποιοι εχθροί ενώ πιο εύκολα θα το δεχτεί μια γυναίκα παρά ένας άντρας και καλό είναι να ξεκινήσω από εκεί. Να βρω ποιο άτομο μπορώ να εμπιστευτώ εκατό τις εκατό και να του κάνω την τιμή να μοιραστώ μαζί του κάτι αρκετά προσωπικό. Ήθελα να αναφέρω το θέμα εμπιστοσύνης αλλά αρκετά είχαν συζητηθεί για να σκαλίσω και αυτό. Από κάπου θα ξεκινήσουμε και αν στραβώσει δεν χάθηκε ο κόσμος.<br /><br />Με πλάγιο τρόπο αναφέρθηκε το θέμα της αυτοκτονίας. Το είχα ξεχάσει εντελώς και μόλις παρατήρησα ότι το φέρνει στην συζήτηση ξεκαθάρισα πως για μένα δεν αποτελεί λύση.<br /><br />Από ότι φάνηκε όμως την ανάγκη για φαρμακευτική αγωγή δεν την γλίτωσα. Εισηγήθηκε, αν θέλω, να κλείσει ραντεβού με ψυχίατρο για να πάρω μια συνταγή μιας και κατά την γνώμη της χρειάζεται. Το τελευταίο γράφετε με πλήρη επίγνωση. Μπαίνουμε σε ένα άλλο μεγάλο θέμα. Η επαφή μου με το θέμα έγινε αρκετά χρόνια πριν και γνωρίζω την ευεργετικότητα που μπορεί να έχουν. Είπα ότι θα το παλέψω μέχρι τέλους και αν δω ότι δεν βελτιώνετε σιγά-σιγά η διάθεση μου, δεν θα διστάσω να δοκιμάσω και αυτό τον δρόμο επειδή μπορεί να θεωρηθεί ακραία λύση γιατί άπλα μπορεί να έχω φτάσει ήδη στα άκρα.<br /><br />Στο τέλος, προφανώς για να τονώσει το ηθικό και να δώσει θάρρος, με συγχάρηκε για το τόλμημα αυτό και τόνισε ότι σήμερα ξεκινά ένα, κυρίως, ευχάριστο ταξίδι. Ναι μεν με τις δυσκολίες του αλλά θα είναι υπέροχο. Γέλασα από μέσα μου για αυτό το τέχνασμα!<br /><br />Για ότι θέλω, ζήτησε να μην διστάσω να την πάρω τηλέφωνο.<br /><br />Έφυγα, αν όχι τόσο ανακουφισμένος, αλλά σίγουρο όχι συγχυσμένος και απογοητευμένος. Σημαντικό.<br /><br />Για να δικαιολογήσω τον εαυτό μου και την πράξη του να επισκεφτεί ψυχολόγο λέω απλά ότι έγινε για να μειωθεί η <a href="http://apparoui.blogspot.com/2009/01/giati-blogaro.html">λίστα</a>, φαινόταν μια καλή αρχή για να δοκιμάσω την αποκάλυψη αλλά και ένας άνθρωπος που να γνωρίζει όλα τα δεδομένα για την ζωή μου και σαν επαγγελματίας μπορεί να συμβουλέψει καλύτερα και τέλος τις ανασφάλειες που θα προκύψουν να μπορώ να τις επεξεργαστώ εκεί πάρα να τις φορτώνω σε ανθρώπους που δεν μου φταίνε σε τίποτα. Ελπίζω δηλαδή.<br /><br />Τώρα πρέπει να επεξεργαστώ λίγο κάποια άτομα που με περιβάλουν, τόσο εδώ όσο και στην Κύπρο για να γίνει το επόμενο βήμα. Πρέπει να αποφύγω την παγίδα της αδράνειας και της επιστροφής στην άρνηση. Η ψυχολόγος επιβεβαίωσε το πιο λογικό, αν δεν αποδεχτείς εσύ τον εαυτό σου μην περιμένεις να σε αποδεχτούν οι άλλοι.<br /><br />Καιρός να ξεκινήσουν <a href="http://apparoui.blogspot.com/2009/02/dipli-tautotita.html">οι ταυτότητες</a> να ενώνονται.<br /><br /><span style="font-size:85%;">(ΕΣΥ, ναι ΕΣΥ που με διαβάζεις, δεν βγάζω τα <a href="http://apparoui.blogspot.com/search/label/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%BB%CE%B8%CF%8C%CE%BD">άκρως</a> <a href="http://apparoui.blogspot.com/search/label/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AC">προσωπικά</a> μου στην φόρα επειδή είμαι μόνο μαζόχας, αλλά για να προσκομίσεις και εσύ κάτι θετικό αν υπάρχει και να σταματήσεις να είσαι θεατής του εαυτού σου και των άλλων αλλά ούτε και να κάνεις την ζωή άλλων, και την δίκη σου, δυσκολότερη)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-4137420155033676922?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-71044043248609849852009-04-01T03:30:00.001+03:002009-04-01T03:30:00.903+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SdK0htFMVAI/AAAAAAAAAN4/SzuKPBer9eg/s1600-h/here-04.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SdK0htFMVAI/AAAAAAAAAN4/SzuKPBer9eg/s320/here-04.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319512601008034818" border="0"></a><br /><div style="text-align: center;"><font size="1">(εφκήκεν τεράστια η ανάρτηση! Αν έσσεις τίποτε καλλύττερο να κάμεις, κάμε το!)</font><br /></div><br />Σήμερα άππαρε θα μιλήσουμε για έναν άνθρωπο. <a href="http://apparoui.blogspot.com/2008/12/dimotiko.html">Ανάφερα</a> σου τον στο παρελθόν. Μετά από ώριμη σκέψη αν εξυπηρετεί κάτι ή κατά πόσο σωστό είναι αποφάνθηκα πως η πολλή σκέψη βλάφτει! Θα αποφύγω κάποιες λεπτομέρειες και κάποιες άλλες θα παρουσιαστούν αλλοιωμένες, αν και θα βοηθούσαν στο να παρουσιαστεί καλύτερα η αντίφαση, για να ελαχιστοποιήσουμε τις πιθανότητες για το παράδοξο, αν και η άρνηση ευτυχώς κάποιες φορές δουλεύει υπέρ μας!<br /><br />Πρώτα πρέπει να φρεσκάρουμε στην μνήμη μας το κοινωνικό καθεστώς που επικρατεί στις τάξης του δημοτικού (και μετέπειτα φυσικά, μόνο που αλλάζει μορφή!). Υπάρχουν δυο κατηγορίες, οι δημοφιλείς και ή μη. Στην πρώτη κατηγορία ανήκε αυτός, στην δεύτερη εγώ. Παιδικά τραύματα λέμε!<br /><br />Με αυτό τον άνθρωπο, παρά την διαφορά στην κοινωνική τάξη, ήρθαμε κοντά και είχε τις προδιαγραφές για να δημιουργηθεί σήμερα αυτό που λέμε παιδικοί φίλοι. Δεν θυμάμαι πως ακριβώς ήρθαμε κοντά αλλά σίγουρα βοήθησε το γεγονός ότι πηγαίναμε κολύμβηση μαζί και μετέπειτα όταν προσπαθούσα να τον βάλω σε σχέση με μια συμμαθήτρια μας. Θυμάμαι τι ηλίθια πράγματα σχεδιάζαμε για να βρεθούν μαζί και γελώ μόνος μου!<br /><br />Όπως σου είπα, στο παρελθόν είχα κάποιες απορίες για το σώμα μου άλλα και όλη η φάση της εξερεύνησης. Στο κολυμβητήριο υπήρχε η ευκαιρία να λύσω κάποιες απορίες και με διάφορες μεθοδολογίες (επιστήμονας έπρεπε να γίνω) κατάφερνα να δω το επίμαχο σημείο (να μου εξηγήσει κάποιος γιατί δεν γράφω πιο άμεσα!). Βέβαια δεν έμεινα ως εκεί και συνόδεψα σε κάποιες φάσεις και κάποια αγγίγματα, τα οποία δεχόταν. Το αναφέρω μιας και, νομίζω, έχει σχέση με το τι ακολουθεί.<br /><br />Όταν με το καλό τελειώσαμε το δημοτικό και ξεκίνησα το γυμνάσιο, αυτή η φιλία διακόπηκε. Ήμασταν σε διαφορετικά τμήματα και έτσι δεν είχαμε την επαφή που υπήρχε , παρά μόνο στο λεωφορείο για την επιστροφή στα σπίτια μας.<br /><br />Στο Λύκειο "συνεχίστηκε" κάτι αντίστοιχο, διαφορετικά τμήματα, κάποιες συζητήσεις στο λεωφορείο. Το αξιοσημείωτο ότι στην δευτέρα τάξη, μιας και ήταν στο ίδιο τμήμα, είχαν γίνει κολλητοί με τον τύπο που έκανε την <a href="http://apparoui.blogspot.com/2008/12/lykeio-episode-one.html">λεκτική επίθεση</a>. Κάπου εκεί έγινε και ο ψυχρός χαιρετισμός, όταν στο προαύλιο του σχολείου αφού πέρασε από κοντά μου ο παραλίγο-παιδικοί-φίλοι και χαιρετιστήκαμε λέγοντας τα τυπικά, ο σου-έκανα-επίθεση έστεκε δίπλα του χωρίς να ανοίξει το στόμα του. Με ύφος είσαι-μαλάκας-αλλά-ξέρω-τι-παίζει-μαζί-σου τον ρώτησα τι κάνει απαντώντας πίσω με δυσκολία "καλά".<br /><br />Πάει και αυτό.<br /><br />Τελειόφοιτοι πλέον και μπαίνουμε στην πύρα των τελικών εξετάσεων. Μιας και το εκπαιδευτικό σύστημα μας είναι τέλειο, ξεκινήσαμε όπως το έχει η παράδοση τα φροντιστήρια. Στα περισσότερα ήμασταν μαζί και σαν αποτέλεσμα πολλές ώρες σε επαφή. Σε συνδυασμό για το διάβασμα, κάποιες φορές βρισκόμασταν στα σπίτια ο ένας του άλλου. Ομολογώ ήταν πρωτόγνωρο πράγμα για μένα.<br /><br />Ως επακόλουθο (μην περιμένεις φινάλε έντασης άππαρε... θα απογοητευτείς) ανοιχτήκαμε περισσότερο και κάποιες φορές βρισκόμασταν για κάτι περισσότερο από διάβασμα, όπως για κάποιο παιχνίδι. Σε κάποια φάση μιλήσαμε και για την πρώτη του φορά (με κορίτσι, παλιόπαιδο) άλλα ακόμη και σήμερα απορώ γιατί δεν μιλούσε άνετα για το θέμα αλλά ντροπαλά. Δεν μπορώ να πω ήταν στο χαρακτήρα του.<br /><br />Είναι υπερβολικά κοινωνικός. Μιλάει με τους πάντες και με όλες τις ηλικίες. Έχει αυτό το σύνδρομο που λέμε "τον συμπαθάνε όλοι". Για πολιτικός ότι πρέπει.<br /><br />Πάμε παρακάτω, τελειώνουν οι εξετάσεις και πάνω κάτω αυτό ήταν. Οι περισσότεροι ακολούθησαν το δρόμο των διακοπών μιας και σε ελάχιστες μέρες θα παρουσιαζόμασταν στο στρατό.<br /><br />Μιας και όλοι της ίδιας ηλικίας και από την ίδια επαρχία πάνε στο ίδιο ΚΕΝ (Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων) ήμασταν ναι μεν στο ίδιο ΚΕΝ αλλά σε διαφορετικό λόχο. Βρισκόμασταν αραιά και που όποτε υπήρχε ο ελεύθερος χρόνος. Ήταν εμφανείς η απομάκρυνση όμως. Όταν ο χρόνος του ΚΕΝ τελείωσε και ακολούθησαν οι εκπαιδεύσεις, που ήταν διαφορετικές, χαθήκαμε εντελώς.<br /><br />Λόγο της φύσης του στρατού, συναντιόμασταν τυχαία και αραιά, αφού μέναμε σε κοντινή περιοχή. Τυπική χαιρετισμοί και τα νέα του στρατού.<br /><br />Κάπου εδώ να σου ξεκαθαρίσω πως δεν είδα ή ένιωσα ποτέ ερωτικά για τον συγκεκριμένο. Αν με άκουγες με προσοχή στο παρελθόν άππαρε θα πρόσεξες ότι είχα εγκαταλείψει τέτοια όνειρα προ πολλού. Το μόνο που ήλπιζα ήταν ότι μετά το Λύκειο, αφού ήρθαμε τόσο κοντά, να κρατήσει η φιλία αλλά εγκαταλείφθηκε αυτή η ελπίδα όταν η προσπάθειες μου να κρατηθεί επαφή δεν απέδωσαν.<br /><br />Μετά από αρκετούς μήνες στράτευσης, θα κόντευα να κλείσω χρόνο, και σε φάση ατέλειωτης αναμονής στο στράτευμα λαμβάνω μήνυμα στο κινητό. Προφανώς ήταν ο συγκεκριμένος:<br /><br />"Γεια σου Άππαρε τι κάμνεις;"<br /><br />Ωραία λαλώ. Βαρέθηκε, δεν βρέθηκε κάποιος άλλος για να ανοίξει κουβέντα να περάσει την ώρα του. Με βολεύει να κάψω λίγα λεπτά και 'γώ. Απαντάω:<br /><br />"Μια χαρά ρε, εσύ τι γίνεσαι;"<br /><br />και έρχεται μήνυμα:<br /><br />"Καλά"<br /><br />Έλυσα στα γέλια. Ο μαλάκας έκαμε λάθος, σκέφτηκα, μάλλον ήθελε να στείλει το μήνυμα του σε άλλον Άππαρο και σκαπουλάρει με τρόπο σκουπίστε-ψεκάστε-τελειώσατε (δεν προσέχεις, δεν προσέχεις!).<br /><br />Δεν μπήκα στην διαδικασία να ρωτήσω κάτι άλλο αν και ήθελα να περάσω την ώρα μου. Από την στιγμή που κατάλαβα ότι έγινε λάθος και προφανώς δεν είχε όρεξη για κουβέντα.<br /><br />Έλα που το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε μετά από αρκετό καιρό.<br />"Τι κάμνεις ρε;"<br />"Καλά ρε, εσύ;"<br />"Καλά"<br /><br />Αυτή την φορά με ενόχλησε, γιατί εντάξει να κάμεις το λάθος μια φορά, εντάξει να το κάμεις και δεύτερη. Ή συνέχισε λίγο την κουβέντα ή πες ένα "συγνώμη, σκέφτηκα.<br /><br />Το σκηνικό μπορεί να επαναλήφθηκε και τρίτη φορά, γιατί ξέροντας με, θέλω πολλά για να αντιδράσω.<br /><br />Όπως και αν 'χει, αφού πέρασε πάλι αρκετός καιρός στέλνει το ίδιο τυποποιημένο μήνυμα. Νευριασμένος γιατί βαρέθηκα αυτό τον παραλογισμό απάντησα πίσω να προσέχει που στέλνει τα μηνύματα, γιατί είναι αρκετά ηλίθιο τούτο που κάμνει. Κάτι τέτοιο ήταν το νόημα. Απάντησε πίσω πως δεν είναι από λάθος, είναι για κουβέντα. Εγώ εκεί ακόμη να πιστεύω πως είναι λάθος.<br /><br />Εννοείται δεν επαναλήφθηκε.<br /><br />Ακολούθησαν οι σπουδές, και όποτε είμαι Κύπρο μπορεί να τύχει να βρεθούμε, όταν οι δρόμοι μας συναντηθούν. Όπως πάντα τα τυπικά.<br /><br />Ένα "σκηνικό", που το παραλείπω γιατί θα πρέπει να μπω σε ιδιαίτερες λεπτομέρειες, με βάλαν σε σκέψεις ότι η πιο πάνω συμπεριφορά δεν ήταν τίποτε άλλο από την "κοινωνικότητα του με όλους και με όλες τις ηλικίες" και απλά προσπαθούσε να κρατήσει μια τυπική επαφή με όλους, μιας και είχε μπόλικο χρόνο στην διάθεση του, αλλά αρκετά εγωιστής ώστε να μην συνεχίσει αυτός την κουβέντα άλλα ο άλλος, με ένα τυπικό "Καλά".<br /><br />Πάει χρόνος να τύχη αυτή η συνάντηση για τα τυπικά. Σημείωση και εδώ ότι δεν προσβλέπω σε τέτοιες συναντήσεις με κανένα αλλά αντίθετα τις αποφεύγω. Υπάρχει αρκετή υποκρισία την οποία απεχθάνομαι.<br /><br />Το καλοκαίρι που πέρασε (όπου νάνε άκου το επόμενο, περιμένω περιμένω! άσχετο...) αφού μου είχε ότι μου είχε συμβεί και έβλεπα όλο τον κόσμο μέσα από την σφαίρα της ομοφυλοφιλίας (είπαμε μου είχε γίνει εμμονή) και αφού βρισκόμουν σε παραλία, βρίσκω αναπάντητη στο κινητό. Απορείς από ποιον;<br /><br />Δεν ξέρω τι κίνητρα υπήρχαν από πίσω, αλλά τα δυο πιο πιθανά σενάρια είναι ότι μπορεί να νόμιζε πως με είδε ή κάτι να χρειάστηκε.<br /><br />Ο χρωματισμός όμως της ομοφυλοφιλίας με ανάγκασε να κάνω κλικ για πρώτη φόρα. Να συνδυάσω την οικειότητα του δημοτικού (παρά το "κοινωνικό" χάσμα), τον κολλητό του στο Λύκειο που έκανε την επίθεση αλλά δεν μου το έβγαζες από το μυαλό πως ήταν εσωτερική ομοφοβία, τα παράξενα μηνύματα. Σίγουρα εικασίες του μυαλού.<br /><br />Δεν πείρα πίσω τηλέφωνο να δω τι ήθελε. Ο λόγος είναι ο ίδιος για τον οποίο σου λέω αυτή την ιστορία. Ότι στην σχέση μου με τους ανθρώπους θα ήθελα να υπάρχει μια ειλικρίνεια, κάτι που δεν έχω ΟΥΤΕ στο ελάχιστο. Άλλα και το παράπονο ότι οι ανθρώποι που βρέθηκαν στην ζωή μου και θα μπορούσα με αυτούς να ανοιχτώ και να αποδεχτώ κάποια πράγματα καλύτερα, είναι αυτοί που με δυσκόλεψαν και με τρομοκράτησαν περισσότερο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-7104404324860984985?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-86961077118386306532009-03-29T01:00:00.000+02:002009-03-29T01:00:01.041+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sc6pGoKmChI/AAAAAAAAANY/wpJKXiRtI80/s1600-h/20080406164510_nostalgia.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sc6pGoKmChI/AAAAAAAAANY/wpJKXiRtI80/s320/20080406164510_nostalgia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318374141297297938" border="0" /></a><br />Χθες άππαρε βρήκα χρόνο και συνέχισα να βλέπω κάποιες παλιές αναρτήσεις που δεν είχα διαβάσει. Όταν έφτασα σε ανάρτηση από το Εξατμισμένο Martini διαπίστωσα πως το ιστολόγιο εξαφανίστηκε. Χωρίς να γνωρίζεις, μπορείς να υποθέσεις πολλά. Ελπίζεις ο λόγος να μην είναι κάτι αρνητικό.<br /><br />Τα αισθήματα που δημιουργούνται όμως δεν μπορείς να τα ελέγξεις. Πολλοί αποχώρισαν, κάποιοι σταμάτησαν να γράφουν, άλλοι έκαναν κρυφά τα ιστολόγια τους. Ο κάθε ένας κάνει τις επιλογές του και πρέπει να γίνει σεβαστό. Η σχέση που αναπτύσσεται είναι παράξενη. Μπορεί να μην έχεις μια επικοινωνία σε πιο προσωπικό επίπεδο αλλά ένα ενδιαφέρον δημιουργείται.<br /><br />Νομίζω δεν έκρυψα την αδυναμία μου σε κύπριους που γράφουν. Μπορεί να είμαι θυμωμένος και απογοητευμένος από την Κύπρο αλλά η ελπίδα ότι κάτι καλό υπάρχει, κάτι θετικό να κοιτάξω, υπάρχει πάντα. Όσο νάνε σε επηρεάζει περισσότερο όταν άτομα με τα οποία ταυτίζεσαι σε κάποια σημεία ή ακόμη ζηλεύεις κατά κάποιο τρόπο στοιχείο της ζωής τους, του χαρακτήρα τους. Πόσο μάλλον όταν είναι συμπατριώτες σου.<br /><br />Σε συνδυασμό με την επερχόμενη κάθοδο για το Πάσχα, διαπίστωσα ότι οι περισσότεροι προχωράνε με την ζωή τους, φθίνοντας ακόμη περισσότερο την ήδη πενιχρή σχέση που υπάρχει μεταξύ μας. Το αίσθημα που δημιουργήθηκε ήταν αυτό της νοσταλγίας. Όχι της νοσταλγίας για κάτι που πέρασε. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω.<br /><br />Όσο κοινότοπο και αν ακούγεται, όσο υποκριτικό και αν φαίνεται, εύχομαι οι απουσία τους να οφείλεται στο ότι η ζωή, τους απασχολεί με κάτι όμορφο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-8696107711838630653?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-471381684928617522009-03-26T15:00:00.001+02:002009-03-29T00:55:08.424+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sct6Dz3WfYI/AAAAAAAAANQ/NUuP8DToZJ8/s1600-h/neuron.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sct6Dz3WfYI/AAAAAAAAANQ/NUuP8DToZJ8/s320/neuron.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317477990921567618" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold;">Θυμάμαι</span> είχα ρωτήσει ένα άτομο που είχε εμπλακεί (έλεος με τα ελληνικά μου) σε δυστύχημα, πως έγινε το σκηνικό. Επισήμανε πως δεν θυμόταν απολύτως τίποτα. Απορούσα πως γίνεται αυτό, μέχρι που ενημερώθηκα πως το μυαλό σε προστατεύει από τραυματικές εμπειρίες κάνοντας την πρόσβαση σε αυτές αδύνατη.<br /><br />Όταν ένα καλοκαίρι ξύρισα το κεφάλι μου διαπίστωσα πως είχα ένα σημάδι. Αδυνατούσα να θυμηθώ πως το απέκτησα. Ελάχιστες ήταν οι φορές που χτύπησα και καμιά δεν ήταν στο κεφάλι ή έτσι νόμιζα.<br /><br />Σου υποσχέθηκα άππαρε πως κάποτε θα σου μιλήσω για την μνήμη μου. Το κάνω με σκοπό να σκαλίσω και λίγο αυτή! Πρόσφατα σε συζήτηση, αφού είπα πως για να θυμηθώ κάτι πρέπει να το συνδυάσω με κάτι άλλο και αυτό το κάτι άλλο να αποτελέσει ερέθισμα όταν το δω, ακούσω, αισθανθώ. Παπαγαλία με τίποτα. Μου είπαν πως η μνήμη αυτή ονομάζετε αγχίνους!<br /><br /><blockquote><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">μνήμη αγχίνους:</span> Το μνημονικό τέχνασμα της ανάκλησης στη μνήμη ενός στοιχείου (αριθμού, ονόματος, κ.λπ.) με τη βοήθεια άλλου ευκολότερα ανακλητού, με το οποίο έχει κοινά εξωτερικά στοιχεία).<br /></div><div style="text-align: right;"><a href="http://pygmaliwn.blogspot.com/2007/08/blog-post_20.html">πηγή</a></div></blockquote><br /><br />Αστείο, το ξέρω! Αστείο επίσης πως μια ζωή παραπονιέμαι για την κακή μου μνήμη και ότι είναι ενοχλητικό σε όλα τα διαγωνίσματα οι ασκήσεις/ερωτήσεις να βασίζονται στην μνήμη και στην παπαγαλία, ενώ σε άσχετη φάση να ξεστομίζω τους ακριβείς διαλόγους γνωστής ταινίας. Αφού μου υπέδειξαν αυτή την αντίφαση άρχισα να αναρωτιέμαι τι παίζει με την δίκη μου μνήμη.<br /><br />Παρατήρησα πως μπορώ να συγκρατώ πράγματα με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, κυρίως για θέματα που με ενδιαφέρουν, αλλά αδυνατώ να τα βάλω σε κάποιο πλαίσιο. Έχω φοβερό πρόβλημα να θυμάμαι ονόματα και πληροφορίες για άτομα, έστω και αν αυτά με ενδιαφέρουν. Πολλές φορές συγχύζω τα ονόματα χωρίς να το αντιλαμβάνομαι. Μπορεί να βλέπω κόκκινο, να θέλω να πω κόκκινο, να λέω κίτρινο και να νομίζω πως είπα κόκκινο. Αυτό όμως δεν θα συμβεί με το κόκκινο και το μπλε. Το ίδιο θέμα με το δεξιά και το αριστερά, για να τα βρω πρέπει να κάνω τον σταυρό μου και πάλι πολλές φορές μπερδεύομαι!<br /><br />Το παράδοξο, ότι αν ρωτηθώ ή χρειαστώ μια πληροφορία, γνωρίζω αν συνάντησα κάπου την πληροφορία και αν αδυνατώ να την ανακαλέσω, ξέρω που μπορώ να την εντοπίσω. Σε ποιο βιβλίο, σε ποια ιστοσελίδα, σε ποια περιοχή της πόλης περίπου. Προσαρμόζεσαι. Από κάποιο γεγονός, από κάποιο ντοκιμαντέρ ή την ανάγνωση ενός άρθρου, μπορεί να μην συγκρατώ τις λεπτομέρειες, συγκρατώ την δομή και το συμπέρασμα που έβγαλα, το μήνυμα που θέλησε να περάσει. Πιο απλά, δεν θυμάμαι τι έκανε κάποιος άνθρωπος αλλά έμαθα τι χαρακτήρας είναι. Η χρήση των ταμπελών στην πράξη.<br /><br />Απορείς βέβαια, έχεις ή δεν έχεις δυνατή μνήμη. Έτσι είναι η μνήμη σου ή συμβαίνει κάτι άλλο; Φάσκεις και αντιφάσκεις. Το μυαλό σου προσπαθεί να σε προστατεύσει από κάτι, κάνοντας πιο δύσκολη την αποθήκευση αλλά και την πρόσβαση σε δεδομένα που θα ήταν άμεσα χρήσιμα ή απλά αυτές είναι οι δυνατότητες της;<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Είναι ένας μυς και όπως κάθε μυς και αυτός μπορεί να εξασκηθεί."</span><br /><br />Η αλήθεια δεν το δοκίμασα ποτέ, απεχθάνομαι τα παιχνίδια μνήμης. Ίσως και να τα βαριέμαι. Σε παιχνίδια με τραπουλόχαρτα, όπου η χρήση της μνήμης θα αποτελούσε ένα μεγάλο πλεονέκτημα, απλά δεν επιχειρώ. Όποτε προσπαθώ να θυμάμαι τι χαρτιά παίχτηκαν, αποσυντονίζομαι και το παιχνίδι πάει χειρότερα! Το συμπέρασμα βέβαια λέει πως δεν έχεις καλή μνήμη!<br /><br />Ένας από τους λόγους που ξεκίνησα το χώρο αυτό, που σε δημιούργησα τέλος πάντων άππαρε, ήταν να εξερευνήσω την μνήμη μου. Να θυμηθώ τι έζησα, γιατί αυτή η διαφορά στο πως ήμουν και στο πως κατέληξα. Η αλλαγή είναι δραματική και απορώ, ακόμη και τώρα, γιατί αυτό. Στην πορεία θυμήθηκα πολλά, καθόλου ευχάριστα και πονούν. Γιατί δεν πονούσαν στο παρελθόν, ίσως γιατί έκανε καλά την δουλειά της η μνήμη, ίσως γιατί έκανα εγώ καλά την δουλειά μου αγνοώντας και ξεχνώντας. Το ότι όλο αυτό θα συσσωρευόταν και θα διοχετευόταν στο μέλλον και την μεγάλη έκρηξη του περασμένου καλοκαιριού δεν το περίμενα.<br /><br />Μπορεί να έχουν περάσει δυο και κάτι χρόνια από την μέρα που ξύρισα το κεφάλι, άλλα μόνο <a href="http://apparoui.blogspot.com/2008/12/nipiagogeio-prodimotiki.html">τότε</a> θυμήθηκα πως απέκτησα το σημάδι. Η ειρωνεία, παρά την ηλικία, θυμάμαι την παραμικρή λεπτομέρεια και τόσο ζωντανά. Το σημάδι δεν θυμίζει το χτύπημα, αλλά την <span style="font-weight: bold;">αποφυγή</span> με την οποία συνοδευτικέ, συνδυάστηκε. Μνήμη αγχίνους, χα.<br /><br />Θεωρώ περιττό να σου αναφέρω τα γεγονότα άππαρε, την ουσία νομίζω την μετέδωσα. Ας ήταν το μόνο, ας ήταν στα λίγα! Μόνη παρηγοριά, αν μπορείς να την πεις έτσι, ότι ο κάθε ένας έχει ζήσει τα δικά του. Κάποιοι τα κατάφεραν να βγουν αλώβητοι, κάποιοι να τα ξεπεράσουν, κάποιοι όχι. Σε ποιους θα καταλήξεις;<br /><br />Μνήμη, σπουδαίο πράγμα. Νευρώνες που περιέχουν εσένα.<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">Fatal Error</span><br /><span style="font-style: italic;">System has been rebooted</span><br /></div><br /><span style="font-size:85%;">Υ.Γ. Μεν μου μελαγχολήσεις τώρα άππαρε! Έπρεπε κάποτε να γραφτεί να φεύκει που την μέση!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-47138168492861752?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-91271894635584827482009-03-24T20:40:00.002+02:002009-03-24T20:42:32.833+02:00Μα να τις ξεχωρίζω αμέσως από το poster; Τις περισσότερες από <a href="http://apparoui.blogspot.com/2009/01/tainies-me-xroma.html">αυτές</a> αλλά και <a href="http://gayrightsgreece.blogspot.com/2009/03/little-ashes.html">αυτή</a> τις μυρίστηκα! Πάει να πει ότι κάνουν καλά την δουλειά τους!<br /><br />Μπορεί να μην είδα καμιά ακόμη αλλά συμπληρώνω την λίστα!<br /><br />Κρίση ηλικίας; Μια παρέα ομοφυλόφιλων και ετεροφυλόφιλων φίλων (γλωσσοδέτης!) περνούν στα τριάντα. Από εργασία και χρήματα πάνε καλά, όμως κάτι ψάχνουν ακόμη! Δράμα η ταινία.<br /><br />Αφιερωμένη στους τριαντάρηδες, οι σαραντάρηδες και άνω να περιμένουν την επόμενη δεκαετία (you see the irony άππαρε :P)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">The New Twenty</span> ή όπως υποψιάζομαι θα "μεταφραστεί" στα ελληνικά: <span style="font-style:italic;">Είκοσι, ξανά</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><object width="425" height="264"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/kH5RmLlq7uk&hl=en&fs=1&rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/kH5RmLlq7uk&hl=en&fs=1&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="264"></embed></object><br />(αν και το πιο πάνω video έχει την δυνατότητα για HD οι απαιτητικοί <a href="http://www.apple.com/trailers/independent/thenewtwenty/">εδώ</a>!)<br /></div><br /><br />Έχει ενδιαφέρων που ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια, όχι πως δεν <a href="http://gaythemed-films.blogspot.com/">υπήρχαν</a> πάντοτε, απλά μου δίνει την εντύπωση πως προωθούνται σε πιο γενικό πλαίσιο και αντιμετωπίζεται το θέμα σαν κάτι το "συνηθισμένο". Όπως συνηθισμένα θεωρούνται οι κλοπές, οι μανιακοί δολοφόνοι, τερματικές (;) αρρώστιες, συνωμοσίες, καταστροφολογίες, υπερφυσικά, εξωγήινοι και η λίστα δεν τελειώνει ποτέ!<br /><br />Για αύριο τώρα τι λένε; Καλή λευτεριά; Χρόνια Πολλά; Όπως και να 'χει, καλή ξεκούραση άππαρε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-9127189463558482748?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-69393647550380612122009-03-23T02:25:00.000+02:002009-03-23T02:25:00.124+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/ScbVY9ut98I/AAAAAAAAANI/lXDN7sulF14/s1600-h/body-language-cat-facts-3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 297px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/ScbVY9ut98I/AAAAAAAAANI/lXDN7sulF14/s320/body-language-cat-facts-3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316171035021539266" /></a><br />Για περισσότερο από μια ώρα άππαρε έψαχνα συγκεκριμένο κείμενο που γράφτηκε στο παρελθόν, έχω την εντύπωση κάπου στο καλοκαίρι. Δυστυχώς τόσο η μνήμη μου όσο και η google δεν βοήθησαν. Την ανάρτηση την χρειαζόμουν για να σου εξιστορήσω τα παρών και ουσιαστικά περιέγραφε την αγανάκτηση που αισθάνθηκα σήμερα.<br /><br />Ξεκινούσε και περιέγραφε με πόση ευκολία ένας ετεροφυλόφιλος μπορεί να φλερτάρει με το αντίθετο φύλο που θα συναντούσε οπουδήποτε και την διαφορά με κάποιο ομοφυλόφιλο. Η πλάκα το περιέγραφε τόσο ήρεμα που θα μπορούσε να αποτελέσει άρθρο σε κάποια εφημερίδα και σε κάποια φάση γράφει πάνω - κάτω πως σου έρχεται να σπάσεις το πληκτρολόγιο από τα νευρά για αυτή την διάκριση.<br /><br />Το θέμα είναι απλό, βλέπεις κάποιο, σου τραβάει την προσοχή, παρατηρείς την γλώσσα του σώματος του και σε κεντρίζει περισσότερο. Θέλεις να τον γνωρίσεις. Κάνεις την σύγκριση πως οι "άλλοι" συγκεντρώνουν πληροφορίες και προσεγγίζουν το θύμα. Ξαφνιάζεσαι όταν παρατηρείς πως υπάρχουν οι συνδετικοί κρίκοι και αντί αυτό να εξυπηρετεί καταντάει ανασταλτικός παράγοντας. Είναι μεγάλη αγένεια να μην συστήνεις τον άλλο και μεγάλη ανωριμότητα να μην δέχεσαι "εισβολή" στην παρέα.<br /><br />Γιατί δεν είσαι άμεσος; Καλή ερώτηση. Θα χρειαζόμουν ώρες να σου το αναλύσω. Ας πούμε απλά πως οι ανθρώποι δεν είναι τόσο καλοπροαίρετοι.<br /><br />Δεν περιμένω να καταλάβεις άππαρε. Η πικρία πηγάζει στο ότι μου θυμίζει πολλά μαζεμένα. Το καταγράφω γιατί θέλω να το μαρκάρω. Όταν ξημερώσει το συναίσθημα θα εξαφανιστεί, αυτό είναι σίγουρο, όπως είναι σίγουρο ότι θα επαναληφθεί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-6939364755038061212?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-35266692966451670532009-03-21T14:40:00.000+02:002009-03-21T14:40:00.543+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/ScTeuhRmKUI/AAAAAAAAANA/S7osBs7npyM/s1600-h/CS5abusive_opening.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 281px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/ScTeuhRmKUI/AAAAAAAAANA/S7osBs7npyM/s320/CS5abusive_opening.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315618350991550786" /></a><br />Ο ομόνοιατισα, οικολόγα <a href="http://www.blogger.com/profile/15777145478882070108">νεράιδα</a> <a href="http://apogeumatinosthanatos.blogspot.com/2009/03/5.html">επάσαρεν</a> μου την μάππα. Θέλει να γράψω 5 πράγματα που με εκνευρίζουν, άσχετο πως η ίδια έγραψε 10.<br /><br />Τώρα άππαρε αν πω για τα 5 που με εκνευρίζουν περισσότερο θα χαλάσουμε την εικόνα μας και ως γνωστό ζούμε για μιαν εικόνα. Άσε που θα υπάρξει κίνδυνος να αυξηθούν οι αυτοκτονίες!<br /><br />Πάμε:<br /><br /><ol><li>Νευριάζω όταν στο μπάνιο δεν υπάρχει στήριγμα κάπου ψηλά για το τηλέφωνο του νερού. Θέλω και τα δυο μου χέρια ελεύθερα να φροντίζουν τον εαυτό μου και όχι το ένα να απασχολείται με το μασκαραλίκη που τρέσσει νερό.</li><li>Το νευρικό μου σύστημα παίρνει φωτιά όταν κοιμάμαι και ακριβώς δίπλα μου χαλούν το πεζοδρόμιο με <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/ScTeHVLICGI/AAAAAAAAAMg/f00S0xI365Q/s1600-h/MNSW-RE-ATCO-320-1.jpg">καγκο</a> (σκαπτικό πιστολέτο;), η καθαρίστρια χτυπά την πόρτα μου με την σκούπα, χτυπούν μου το κουδούνι για κοινόχρηστα!</li><li>Οι φλέβες μου διαστέλλονται όταν ο διαδικτυακός σταθμός από τον οποίο ακούω μουσική δουλεύει όποτε θέλει.</li><li>Η πίεση μου χτυπά κόκκινο (να κόψω το άλας) κάθε φορά που οι κάλτσες μου αναπτύσσαν τρύπες.</li><li>Αφτένουν τα λαμπούθκια μου όποτε μου σπάζουν τα αντικείμενα μου. Καταλάβετε το, θέλω να τα σπάζω εγώ!</li></ol><br />Πρέπει να πασάρω τώρα και η πλάκα καθόλου καλός δεν είμαι στην μάππα. <a href="http://soulsandbodies.blogspot.com/">Greekstories </a>κόψε το σσουτ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-3526669296645167053?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-57373403143778038352009-03-16T23:50:00.000+02:002009-03-16T23:50:37.259+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sb7JLXPzTLI/AAAAAAAAAMY/TO-VjZBHrt4/s1600-h/la-depresion-ii.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 293px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sb7JLXPzTLI/AAAAAAAAAMY/TO-VjZBHrt4/s320/la-depresion-ii.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313905807399799986" border="0" /></a><br />Πε μου, για ποιο λόγο σε εδημιούργησα ρε άππαρε αν δεν μπορώ να σου πω τι σκατά γίνετε;<br /><br />Άκου λοιπών τζαι σιώπα.<br /><br />Αποφασίζεις να πάεις ψυχολόγο. Ακούεις πολλές φορές την λέξη δυστυχώς. Κάμνεις πολλές διαπιστώσεις τζαι γελάς, γελάς γιατί κάποια πράματα εν τόσο πολλά προβλέψιμα.<br /><br />Φέυκεις, όι ιδιαίτερα ευχαριστημένος, γιατί νιώθεις ότι ανακάλυψες ξανά τον τροχό. Το θετικό ότι "διευθετήθηκε" ένα <a href="http://apparoui.blogspot.com/2008/12/neurakia-neurakia.html">θέμα</a>. Σε εισαγωγικά γιατί απλά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, για το συγκεκριμένο τουλάχιστον.<br /><br />Τέλος πάντων, συνεχίζει η μέρα λίο πολλά συγχυσμένος, κάμνεις μια μαλακία, δεν νιώθεις τζαι ιδιαίτερα καλά για τζίνο.<br /><br />Γιρεύκει σε κάποιος γνωστός. Θέλει παρέα για να πάει σε μιαν υποχρέωση, σε μπαράκι, για μιαν ώρα που ξέρεις ότι ποττέ δεν είναι μιαν ώρα. Εν ηβρίσκει άλλο να πάει μαζί του, κάμνεις το ψυσσικό γιατί ξέρεις πολλά καλά τι πάει να πει να θέλεις να πάεις κάπου τζαι να μεν θέλεις να πάεις μόνος σου. Στην διαδρομή λαλεί σου τα προβλήματα του. Που τζίνα που άμαν τα έσσεις εσύ νομίζεις ότι εν τα σσειρόττερα αλλά άμαν τα ακούεις που άλλους, όι τόσο. Προσπαθείς να δώκεις θάρρος, να κάμεις τον άλλον να νιώσει καλά, άσχετο πως τζίνην την ώρα θέλεις κάτι αντίστοιχο.<br /><br />Πάεις, κάθεσε, παραγγέλλεις το ποτό τζαι παρατηρείς. Σε κάποια φάση συνεχίζει να σου λαλεί για το τι τον απασχολεί. Δείχνεις κατανόηση γιατί πάνω-κάτω ξέρεις το αίσθημα. Κουράζεσαι αλλά ξέρεις να κάμνεις υπομονή. Σε κάποια φάση έρκεται η <a href="http://apparoui.blogspot.com/2009/01/mayday-mayday.html">κοπελιά</a>. Διαπιστώνεις πως η αδιαφορία εν έπιασε τόπο, γυρίζει σου παραπάνω γιατί δεν θέλεις να αφήνεις ανθρώπους μετέωρους.<br /><br />Αφού διαπιστώνεις πως πλέον έσσει παρέα, κάμνεις την πρόταση να αποχωρίσεις αν είναι όλα εντάξη. Φεύκεις τζαι πάεις για ύπνο, προσπαθώντας να δεις τα πράματα ψυχρά τζαι απόμακρα για να τα δεις στις σωστές τους διαστάσεις. Πέρνει σε ο ύπνος.<br /><br />Ξυπνάς το πρωί ούλλων άγχος γιατί διαπιστώνεις πως έφυες τζαι το ποτό σου δεν το επκέρωσες. Θυμώνεις με τον εαυτό σου.<br /><br />Ξέρεις ότι εν να σου περάσει η "φάση". Κάμνεις υπομονή, απομονώνεσαι μια μέρα για να "συγκροτηθείς" την επομένη πιέζεις τον εαυτό σου να ξεκινήσει να πιάσει την πάνω φόρα. Έρκεσαι στα προηγούμενα επίπεδα σου, το χαμόγελο επανέρχεται, ότι κάμνεις απολαμβάνεις το στο ελάχιστο, όπως τζαι πριν.<br /><br />Είσαι πλέον στη φάση να σκεφτείς τι άλλο να κάμεις για να κρατηθείς, εν το πολλοσκαλίζεις γιατί οι κρυμμένοι άσσοι φαίνεται να ελείψαν. Τουλάχιστον είσαι στην ανοδική πορεία.<br /><br />Όι κύριε, μπαμ ετα ούλλα τζαμε. Μαθαίνεις κάτι, βλέπεις τις πραγματικές διαστάσεις που ελαλούσαμε, τα πράματα συνεχίζουν να ακολουθούν τον παραλογισμό, νιώθεις τα σσερκα σου δεμένα. Εστέρεψα που ιδέες.<br /><br />Άκου να δεις άππαρε, πρέπει να σταματήσω να κλαίουμε τζαι να αναλάβω ευθύνες. Σιγά - σιγά να πάρω το θάρρος, να βρω τζαι αρκετό χρόνο να ασχοληθώ με εμένα. Χάτε να δούμε ως πόσον θα κρατούμε την αισιοδοξία μας.<br /><br />Ένα πράμα εν μπορώ να καταλάβω, που τα πόθεν ως τα πόθεν εβρέθηκα να ασχολούμαι με την ψυχική μου υγεία. Γιατί τον τελευταίο χρόνο να με πιάσουν τούτες ούλες οι μαλακίες. Γιατί έτσι ξαφνικά να πέφτει η διάθεση μου. Τι άλλαξε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-5737340314377803835?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-55962047689963599442009-03-09T22:00:00.003+02:002009-03-09T22:00:01.893+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SbQ0keihikI/AAAAAAAAALY/uCK4QXBRR_Q/s1600-h/dance5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 248px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SbQ0keihikI/AAAAAAAAALY/uCK4QXBRR_Q/s320/dance5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310927661854460482" /></a><br />Άππαρε σήμερα θα σου λύσω την απορία!<br /><br />Ξέχασε τι έχεις ακούσει μέχρι σήμερα! Μονό εδώ! Αξιόπιστες και αντικειμενικές πληροφορίες! Μελέτη χρόνων χωρίς σκοπιμότητες!<br /><br />Πως γίνεσαι γκέι:<br /><br /><ul><li>Από μόδα! Κατά καιρούς ανακυκλώνεται με αποτέλεσμα κάποιες περιόδους δύσκολα να βρίσκεις αρσενικά και οι γυναίκες να μένουν παραπονεμένες. Το λεσβιακό θεωρείται κλασικό.</li><li>Το κολλάς. Γνωστή ψυχασθένεια που μεταδίδεται με την επαφή, κυρίως κοινωνικής.</li><li>Από μίσος και εκδικητικότητα. Εμφανίζετε σε έφηβους που θέλουν να τιμωρήσουν τους γονείς τους για διάφορους λόγους.</li><li>Απουσία πατρικής φιγούρας. Ο πατέρας σου την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια, ακόμη χειρότερα δεν βρίσκετε στην ζωή, ψάχνεις αυτό το στερεότυπο του άντρα στον σύντροφο σου.</li><li>Πρόωρη σεξουαλική ζωή. Ξεκινάς από τα 12 με αποτέλεσμα σε κάποια φάση να βαριέσαι και να θες να δοκιμάσεις από την άλλη πάστα, την ίδια με την δική σου. Πηγή αυτής της αξιόπιστης πληροφορίας, δυο άτομα, διαφορετικού φίλου, διαφορετικής κοινωνικής τάξης, δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, διαφορετικός χρόνος. Πιο άπλα καμιά σχέση μεταξύ τους και όμως στο ίδιο συμπέρασμα κατέληξαν, άρα η πληροφορία κρίνετε ως υπερβολικά αξιόπιστη. Βέβαια βρέθηκε κάποιος να την αμφισβητήσει αφού διαπίστωσε πως οι ίδιοι, τόσα χρόνια γάμου δεν βαρέθηκαν αλλά η άποψη του κρίθηκε ακατάλληλη αφού στην συνέχεια πήρε την θέση πως τα παιδιά τους ας ξεκινάνε νωρίς την σεξουαλική τους δραστηριότητα, φτάνει να ξεκινάνε με το σωστό φύλο. Το σωστό φύλο καθορίζετε ως αυτό που θα προκύψει τεκνοποίηση. Είπαμε εδώ όλα αξιόπιστα και δεν σηκώνει αμφιβολίες.</li><li>Καθυστερημένη (όχι ηλίθια) σεξουαλική ζωή. Είσαι παρθένος στα 18; 50% πιθανότητα να καταλήξεις ομοφυλόφιλος. Κάθε χρόνος που περνά +5%. Στα 28 καίγεσαι ή μετατρέπεσαι σε ασέξουαλ. Χρίζει περαιτέρω έρευνας.</li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-5596204768996359944?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-77334102068513817122009-03-07T22:00:00.002+02:002009-03-07T22:00:01.683+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SbHDbt5kGgI/AAAAAAAAALQ/vdZLQP1FpXE/s1600-h/img_3289b.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SbHDbt5kGgI/AAAAAAAAALQ/vdZLQP1FpXE/s320/img_3289b.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310240316591446530" border="0" /></a><br />Πριν κάτι μήνες ήμουν στο νέο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας να πάρω κάποια φάρμακα. Καθώς περίμενα στην, ευτυχώς, μικρή ουρά του φαρμακείου, ένας κύριος που θα ήταν προς το τέλος της 5ης δεκαετίας του, αρχές της 6ης, μου άνοιξε συζήτηση.<br /><br />Στην αρχή μου φάνηκε ένας άνθρωπος από αυτούς που λέμε είναι αλλού, ίσως έτσι να ήταν.<br /><br />Με ρώτησε αρχικά για ποιο λόγο βρισκόμουν στο νοσοκομείο και αφού του απάντησα, από ευγένεια ρώτησα για το λόγο της δικής του παρουσίας. Συμφωνήσαμε ότι παρ'όλη την γκρίνια που ακούγεται για το νέο Νοσοκομείο, ήταν αρκετά καλό σε θέμα εξυπηρέτησης από ότι στο παλιό. Στην συνέχεια συστηθήκαμε και συνέχισε να ρώτα διάφορα για μένα όπως παράδειγμα για το από που κατάγομαι, τι σπουδάζω και τα σχετικά. Σε κάθε ερώτηση του που απαντούσα, ρωτούσα πίσω την αντίστοιχη.<br /><br />Είχε πει ότι καταγόταν από τα κατεχόμενα. Με τον εκτοπισμό του εγκαταστάθηκε σε δήμο της Λευκωσίας και δίδασκε Αγγλική φιλολογία. Λίγες οι φορές που επισκέφτηκε τα κατεχόμενα.<br /><br />Στο τέλος της συζήτησης μου λέει ότι του αρέσει η παρέα μου και θα ήθελε να κρατήσουμε επαφή.<br /><br />Μετά το σοκ, η πρώτη μου σκέψη ήταν πως αυτός ο άνθρωπος, που με βάσει τα λεγόμενα του δίδασκε Αγγλικά, ήταν παιδεραστής. Ευτυχώς πριν ολοκληρώσω την σκέψη συνειδητοποίησα ότι καθόλου παιδί δεν είμαι για να κρίνω τόσο σκληρά ένα άνθρωπο. Αντιθέτως ίσως φλέρταρε με τα νιάτα μου, κάτι που είχε και ίσως δεν ευχαριστήθηκε κάπου εκεί το '74. Ένας άνθρωπος πιθανότατα μόνος, να αναζητεί συντροφιά.<br /><br />Μετά το χαμόγελο του απάντησα ευγενικά ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, αφού σε λίγες μέρες θα επέστρεφα στις σπουδές μου.<br /><br />Είχα μείνει έκπληκτος κυρίως γιατί κάτι τέτοιο μου συνέβη στην Κύπρο.<br />Περισσότερο όμως φοβήθηκα ότι ο άνθρωπος αυτός ίσως κατάφερε να δει και καταλάβει κάτι περισσότερο για μένα.<br />Φόβος επίσης ότι μια μέρα θα είμαι στην θέση του.<br /><br />Το περιστατικό αυτό δεν το μετέφερα σε κανένα άππαρε. Το κράτησα για μένα, μάλλον γιατί έτσι έμαθα να κάνω, μαζί με τους περισσότερους, να αποσιωπούμε κάθε τι διαφορετικό, "παράξενο". Κυρίως όμως δεν το μοιράστηκα λόγο των πιο πάνω φόβων αλλά και για το ότι, το πιο πιθανό, θα τον έκριναν με τον ίδιο σκληρό τρόπο που έπραξα και εγώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-7733410206851381712?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-79471163852852970972009-03-06T22:00:00.006+02:002009-03-09T00:56:09.082+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SbFNz8glWII/AAAAAAAAALI/eB6ou2theg0/s1600-h/ripped-explosion.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 202px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SbFNz8glWII/AAAAAAAAALI/eB6ou2theg0/s320/ripped-explosion.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310110990457985154" border="0" /></a><br />Παρακαλείται όπως αποσύρεται το μοντέλο hs25pt-h από την αγορά λόγο επικινδυνότητας. Μπορεί να προκληθεί χάσμα και ρήξη στο χωρόχρονο με απρόβλεπτα αποτελέσματα.<br /><br />Τα ελαττώματα του επικεντρώνονται κυρίως στο γεγονός ότι είναι χοτ και το γνωρίζει. Κυκλοφορούν με άνεση παρασύροντας στο πέρασμα τους βλέμματα και μυαλά. Τέτοιου μεγέθους συγκέντρωσης ενέργειας σε σημείο είναι ικανό να παράγει χαοτικές καταστάσεις καταργώντας νόμους της φυσικής και ενίοτε της ηθικής.<br /><br />Οι μανάδες να αναλάβουν τις ευθύνες τους, απομονώνοντας το συγκεκριμένο μοντέλο σε ερημιτικά δωμάτια, για το καλό της ανθρωπότητας. Πατεράδες παρακαλούνται όπως σταματήσουν να βοηθούν στην παραγωγή νέων μοντέλων.<br /><br />Ευχαριστώ,<br />Άππαρος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-7947116385285297097?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-85757526302800967142009-03-05T22:00:00.005+02:002009-03-05T22:00:02.026+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sa-tQwLicjI/AAAAAAAAALA/UStaxcUgvoc/s1600-h/iStock_000003924925XSmall.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 208px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sa-tQwLicjI/AAAAAAAAALA/UStaxcUgvoc/s320/iStock_000003924925XSmall.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309652989015913010" border="0" /></a><br />Θυμάμαι άππαρε μια μέρα δεχτήκαμε μια επίσκεψη στο σπίτι. Ήταν σε μια δύσκολη περίοδο για την οικογένεια. Θα ήμουν δεν θα ήμουν δεκαέξι. Ζήτησε να μιλήσει και μαζί μου. Ήταν ψυχολόγος. Είχε έρθει μάλλον για να εκτιμήσει την κατάσταση πως προχωράει. Ίσως και για να καθησυχάσει ανησυχίες μας.<br /><br />Η συνομιλία ήταν σύντομη και περιστράφηκε κυρίως στο να με καθησυχάσει πως όλα θα γίνουν όπως πριν. Σε ερώτηση της, αν ποτέ σκεφτόμουν πως θα ήθελα να ήταν όλα φυσιολογικά, και ότι αυτό είναι ένταξη, προφανώς για να απαλλάξει από τυχόν ενοχές για την σκέψη, πήρε για απάντηση πως με αυτά τα δεδομένα μεγάλωσα και για μένα αυτό ήταν το φυσιολογικό, δεν γνώρισα κάτι άλλο. Αυτό ήταν και η αλήθεια. Επέμεινε. Τέλος διαπίστωσε πως ο λόγος που αφιέρωνα αρκετές ώρες στον υπολογιστεί δεν ήταν άλλος από το ότι αποτελούσε την διέξοδο μου. Απλά έλεγε στους δικούς μου να μην με ζαλίζουν για το θέμα. Ολοκλήρωσε προτείνοντας μου ότι θα μπορούσα, αν ήθελα, να έχω και εγώ κάποιες συνεδριάσεις, λόγο και της κατάστασης. Χαμογέλασα και αρνήθηκα ευγενικά. Ήξερα πολύ καλά τι έκανα.<br /><br />Φρόντισε να διαπιστώσει με έκπληξη πως η συζήτηση μαζί μου ήταν ιδιαίτερα άνετη για την ηλικία μου. Μόνο που αρκετά αργότερα αντιλήφθηκα πως η διαπίστωση αυτή ήταν αποτέλεσμα ελλιπών γνώσεων ή εμπειρίας που κατείχε.<br /><br />Βλέπεις άππαρε δεν μπορούσα να το παίξω προβληματισμένος, ούτε και λιγομίλητος. Άλλο σοκ δεν θέλαμε σε καμιά περίπτωση και φυσικά δεν ήθελα να ασχοληθεί κανείς μαζί μου. Το τι θα ανακάλυπτε με τρόμαζε, κυρίως το άγνωστο στην αντίδραση τους. Ίσως το ότι δεν ήθελα να το παραδεχτώ.<br /><br />Κάποια χρόνια αργότερα, στο πρόσφατο παρελθόν, η μητέρα μου, μου έδωσε ένα απόκομμα εφημερίδας. Ήταν ένα άρθρο, από αυτά τα καλά κρυμμένα των 4-5 μικρών παραγράφων, για να γεμίζει τον χώρο. Γραμμένο από ψυχολόγο. Έγραφε για την δική μου περίπτωση. Ξαφνιάστηκα που κάποιος ασχολήθηκε με το θέμα, πίστευα πως ήταν υπερβολικά ασήμαντο για να υπάρχει κάπου καταγραμμένο. Το διάβασα. Κάθε πρόταση μαχαίρωνε. Διάβαζα τον εαυτό μου, όλη την συμπεριφορά μου, όλα τα αισθήματα μου. Μέσα σε 5 παραγράφους. Ωραία και τώρα τι κάνουμε; Δεν έλεγε. Ήταν μονάχα ένα άρθρο, για να κλείσει η στήλη, ίσως και για να διαφημίσει. Εξοργιστικά γιατί αντιλήφθηκα πόσο έρμαια του περιβάλλοντος μας είμαστε. Τίποτα άλλο από ένα άρθρο σε κάποιο απόκομμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-8575752630280096714?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-68229727126968082872009-03-04T22:00:00.002+02:002009-03-04T22:00:00.738+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SayBIsaw0gI/AAAAAAAAAK4/Nq6wiNUOK0w/s1600-h/Message_in_a_bottle.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 265px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SayBIsaw0gI/AAAAAAAAAK4/Nq6wiNUOK0w/s320/Message_in_a_bottle.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308760047125320194" /></a><br />Πρέπει να δεις τι θα κάμεις.<br /><br />Έσσεις τζαι εσύ ανασφάλειες, έχω τζαι εγώ, ίσως παραπάνω.<br /><br />Τούντο τζαιρό μάχουμε να δουλέψω κάποια πράματα τζαι τσουπ εθυμήθηκες πάλε που σσόνη να βράσεις.<br /><br />Επροσπάθησα να σου το κόψω. Αλλά ρε μαλακισμένο εσυνειδητοποίησα ένα πράμα. Ότι είπα σου πολλά πράματα για μένα τζαι κυρίως για την οικογένεια μου. Εν ηξέρω πως τα κατάφερα αλλά μάλλον επειδή επεράσαμε καμπόσο χρόνο μαζί.<br /><br />Γι’ αυτό τούντη φορά ερίσκαρα λιο παραπάνω, βάση των πραμάτων που μάχουμαι να δουλέψω. Τζαι η αντίδραση σου ήταν πολλά θετική. Τωρά η κατάσταση θυμίζει λιο <a href="http://soulsandbodies.blogspot.com/2007/10/blog-post_3819.html">το δωμάτιο του Τζιοβάνι</a>. Κρύφκεται ο κάθε ένας πίσω που το δαχτυλούι του.<br /><br />Αλλά ξέρεις τι, εν πρόκειται να κάμω άλλο βήμα εγιώ. Εν πρόκειται να σου το πω ξεκάθαρα. Τζαι ο λόγος επειδή είσαι επικίνδυνος.<br /><br />Είσαι πολλά ομοφοβικός, τζαι ας το παίζεις άνετος μαζί. Εν σειρά σου να εκτεθείς εσύ, εγιώ αποκλείεται άλλο γιατί σε καμιά περίπτωση δεν είμαι σε θέση, ούτε νιώθω ικανώς να αντιμετωπίσω τυχόν μαλακίες σου, επειδή ακριβώς είσαι επικίνδυνος. Εσύ έσσεις την πολυτέλεια της εικόνας σου, εγιώ όι. Ούτε πατώ στα πόθκια μου για να αντιμετωπίσω παρατράγουδα.<br /><br />Πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι ενώ οι άλλοι αποφεύκου με, εσύ γυρεύκεις την παρέα μου όποτε είσαι στην «βραστή» σου φάση. Τζαι η πλάκα ότι όποτε πάμε κάπου μαζί, πολλά λιες κουβέντες ανταλλάσσομαι τζαι πάλε την επομένη γυρεύκεις με. Εν έχουμε σχεδόν τίποτε κοινά ενδιαφέροντα τζαι πάλε έρκεσαι.<br /><br />Δίω σου την ευκαιρία γιατί τα τελευταία χρόνια ξεπέρασες πολλούς κομπλεξισμούς σου, όπως τζαι εγιώ θέλω να πιστεύκω. Κυρίως όμως διω ευκαιρία στον εαυτό μου γιατί θέλω ένα άτομο που το ξέρω, τα όρια του τζαι την επικινδυνότητα του, να βρω τα ποθκια μου.<br /><br />Να δουλέψουμε μαζί τις ανασφάλειες μας τζαι να δούμε που βαδίζουμε. Φίλοι, κολλητοί, ότι να ‘νε.<br /><br />ΟΜΩΣ προσπάθα να μεν εξωτερικεύκεις την ομοφοβία σου. Φοούμε την. Κράτα με πίσω. Το επόμενο βήμα κάμε το εσύ, είπα σου εντελώς μασημένο φαΐ δεν έσσει. Τζαι μεν νομίζεις, έσσεις διορία, μετά προχωρώ παρακάτω, αρκετά πίσω έκοψα.<br /><br />Τζαι αν τα πιο πάνω δεν είναι δημιούργημα του μυαλού μου, άμαν είμαστε μαζί μεν μου σχολιάζεις γενναίτζες με τον τρόπο που το κάμνεις. Έκαμα σου πάμπολλες φορές ξεκάθαρο ότι εν μου αρέσκει να παρουσιάζονται αθρώποι σαν κομμάτι κρέας, ειδικά που την στιγμή που δεν τους αντιμετωπίζεις έτσι. Τζαι ακόμα αν δεν είσαι bi, μεν μου σχολιάζεις καθόλου.<br /><br />Να ξέρεις επίσης ότι το ατύχημα που έγινε παλιά επρόσεξα το ότι το επρόσεξες τζαι κυρίως γιατί που την επομένη άλλαξες συμπεριφορά. Τζαι το γεμάτο μάτι επρόσεξα το στο τέλος της.<br /><br /><span style="font-size:78%;">Μια ιδέα του <a href="http://apparoui.blogspot.com/2009/02/mia-stigmi.html?showComment=1234976100000#c5608147634432294173">VK</a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-6822972712696808287?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-47377068227566489822009-03-03T02:47:00.001+02:002009-03-03T02:47:18.031+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sax8q7ERXTI/AAAAAAAAAKw/ii_rMOR3_0g/s1600-h/mario.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/Sax8q7ERXTI/AAAAAAAAAKw/ii_rMOR3_0g/s320/mario.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308755137614929202" border="0" /></a><br />Γεια σου άππαρε.<br /><br />Αυτές τις μέρες δοκίμασα να κάνω λίγη αγοραφοβιοθεραπεία. Περίμενε, ακόμη καλύτερα, ανθρωποφοβιοθεραπεία. Ψέματα. Το "φοβία" ξέχασέ το. Τα αποτελέσματα ενδιαφέρων!<br /><br />Όση ώρα παρατηρούσα και ήμουν ανάμεσα σε ανθρώπους το αίσθημα ήταν ευχάριστο. Είναι απόλαυση να βλέπεις ανθρώπους να περνάνε καλά! Όταν η θεραπεία τελείωσε, ένα παράπονο έμεινε για το ότι δεν ανήκα στην δική τους κατηγορία. Φυσικά το φταίξιμο μου ανήκει αφού κάθομαι και μιζεριάζω για το χαμένο χρόνο αντί να αξιοποιήσω τον υπάρχον!<br /><br />Κύριο "πρόβλημα", όμως, ήταν η υπενθύμιση του τι ανθρώποι υπάρχουν! Αποτέλεσμα το βράδυ να δεχτώ επισκέψεις. Πολλές. Σκέψεις. Ελπίζω να μην σε μπέρδεψα άππαρε! Άπλα εκεί που προσπαθούσα να χαλαρώσω και να κοιμηθώ, βρέθηκα να σκέφτομαι και να υπολογίζω ρίσκα και καταστάσεις. Θα μπορούσες να πεις για τα υπαρξιακά μου! Βασικά ήταν και το φρεσκάρισμα του λόγου για τον οποίο αποφεύγω αυτή την επαφή με κόσμο. Γιατί όταν ξέρεις πως υπάρχει η ευτυχία εκεί έξω, είσαι υποχρεωμένος να την κυνηγήσεις. Πάντα με το ρίσκο των συνεπειών (αν θυμάμαι καλά, η λέξη αυτή έχει αρνητική έννοια) που μπορεί να υπάρξουν.<br /><br />Την επόμενη μέρα συνέχισα την "θεραπεία". Έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου. Ελπίζω να την κρατήσω. Πάντως συνειδητοποίησα ακόμη ένα, σημαντικό θα έλεγα, γεγονός για τον εαυτό μου. Μπορεί και να το συζητήσουμε. Βεβαίως αρκετές φορές έταξα να σου πω για διάφορα θέματα, τώρα να δούμε αν θα το πράξω!<br /><br />Επίσης άππαρε να σου θυμίσω πως εδώ μοιράζομαι κυρίως πράγματα που δεν μπορώ ή δεν θέλω ακόμη να πράξω εκεί έξω. Για τα υπόλοιπα προτιμώ να τα μεταφέρω αλλού! Άπλα για να γνωρίζεις πως υπάρχει μια άλφα ζωή εκτός της μιζέριας και του παραπόνου!<br /><br />Ακόμη αυτή η βδομάδα μπορεί να γίνει μια σημαντική ή να παραμείνει μια συνηθισμένη. Στο τέλος της θα μάθω!<br /><br />Ο παρών χώρος θα μπει σε κατάσταση ημιαυτόματου πιλότου για λίγες μέρες. Να καλύψουμε λίγο χαμένο χρόνο, τόσο εδώ όσο και εκεί έξω!<br /><br />Κάλο μήνα είπαμε άππαρε; Όχι; Ε τότε καλή άνοιξη! Λέω για πρώτη φόρα να κάνω αυτό με τις κλωστές. Μάρτη νομίζω το λένε. Έτσι για την αλλαγή! Πειράζει που δεν έγινε πρώτη του μήνα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-4737706822756648982?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-16720031782440096332009-02-14T00:00:00.010+02:002009-02-14T00:03:23.261+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SZXWMnR1B-I/AAAAAAAAAJQ/M5sC8Icl5G8/s1600-h/2566674431_6b0f0d8447_o.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 234px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SZXWMnR1B-I/AAAAAAAAAJQ/M5sC8Icl5G8/s320/2566674431_6b0f0d8447_o.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302379648489162722" border="0" /></a><br />Άππαρε,<br /><br />Το τηλέφωνο ξεκίνησε να χτυπάει. Ένας άγνωστος αριθμός. Συνέχισε. Πήρα το θάρρος και απάντησα. Στο ερώτημα μου απάντησε με όνομα. Η φωνή ήταν γνώριμη. Δεν κατάλαβα, δεν ήθελα να καταλάβω. Τα πόδια που έτρεμαν όμως άλλα έλεγαν.<br /><br />Φρόντισε να βεβαιωθεί ότι σιγουρεύτηκα για το πρόσωπο στην άλλη γραμμή. Πείστηκα ότι δεν ήταν όνειρο. Συλλογίστηκα τα άτομα που πιθανότατα πέρασε για να βρει τον αριθμό μου και την δικαιολογία που μάλλον προέβαλε.<br /><br />Αφού ανταλλάξαμε στα σύντομα τα νέα μας, μου απάντησε ότι θα κατέβαινε το τριήμερο στα μέρη μου. Εκπλάγηκα. Στο παρελθών απέρριψε την πρόσκληση μου ως κάτι αδύνατο. Με ένα χαμόγελο απάντησα να κοπιάσει. Με ρώτησε αν μπορούσα να παράσχω την φιλοξενία μου. Γέλασα! "Φυσικά", απάντησα.<br /><br />Ακολούθησε η απαραίτητη ανταλλαγή πληροφοριών για το πως και το πότε.<br /><br />Το βράδυ δεν κατάφερα να κλείσω μάτι. Από την χαρά μου, από την απορία μου.<br /><br />Κοντεύουν οι μέρες και δεν υπάρχει επικοινωνία. Την προηγούμενη με ενημερώνει ότι όλα είναι καλά και έρχεται την επομένη όπως προγραμματίστηκε. Ξημερώνει και στο τηλέφωνο φτάνει η πληροφορία πως ξεκίνησε. Απάντησα πως θα είμαι στο τέλος του προορισμού, να περιμένω.<br /><br />Οι ώρες περνάνε με αγωνία, όταν βλέπω το μεταφορικό να καταφτάνει. Η καρδιά μου δεν ξέρει τι της γίνεται, χάνεται στους παλμούς. Περιμένω να διακρίνω το πρόσωπο. Το βλέπω να προβάλει και το χαμόγελο σκάει ασυναίσθητα. Καλωσορίζω. Ευχαριστεί.<br /><br />Προσπαθούμε να μιλήσουμε, χάνουμε τα λόγια μας. Μας παίρνει χρόνο να συγχρονιστούμε. Στο τέλος απλά συμφωνούμαι, χωρίς να ξέρουμε σε τι.<br /><br />Σε πέντε λεπτά είμαστε σπίτι, δείχνω γελώντας τους μικρούς χώρους. Η στιγμή είναι αμήχανη. Δεν βρίσκω κάτι για να ανοίξω συζήτηση. Σκέφτομαι ότι μάλλον θα πεινάει. Συνειδητοποιώ ότι όλη μέρα δεν έφαγα κάτι. Προτείνω αυθόρμητα αν αισθάνεται κούραση να κάνει μπάνιο για να χαλαρώσει. Αντιλαμβάνομαι πως θα είχε ακουστεί αυτό που μόλις είχα ξεστομίσει και κοκκινίζω. Προσπαθώ να το σώσω συμπληρώνοντας ότι μετά θα μπορούσαμε να παραγγείλουμε φαγητό και να δούμε κάποια ταινία ή να βγούμε για μια βόλτα στην πόλη αν υπήρχε διάθεση. Η αμηχανία στα ύψη, φαινόταν στις κινήσεις μου, στην ομιλία μου.<br /><br />Αποφασίζει να λουστεί αναφέροντας την κούραση από την πολύωρη διαδρομή. Συμπληρώνει ότι βλέπουμε μετά για το τι θα κάνουμε.<br /><br />Μέχρι να τελειώσει σκέφτομαι διάφορα θέματα για συζήτηση, τα έχω χαμένα. Δεν ξέρω πως να αντιδράσω, τι να πω. Ότι λέω ακούγεται λάθος. Ιδρώνω. Βγαίνει από τον μπάνιο, αυτό που βλέπω με δυσκολεύει περισσότερο.<br /><br />Ρωτάω αν το ζεστό νερό ήταν αρκετό. Η πρώτη πετυχημένη μου κουβέντα. Απαντά καταφατικά. Παίρνω θάρρος. Αφήνω να τακτοποιηθεί. Σκέφτομαι ότι μπορεί να έχει την ίδια αμηχανία, απασχολούμε με κάτι άλλο για να νιώσει ότι δεν παρακολουθώ. Σύντομα ετοιμάζεται. Έρχεται κοντά να δει με τι ασχολούμαι. Νιώθω ρίγος. Κάνει απορίες, άστοχες, παρατηρώ ότι προσπαθεί να πιάσει κουβέντα. Χαίρομαι, νιώθω πιο άνετα.<br /><br />Τελικά αποφασίζουμε αφού στέγνωσε να βγούμε για μια βόλτα, πρώτα για φαγητό και μετά μια σύντομη ξενάγηση στην περιοχή. Προτού το καταλάβουμε η ώρα προχώρησε αρκετά, ευτυχώς το θέμα συζήτηση περιστράφηκε στις λεπτομέρειες για την πόλη και το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε τις υπόλοιπες μέρες. Εξαντλημένοι φτάνουμε στο διαμέρισμα.<br /><br />Ανοίγω την τηλεόραση σαν άμυνα ενάντια σε πιθανή νέα αμηχανία.<br /><br />Συζητάμε λακωνικά για πιο προσωπικά θέματα. Πως αποφάσισε να έρθει. Πως πάει η απασχόληση και τα ενδιαφέροντα. Τι λέει η σχολή και τα μαθήματα. Πως περνάω εδώ. Η κούραση ήταν εμφανής στο πρόσωπο που βρισκόταν απέναντι μου. Πρότεινα να πάει για ύπνο χωρίς να με περιμένει, εξάλλου η επόμενη μέρα θα μας έβρισκε να περιφερόμαστε στην πόλη. Ενημέρωσα ότι θα τέλειωνα κάτι εκκρεμότητες στον υπολογιστή και δεν θα έπαιρνε χρόνο. Ήθελα απλά να αφήσω ένα παράθυρο ανοιχτό σε περίπτωση που δεν θα ήθελε να κοιμηθεί. Ευγενικά μου απάντησε ότι θα περιμένει. Προσπαθούσα να βρω μια λογική, μια συνοχή στα λόγια μας. Δεν έβρισκα.<br /><br />Ασχολήθηκα με κάποιες λεπτομέρειες στον υπολογιστή όταν ξεκίνησε να βγάζει τα ρούχα. Τα πόδια έτρεμαν περισσότερο, τα χέρια ξεκίνησαν και αυτά δειλά. Ηρέμισα όταν πρόσεξα πως έβαζε κάτι πιο ελαφρή, απλά ετοιμαζόταν για ύπνο. Συνέχισε να παρακολουθεί το χαζοκούτι με την αντένα. Κλείνω τον υπολογιστή, ενημερώνω πως πάω να αλλάξω και να βάλω τις πιτζάμες μου. Χαμογελάει. Δεν προλαβαίνει να πει κάτι και δικαιολογούμε ότι κρυώνω εύκολα και έχω συνηθίσει να τις φοράω για ύπνο. Απαντάει πίσω ότι δεν είναι για αυτό, αλλά το ότι πάω σε άλλο χώρο για να αλλάξω. Γελάω και προσπαθώ να το παίξω άνετος.<br /><br />- Δεν σε ξέρω καλά<br />- Ναι αλλά με φιλοξενείς στο σπίτι σου<br />- Εμπιστεύομαι αυτούς που σε ξέρουν<br /><br />Γελάει. Γελάω πίσω, όχι μόνο σαν απάντηση στο γέλιο, αλλά και για τον χαζό διάλογο που μόλις κάναμε.<br /><br />Μετά από λίγο ξαπλώνουμε, στον ίδιο χώρο, διαφορετικά στρώματα. Ακολουθεί μια αόριστη συζήτηση. Η αμηχανία επιστρέφει. Προτιμάμε να το αφήσουμε. Με δυσκολία κοιμάμαι.<br /><br />Έρχεται η επόμενη μέρα, ευτυχώς η αμηχανία ήταν μόνο πρωινή. Μετά βρεθήκαμε με την παρέα. Ακολούθησαν οι απαραίτητες συστάσεις. Η μέρα ήταν έντονη σε δραστηριότητες. Φαινόταν ότι περνούσε ευχάριστα. Από την άλλη ήταν σίγουρο πως εγώ περνούσα καταπληκτικά. Μας βρήκε το ξημέρωμα εξαντλημένους στο διαμέρισμα. Η τελευταία μέρα προβλεπόταν το ίδιο.<br /><br />Απλά μετά το ξύπνημα υπήρχε μια ιδιαίτερη άνεση. Μιλούσαμε για το τι έγινε την προηγουμένη. Γελούσαμε με το στραβοπάτημα, κορόιδεψε την ήττα μου, ειρωνεύτηκα τις χορευτικές ικανότητες που επέδειξε!<br /><br />Αφού ταχτοποιήσαμε τις λεπτομέρειες για την αποχώρηση λίγο μετά το ξημέρωμα της επόμενης, βρεθήκαμε στον δρόμο για την επόμενη δόση διασκεδάσεις. Όπως προβλέψαμε και η μέρα αυτή θα έμενε αξέχαστη. Στην επιστροφή για την τρύπα που αποκαλούσα σπίτι άρχισα να συνειδητοποιώ ότι θα έφευγε.<br /><br />Με βάση την ώρα αναχώρησης είχαμε στην διάθεση μας λίγες ώρες ύπνου. Μερικές από αυτές τις θυσιάσαμε συζητώντας για το τι θα περίμενε τον καθ' ένα τις μέρες που θα ακολουθούσαν. Έδωσε ο κάθε ένας θάρρος στον άλλο και κλείσαμε συμφωνία να ξαναβρεθούμε όταν αυτό ήταν δυνατό.<br /><br />Δεν ξέρω αν κατάφερε να κοιμηθεί έστω και λίγο, σε αντίθεση με εμένα. Όσες σκέψεις δεν έκανα τις μέρες που βρισκόταν εδώ με βρήκαν μαζεμένες εκείνες τις ώρες. Ένιωσα να πνίγομαι. Έπρεπε να κάνω κάτι, τα αισθήματα ήταν πολύ έντονα. Αυτό που λάμβανα δεν ήταν αδιαφορία, ένιωθα κάτι παραπάνω. Μια ευκαιρία φαινόταν να χάνεται.<br /><br />Ξημερώθηκα με τις σκέψεις. Προσπαθούσα να πάρω το θάρρος να ξεστομίσω κάτι. Αποφάσισα να το αφήσω την ύστατη στιγμή. Φάνταζε το πιο ορθό. Ήλπιζα να βρω το κουράγιο να σχηματίσω τις λέξεις.<br /><br />Φτάνει λοιπόν η ώρα και είμαστε στην αφετηρία για την επιστροφή. Πάνω στα λόγια της ευχαρίστησης μαζεύω τις δυνάμεις μου, σχεδόν μηχανικά.<br /><br />"Νιώθω κάτι παραπάνω για εσένα και ναι είναι αυτό ακριβώς που ακούγεται. Δεν είπα τίποτα τις μέρες αυτές γιατί δεν ήθελα να σου χαλάσω το τριήμερο. Ξέρω δεν είναι και το καλύτερο αυτό που κάνω αλλά δεν μπορούσα διαφορετικά. Τουλάχιστον τώρα φεύγεις, όποτε αν νιώθεις κάπως για αυτό απλά δεν κοιτάς πίσω"<br /><br />Βλέπω το πρόσωπο να εκστασιάζεται και να προσπαθεί να σχηματίσει λέξεις με το στόμα.<br /><br />"Έπρεπε να μιλήσεις νωρίτερα", μου λέει και η έκσταση μεταδίδεται και σε μένα.<br /><br />"Εσύ γιατί δεν είπες κάτι", ρωτώ για να μετατοπίσω την ευθύνη.<br /><br />"Δεν ήθελα να καταχραστώ την φιλοξενία σου"<br /><br />Γελώ σπαστικά και ανταποκρίνομαι "Άρα σωστά άνοιξα το στόμα μου τώρα. Εξάλλου δεν νομίζω να περνούσαμε διαφορετικά. Πέρασα άψογα, ειλικρινά. Ελπίζω και εσύ το ίδιο"<br /><br />Απαντάει καταφατικά και εμφανώς δυσκολεύεται να μιλήσει. Νιώθω ότι παραλύω και αυτή η έλξη είναι ανυπόφορη. Όχι γιατί δεν είναι επιθυμητή αλλά γιατί στο χώρο που βρισκόμαστε τα χέρια μας είναι δεμένα. Έτσι όλη αυτή η ενέργεια δεν εκτονώνετε.<br /><br />Μετά από λίγο, που καθόλου λίγο δεν φάνηκε, επιβιβάζεται, παρακολουθώ τρέμοντας.<br /><br />Ξεκινάει. Ξεκινάω και εγώ για το διαμέρισμα με μια παράξενη αίσθηση. Το κινητό χτυπάει. Μήνυμα "Νομίζω σε ερωτεύομαι"<br /><br />Απάντηση:<br />"Δεν νομίζω. Δεν σε. Είμαι ερωτευμένος. Μαζί σου"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-1672003178244009633?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com72tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-36158072545837552222009-02-08T02:47:00.001+02:002009-02-08T02:47:19.782+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SY4pgUpmVtI/AAAAAAAAAIw/PvuDWNCQWCg/s1600-h/8264094.combined_flat.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SY4pgUpmVtI/AAAAAAAAAIw/PvuDWNCQWCg/s320/8264094.combined_flat.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300219446737393362" border="0" /></a><br />Άρα με τι θα σε ζαλίσω σήμερα άππαρε;<br /><br />Για το πόσο υποκριτής είμαι. Θα το αφήσω σε εσένα να το κρίνεις, φτάνει να το κρατήσεις για τον αππαρίσιο (;;;;;) εαυτό σου.<br /><br />Από την μέρα που απέκτησα πρόσβαση στο διαδίκτυο ξεκίνησα να δημιουργώ μια διαδικτυακή ταυτότητα. Η ταυτότητα αυτή έπρεπε να έχει ένα όνομα, ένα ψευδώνυμο. Μέχρι να βαπτιστεί πέρασε από διάφορα παρατσούκλια. Μετά απέκτησε διεύθυνση, ένα e-mail. Παράλληλα κατοχυρώθηκε το πραγματικό όνομα με το ψευδώνυμο.<br /><br />Αυτή η ταυτότητα μεγάλωνε παράλληλα με έμενα. Έχει αφήσει το σημάδι της σε αρκετές σελίδες του διαδικτύου. Από φόρουμ μέχρι instant messengers. Πίσω από αυτή κρυβόταν μια προσωπικότητα, η δική μου. Αργότερα στο σύνολο αυτό ήρθε να προστεθεί μια πιστωτική κάρτα, δένοντας πλέον πραγματική διεύθυνση με e-mail. Φωτογραφίες ολοκλήρωσαν το σύνολο.<br /><br />Που θέλω να καταλήξω. Ότι υπάρχει μια διαδικτυακή ταυτότητα που οδηγεί σε έμενα. Έμενα ως φυσικό πρόσωπο και τα ενδιαφέροντα μου, τις πράξεις μου. Καταγραμμένα καλά στην ιστορία του διαδικτύου.<br /><br />Η μόνη παράλληλη ταυτότητα που δημιούργησα ήταν στα 16. Οι πρώτες συζητήσεις στο irc, με διαφορετικό ψευδώνυμο και ένα email που τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Αυτή εξαφανίστηκε όταν κουράστηκα να είμαι σε σύγκρουση με τον εαυτό μου, στα 17. Δεν ξέρω τι έχει μείνει από αυτή, μάλλον στατιστικά και αριθμοί σε κάποιους servers.<br /><br />Αυτό που απόλαυσα είναι η ηρεμία του να μην κρύβεις πολλά. Δεν έμπαινα συχνά στην διαδικασία να κρύβω στοιχεία ή να τα εξαφανίζω. Όποτε το έκανα, η ένταση ότι κρύβω κάτι ή ότι δεν "καθάρισα" καλά, ήταν υπερβολική. Περιττό άγχος και νευρικότητα.<br /><br />Η διαδικασία να δημιουργήσω ένα ψέμα ήταν κάτι που δεν μου άρεσε. Προτιμούσα να εμπλακώ σε διαφωνίες ή παρεξηγήσεις για να αποφύγω τις τύψεις του ψέματος. Όποτε κατέφευγα στο ψέμα ήταν για να αποκρύψω την αλήθεια (υπάρχει άλλη χρησιμότητα του ψέματος;). Κάθε φορά που τρίτοι με ανάγκαζαν με τον τρόπο τους να δημιουργήσω κάτι πλαστό με εξόργιζε.<br /><br />Ξεφεύγω, επιστρέφω στο θέμα μου.<br /><br />Τώρα που προσπαθώ να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα, δημιούργησα μια νέα ταυτότητα. Αυτή την στιγμή έχει ένα ψευδώνυμο και κάποια χαρακτηριστικά. Υποτίθεται δεν υπάρχει κάποιος συσχετισμός με την αρχική ταυτότητα. Αυτό που μου συμβαίνει όμως είναι πως παραμελώ την άλλη ταυτότητα και ασχολούμαι με αυτήν εδώ. Όχι πως δεν ξεκίνησα να την παραμελώ από πολύ πιο πριν, όταν ξεκίνησα να χάνω το ενδιαφέρων μου σε αυτά που ασχολούμουν.<br /><br />Το ότι δεν μου αρέσει αυτό που κάνω, θεωρώ περιττό να το αναφέρω (μόλις το ανάφερα!). Για αρχή όμως φάνταζε το πιο σωστό και μάλλον είναι. Η αλήθεια δεν νομίζω να ενώσω πότε αυτές τις ταυτότητες. Πόσο μάλλον όταν είμαι ακόμη στην σκέψη αν πρέπει η νέα αυτή προσωπικότητα (γιατί στην ουσία αυτό κάνω) θα συσχετιστεί με το φυσικό πρόσωπο. Από την μια ίσως με αποτρέψει από το να γράφω πιο ελευθέρα, για όσο θα το κάνω.<br /><br />Το αστείο ότι εκθέτω αρκετά για μένα και μια παράδοξη σύμπτωση θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιον στα ίχνη μου. Απλά ανησυχίες μου.<br /><br />Τι νόημα έχουν τα πιο πάνω λόγια, μάλλον θα απορείς άππαρε. Την ίδια απορία έχω και εγώ. Το πόσο υποκριτής καταλήγεις αν μάλιστα δημιουργήσεις μια τρίτη ταυτότητα για να επικοινωνήσεις, μακριά από την προσωπική εξομολόγηση σου και την άλλη, την "φυσική" υπόσταση σου.<br /><br />Πόσο ειρωνικό. Ότι εξακολουθώ να αποφεύγω τις συζητήσεις για το άλλο φύλο και καμιά φορά αναγκάζομαι να πω ένα ψέμα για να ικανοποιηθεί τόσο το ερώτημα κάποιου όσο και η άγνοια του. Υποτίθεται έπρεπε να με βάλει σε "φασαρίες" αυτή η συμπεριφορά μου. Ίσως και να με βάζει, ίσως για αυτό κάποιοι αλλάζουν την συμπεριφορά τους απέναντι μου. Στο μέλλον μπορεί να το αναλύσω περισσότερο.<br /><br />Τελικά πόσο. Πόσο υποκριτής γίνομαι;<br /><br />Ρητορικά όλα. Δεν θέλω εξηγήσεις. Προτιμώ να μην ξέρω.<br /><br />Στο τέλος το ίδιο μένει.<br />Οι διαδικασίες αποτελούν μονόδρομο.<br /><br />Αυτό απεχθάνομαι, όταν έρχομαι ενάντια στα πιστεύω μου. Όταν συγκρούομαι με τον εαυτό μου. Φαντάζει μπρος γκρεμός και πίσω ρεύμα. Απλά πρέπει να αποφασίσεις αν προτιμάς την ελεύθερη πτώση ή το κολύμπι. Μάλλον το μπρος.<br /><br />Υ.Γ. Τα νεύρα όταν γίνονται απελπισία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-3615807254583755222?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-17080537568944965962009-02-04T23:41:00.001+02:002009-02-04T23:41:26.467+02:00Άππαρε όλα καλά;<br /><br />Για να συνεχίζεις να με ακούς πάει να πει ότι είσαι ανοιχτόμυαλος ή τουλάχιστον περίεργος όποτε αυτό που θα ακολουθήσει δεν νομίζω να σε ενοχλήσει... υπερβολικά!<br /><br />Τι θέλω να πω. Βασικά κάτι που μου προκάλεσε εκπλήξει και δεν μπορώ έτσι απλά το ξεφουρνίσω για να γελάσουμε με το τι γίνεται και είδηση δεν παίρνουμε! Τουλάχιστον εγώ.<br /><br />Βιομηχανία πορνό δεν ξέρω αν υπάρχει στην Ελλάδα. Πρώτη φορά που άκουσα για ελληνικής παραγωγής σκληρού πορνό ήταν στο στρατό (που αλλού;). Σε μια συζήτηση έπεσε κουβέντα για τον <a href="http://frikipaideia.wikia.com/wiki/%CE%9A%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82_%CE%93%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B7%CF%82">Κώστα Γκουσγκούνη</a>, στην οποία περιέγραφαν διάφορες αστείες σκηνές και ατάκες! Επίσης πρόσφατα έγινε "σάλος" με <a href="http://blogs.athensvoice.gr/blenheim/tags/%CE%B7-%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BA%CE%B9%CE%B1-%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7">την εκδίκηση της παρθένας στα μπουζούκια</a>!<br /><br />Τώρα πως θα σου φαινόταν αν και η Κύπρος ήταν μπλεγμένη με την βιομηχανία πορνό; Και μάλιστα σκληρού ομοερωτικού; Δεν πιστεύεις; Να τα πειστήρια:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SYoJ9pXKF7I/AAAAAAAAAIQ/Bm6Ic7oPBgc/s1600-h/snapshot.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SYoJ9pXKF7I/AAAAAAAAAIQ/Bm6Ic7oPBgc/s320/snapshot.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299058866234464178" border="0" /></a><br />Τι είναι αυτό μπορεί να διερωτάσαι. Πρόκειται για την αρχή ενός βίντεο πορνό με γκέι ενδιαφέρον! Ναι, ναι, πάρε όσο χρόνο θες να το χωνέψεις.<br /><br />Εν το μεταξύ φαντάστου τώρα να ετοιμάζεσαι να το δεις, να μην δίνεις σημασία, να προχωράει και να διερωτάσαι ότι κάτι δεν σου κόλλησε καλά. Κάπου είδες Cyprus και να διερωτάσαι που. Στο βίντεο αποκλείεται λες και ψάχνεσαι να δεις αν είναι κανένα εισιτήριο πεταξούμενο (έλααα) μπροστά σου. Στο τέλος, διαπιστώνεις την προέλευση, τσιμπάς τον εαυτό σου (εεε, πονηρέ) να δεις αν ονειρεύεσαι και τέλος καταλήγεις να ψάχνεις στο google για περισσότερες πληροφορίες!<br /><br />Τι; Ξενέρωσες; Ε τι να σου κάνω! Δεν έχω και που αλλού να το πω! Μ' έτρωγε!<br /><br />Είδες τους Λεμεσσιανούς πελλέ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-1708053756894496596?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-52856520149361722762009-02-01T22:19:00.001+02:002009-02-01T22:19:27.103+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SYYDZ4CnZbI/AAAAAAAAAHw/z7V5pBXbuMg/s1600-h/20080830223433%21PortoCovo_February_2008-1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 219px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SYYDZ4CnZbI/AAAAAAAAAHw/z7V5pBXbuMg/s320/20080830223433%21PortoCovo_February_2008-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297925754722936242" border="0" /></a><br />Η προηγούμενη συνομιλία μας άππαρε έγινε σε μια παράξενη κατάσταση. Σίγουρα κάτι είχα υπόψιν την ώρα που σου τα έλεγα και θα ήθελα να το αφήσω στο αόριστο! Όσο για τα σχόλια σου, κάποια χτύπησαν κέντρο, με άλλα γέλασα και με τα υπόλοιπα χαμογέλασα! Θα ήθελα να σου απαντήσω πίσω αλλά θα έπρεπε να μπω σε λεπτομέρειες.<br /><br />Η αλήθεια σήκωσα το πόδι μου για το λεγόμενο βήμα (πόσο πιο μεταφορικά μπορώ να σου το πω;!) και η αλήθεια τα νευρά μου ταλαντεύτηκαν λίγο. Ευτυχώς πέρασε ο <a href="http://www.blogger.com/profile/04385012529323996055">Αρκούρης</a> σε ακατάλληλη ώρα για να με διαβάσει και μου άλλαξε την διάθεση! Το πόδι έμεινε ψηλά και περιμένει να κάμει το άλμα. Ελπίζω να μεν κουραστεί!<br /><br />Και μιας που τα λεγόμενα μου (νομίζω) κυριεύονται από μια μυστικοπάθεια και αοριστία συνεχίζω αντίστοιχα!<br /><br />Τούτο το καιρό συμβαίνουν πολλές συμπτώσεις, κάτι που μου την σπάζει γιατί δεν (θέλω να) πιστεύω σε έτσι πράγματα. Η πλάκα είναι τόσο έντονα που τρομάζεις.<br /><br />Επίσης αυτές τις μέρες βίωσα κάποια πράγματα που δεν περίμενα ποτέ να ζήσω! Θυμάμαι τα και γελώ! Ευτυχώς που η ζωή μας εκπλήσσει με παράξενους τρόπους και μάλιστα κάποιες από αυτές ευχάριστα.<br /><br />Ακόμη η οικογένεια, αν και βασανίζεται αυτή την περίοδο από κάποιο θέμα, είναι σε απίστευτα καλή διάθεση και το χαίρομαι! Έχει καιρό να τους δω (ακούσω) εν μέσω προβλημάτων να είναι θετικοί. Όσο αντέξει!<br /><br />Που την άλλη, ενώ έπρεπε να διαβάζω, προσπαθώ να ετοιμάσω κάποιες "ομιλίες" μου μαζί σου άππαρε (ναι, μερικά από εκείνα που ήθελα να μοιραστώ μαζί σου από την αρχή) και δεν μου βγαίνουν. Θέλω να είναι έτοιμες για την περίοδο των εξετάσεων οπότε ότι βγει.<br /><br />Ίσως η επόμενη μας συζήτηση άππαρε να είναι κάτι πιο ανάλαφρο για να κρατήσω το ενδιαφέρων σου!<br /><br />Καλό μήνα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-5285652014936172276?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-51856649475870863652009-01-31T03:16:00.001+02:002009-01-31T03:16:12.261+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SYOlXKSp46I/AAAAAAAAAHQ/hMTQuGnJJWs/s1600-h/dl_ocean1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SYOlXKSp46I/AAAAAAAAAHQ/hMTQuGnJJWs/s320/dl_ocean1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297259404036006818" border="0" /></a><br />Άππαρε σου έχει τύχει ποτέ να θέλεις να καταπιαστείς από κάτι, από κάπου και να μην μπορείς; Να είσαι ας πούμε μέσα στο πέλαγος, να νιώθεις ότι κουράζεσαι και να μην βλέπεις στεριά; Ο πάτος να βρίσκεται βαθιά και να μην υπάρχει ένας βράχος;<br /><br />Πρέπει να κάνω το επόμενο βήμα. Το ερώτημα αν αξίζει.<br /><br />Το συλλογίστηκα πολλές φορές και η απάντηση είναι:<br />"Αξίζει"<br /><br />Θα το παλέψω μέχρι τέλους.<br /><br />Μετά βλέπουμε<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-5185664947587086365?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-63490084810266012332009-01-23T03:05:00.001+02:002009-01-23T03:05:50.074+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SXkXl06rClI/AAAAAAAAAGw/yKkyyAQJRVs/s1600-h/standing-alone.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SXkXl06rClI/AAAAAAAAAGw/yKkyyAQJRVs/s320/standing-alone.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294288775578061394" border="0" /></a><br />Κάτσε να δεις τι θυμήθηκα άππαρε! Το είχα σκοπό βέβαια να στο πω ούτως η αλλιώς κάποτε αλλά με αφορμή κάτι που είδα στα λέω τώρα.<br /><br />Που λες, πριν κάτι μήνες ήταν τα γενέθλια μου και έπεσαν στην περίοδο που δεν ήμουν και στα καλύτερα μου. Επειδή πάντα προσπαθώ να βρίσκω διεξόδους σκεφτόμουν ότι, ναι, η μέρα που γιορτάζουμε τα γενέθλια μας είναι μια ακόμη, συνηθισμένη μέρα.<br /><br />Οπότε ήταν στο χέρι μου να την αφήσω να είναι μια απαθής μέρα ή να χρησιμοποιήσω την αφορμή των γενεθλίων μου και να επιχειρήσω να περάσω καλά, να της δώσω ένα νόημα. Δεν ήμουν βέβαια σε διάθεση να δω κόσμο οπότε το μόνο σίγουρο δεν θα έλεγα σε γνωστούς να 'ρθουν να το γιορτάσουμε. Εξάλλου οι γνωστοί ήταν χαμένοι εκείνη την περίοδο...<br /><br />Λοιπών άππαρε, αλλάζει η μέρα και λαμβάνω το πρώτο μήνυμα που περίμενα να το πάρω, μου είχε δήλωση την προηγούμενη πως θυμόταν τα γενέθλια μου. Ευχαρίστησα και καληνύχτισα. Το πρωί έπρεπε να πάω στην σχολή.<br /><br />Ξημερώνει, περνώ το λεωφορείο και φτάνω στην σχολή. Μόνο για να διαπιστώσω μια ώρα αργότερα ότι αυτή η σχολή δεν θα πάψει πότε να με εκπλήσσει από την ανοργανωσιά και αδιαφορία ολονών που την απαρτίζουν! Αποφάσισα να δω την "θετική" πλευρά του θέματος και να συνεχίσω την μέρα μου!<br /><br />Τελειώνω με την σχολή και πάω για φαγητό, μόνος φυσικά! Ξεκίνησαν σιγά-σιγά και τα τηλεφωνήματα από το σπίτι και κάποιους συγγενείς. Χρόνια σου πολλά, τι κάνεις, ο καιρός και τα γνωστά.<br /><br />Επιστρέφω σπίτι και αποφασίζω να κοιμηθώ λίγο γιατί ήμουν ήδη εξαντλημένος. Φυσικά δεν τα καταφέρνω γιατί ένα δυο τηλεφωνήματα δεν με άφησαν. Τι περίμενα ο αφελής! Το καλό χαλάρωσα.<br /><br />Έκατσα στον υπολογιστή για να περάσει η ώρα μου. Σε κάποια φάση περνά ο γνωστός που μου έστειλε το μήνυμα για να μου ευχηθεί και από κοντά. Του πρότεινα να καθίσει να τον κεράσω με ότι είχα. Αρνήθηκε ευγενικά και αποχώρησε για να παρακολουθήσει κάποιο αθλητικό αγώνα. Ποδόσφαιρο ήταν, μπάσκετ, δεν θυμάμαι.<br /><br />Συνεχίζω στον υπολογιστή μέχρι που βραδιάζει και άρχισα να βαριέμαι αφάνταστα. Ήθελα να βγω έξω από το σπίτι απεγνωσμένα. Όπως και όλες τις προηγούμενες μέρες. Δεν έβρισκα πότε όμως το θάρρος να βγω μόνος.<br /><br />Να πάω σινεμά. Μου μπήκε η ιδέα. Ψάχνω να δω τι ταινίες έπαιζαν πριν καν το πάρω απόφαση. Μου κίνησε το ενδιαφέρον μια. Ήμουν στην σκέψη για πολλή ώρα. Να πάω μόνος, δεν λέει. Να μείνω σπίτι στα γενέθλια μου δεν λέει επίσης. Παίρνω το θάρρος, βγαίνω στο δρόμο και παίρνω ταξί. Έτσι δεν θα μετάνιωνα στην πορεία ή έτσι νόμιζα.<br /><br />Φτάνω έξω από την κινηματογραφική αίθουσα, κόβω ένα εισιτήριο και μπαίνω στην αίθουσα, σχετικά νωρίς και χωρίς να πάρω σιταροπούλες (ποπ-κορν) και αναψυκτικό. Η αίθουσα σχεδόν άδεια. Χαρές εγώ ότι δεν θα καταλάβαιναν πολλοί ότι ήρθα μόνος. Η ταινία εξάλλου δεν την έκανες και για εύρη κοινό. Λάθος μου. Η αίθουσα άρχισε να γεμίζει απότομα. Σε κάποια φάση με ενόχλησε ένα ζευγαράκι για να καθίσει στις θέσεις δίπλα μου. Δεν πρόλαβαν να καθίσουν και ήρθε ακόμη ένα για να καθίσει από την άλλη πλευρά. Καθόμουν στην μέση δυο ζευγαριών. Οι δυο άντρες φυσικά ήταν δίπλα μου, μπας και γλυκοκοιτάξω το αίσθημα τους! Που να 'ξεραν!<br /><br />Μου ερχόταν μια δυσωδία από τον ένα τύπο. Δεν κατάλαβα αν ήταν ο ίδιος που μύριζε η κάτι πατατάκια που κρατούσε. Μαζί με την γεμάτη αίθουσα άρχισα να νιώθω υπερβολικά άβολα. Ήθελα να φύγω αλλά συγκρατήθηκα να ξεκινήσει η ταινία και να απορροφηθώ σε αυτήν.<br /><br />Όταν άρχισε, μπορεί η πολύ φασαρία να σταμάτησε αλλά η μυρωδιά ήταν εκεί και αποσπούσε την προσοχή μου. "Ερωτοτροπούσαν" φλυαρώντας κάνοντας την εμπειρία μου ακόμη πιο επίπονη. Έτσι αντιλήφθηκα και για πιο λόγο ήταν γεμάτη η αίθουσα στην συγκεκριμένη ταινία.<br /><br />Και να τους ακούς να σχολιάζουν για τι μαλακία ταινία έβλεπαν. Ήθελα να τους ρωτήσω αν έκαναν την μελέτη τους πριν έρθουν να δουν κάτι ρομαντικό. Τέτοιο θάρρος δεν είχα ποτέ, οπότε το κράτησα για τον εαυτό μου. Ήμουν έτοιμος να φύγω όμως δεν το έβαλα κάτω. Ήθελα να δω και το τέλος της.<br /><br />Αφού με το καλό τελείωσε η εμπειρία αυτή αποχώρησα από τον κινηματογράφο με συνοπτικές διαδικασίες και βρήκα τον εαυτό μου να επιστρέφει περπατώντας. Μιλούσα στο τηλέφωνο με το τελευταίο άτομο που μου ευχόταν για εκείνη την μέρα και σκεφτόμουν παράλληλα τι να κάνω μετά. Η ώρα δεν επέτρεπε να επιστρέψω σπίτι και σίγουρα δεν ήθελα.<br /><br />Πήρα διστακτικά το τηλέφωνο για να προτείνω σε δυο άτομα να βγούμε να τους κεράσω. Δέχτηκαν. Επιχείρησα να καλέσω και το άτομο που μου ευχήθηκε νωρίτερα και αρνήθηκε για δεύτερη φόρα επικαλώντας υποχρέωση επόμενης μέρας. Έτσι βρέθηκα μετά από λίγο με δυο άλλα άτομα για ποτό. Πέρασε ένα ήρεμο τρίωρο αν θυμάμαι καλά.<br /><br />Επέστρεψα σπίτι και έτσι έκλεισε ο κύκλος των γενεθλίων μου. Τα πρώτα μου γενέθλια που δεν πήρα τούρτα και δεν έσβησα κεριά. Η πρώτη μου φόρα που πήγα σε κινηματογράφο μόνος. Κάτι που δεν έμαθε κανείς και κάτι που δεν νομίζω να επαναλάβω.<br /><br />Κατάφερα όμως άππαρε να σπάσω την μονοτονία και η μέρα αυτή να μην ήταν μια ακόμη μέρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-6349008481026601233?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-62369146534215802592009-01-19T18:23:00.005+02:002009-01-31T20:31:11.801+02:00Άππαρε σήμερα λέω να κλέψω την δουλειά του <a href="http://leviathanfromkavala.blogspot.com/">Leviathan</a> και να σε "ενημερώσω" για κάποιες ταινίες από την δική μου σκοπιά!<br /><br />Ξεκινάω!<br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0910847/">Breakfast with Scot</a><br />Τι γίνεται όταν ο Eric και ο Sam αποκτήσουν ένα 11χρόνο παιδί;<br /><div style="text-align: center;"><object height="264" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ygJN1149DAk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ygJN1149DAk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="264" width="425"></embed></object><br />(<a href="http://www.apple.com/trailers/independent/breakfastwithscot/">HD</a>) αναφορές <a href="http://gaynewsingreek.blogspot.com/2008/10/breakfast-with-scot-la-len.html">εδώ</a> και <a href="http://mailo-gr.blogspot.com/2008/07/on-my-way.html">εδώ</a></div><br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0870089/">Ciao</a><br />Όταν ο θάνατος φέρνει δυο ανθρώπους κοντά.<br /><div style="text-align: center;"><object height="264" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/pnVbfO-jw_s&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/pnVbfO-jw_s&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="264" width="425"></embed></object><br />(<a href="http://www.apple.com/trailers/independent/ciao/">HD</a>) αναφορές <a href="http://gaynewsingreek.blogspot.com/2008/09/gevald-ciao.html">εδώ</a> και <a href="http://ethanandthecity.blogspot.com/2009/01/ciao.html">εδώ</a></div><br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0478126/">Cthulhu</a><br />Είσαι γκέι. Θέλουν να κάνεις οικογένεια. Για παράξενους όμως λόγους...<br /><div style="text-align: center;"><object height="264" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/GEkRIiasVGI&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/GEkRIiasVGI&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="264" width="425"></embed></object><br />(Καλύτερη ποιότητα <a href="http://www.apple.com/trailers/independent/cthulhu/">εδώ</a>)</div><br />Μου τράβηξε το ενδιαφέρον μιας και η ομοφυλοφιλία εδώ παίζει δευτερεύον ρόλο και παίζει μυστήριο! Φαίνεται όμως κακογυρισμένη!<br /><br />Προχωράμε στα λεσβιακά!<br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0830570/">I Can’t Think Straight</a><br />Ετοιμάζεται να παντρευτεί για πέμπτη φορά όταν τελικά συναντά τον πραγματικό έρωτα<br /><div style="text-align: center;"><object height="264" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/s9F7jyoMKYs&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/s9F7jyoMKYs&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="264" width="425"></embed></object><br />(Καλύτερη ποιότητα <a href="http://www.apple.com/trailers/independent/icantthinkstraight/">εδώ</a>)<br />αναφορές <a href="http://gaynewsingreek.blogspot.com/2007/03/bollywood.html">εδώ</a> και <a href="http://ethanandthecity.wordpress.com/2008/11/14/movie-pics/">εδώ</a></div><br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0782867/">The Secrets</a><br />Όταν τα όρια της θρησκείας ξεπερνιούνται.<br /><div style="text-align: center;"><object height="264" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/B6Bp_vAXbrI&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/B6Bp_vAXbrI&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="264" width="425"></embed></object><br />(Καλύτερη ποιότητα <a href="http://www.apple.com/trailers/independent/thesecrets/">εδώ</a>)</div><br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt1048174/">The World Unseen</a><br />Όπως λέμε θανατηφόρα έλξη; Τοποθέτησε το στην δεκαετία του 1950<br /><div style="text-align: center;"><object height="264" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/mgecJ9HLYZ4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/mgecJ9HLYZ4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="264" width="425"></embed></object><br />(<a href="http://www.apple.com/trailers/independent/theworldunseen/">HD</a>) αναφορές <a href="http://gaynewsingreek.blogspot.com/2008/10/world-unseen.html">εδώ</a></div><br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0887745/">How About You</a><br />Η τρίτη ηλικία.<br /><div style="text-align: center;"><object height="264" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2Yocb479_Fk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/2Yocb479_Fk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="264" width="425"></embed></object><br />(Καλύτερη ποιότητα <a href="http://www.apple.com/trailers/independent/howaboutyou/">εδώ</a>)</div><br /><br />Και ένα μείγμα από όλα<br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt1056441/">Tru Loved</a><br />Μπορείς να το πεις και ενοχλητικό!<br /><div style="text-align: center;"><object height="264" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TltFEPWtpwg&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/TltFEPWtpwg&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="264" width="425"></embed></object><br />(Καλύτερη ποιότητα <a href="http://www.apple.com/trailers/independent/truloved/">εδώ</a>)</div><br /><br />Άσχετα... σχεδόν<br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt1155056/">I Love You, Man</a><br />Παντρεύεσαι και δεν έχεις κουμπάρο; Εύκολο, βγαίνεις αντρικά ραντεβού...<br /><div style="text-align: center;"><object height="264" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/mNElMm8otiM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/mNElMm8otiM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="264" width="425"></embed></object><br />(<a href="http://www.apple.com/trailers/dreamworks/iloveyouman/">HD</a>)</div><br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0881891/">All About Steve</a><br />Οι γονείς σου θέλουν να ελέγξεις την σεξουαλικότητα του θύματος σου;<br />Η Sandra Bullock θέα... όπως και το υποψήφιο θύμα!<br /><div style="text-align: center;"><object height="264" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vW476hN1FsA&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/vW476hN1FsA&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="264" width="425"></embed></object><br />(<a href="http://www.apple.com/trailers/fox/allaboutsteve/">HD</a>)</div><br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt1142988/">The Ugly Truth</a><br />Η Izzie και ο Λεωνίδας μαζί γίνεται; Γίνεται!<br /><div style="text-align: center;"><object height="264" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/uq2G4Gvy5fs&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/uq2G4Gvy5fs&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;ap=%2526fmt%3D18" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="264" width="425"></embed></object><br />(<a href="http://www.apple.com/trailers/sony_pictures/theuglytruth/">HD</a>)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-6236914653421580259?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-57884118458010282472009-01-18T02:56:00.001+02:002009-01-18T02:59:39.497+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SXJ85zhorwI/AAAAAAAAAGQ/FXE2_Dfd5Zo/s1600-h/MAYDAY-Mayday-400.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SXJ85zhorwI/AAAAAAAAAGQ/FXE2_Dfd5Zo/s320/MAYDAY-Mayday-400.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292429844639428354" /></a><br />Άππαρε χρειάζομαι επειγόντως την βοήθεια σου!<br /><br />Εψές μια κοπέλα στον περίγυρο μου ήταν σούπερ φιλική μαζί μου. Γενικά ήταν φιλική μαζί μου και την συμπαθώ γιατί για την ηλικία της δεν είναι φαντασιόπληκτη και γενικά σοβαρή με μετρό.<br /><br />Που λες, αν και καθόμουν ήσυχος στην γωνία μου, ήρθε, με χαιρέτησε, ρώτησε τα νέα μου, ρώτησα και εγώ τα δικά της για λόγους ευγένειας και όλα καλά. Ύστερα όταν ήταν να φύγω, πήγα από την παρέα της και την καληνύχτισα, με καληνύχτισε και μου είπε αν τελικά δεν γίνει η εξεταστική να κανονίσουμε να πάμε για καφέ!<br /><br />Όπα λέω, έχουμε θέμα. Ευγενικός όπως πάντα της είπα θα το κανονίσουμε. Φεύγω και κάνω τις σκέψεις μου ελπίζοντας πως απλώς αρέσει η παρέα μου στην δίκη της παρέα.<br /><br />Την επόμενη μέρα, δηλαδή σήμερα, κάτσε πέρασαν τα μεσάνυχτα, χθες, παίρνω το απόγευμα μήνυμα στο κινητό (παράξενο) και από άγνωστο αριθμό (πρωτοφανές) και βλέπω ότι το υπογράφει η ίδια! Χρησιμοποίησε για αφορμή μια κοινή συνάντηση και ρωτούσε αν θα πήγαινα τελικά. Το μήνυμα ελήφθη και ναι έχουμε πρόβλημα! Απάντησα καταφατικά γιατί ήταν γνωστό ότι θα πάω και αν δεν χανόμασταν στο κόσμο θα τα λέγαμε εκεί. Απάντησε πίσω εκφράζοντας την ευχαρίστηση της και έστειλε φιλιά!!!<br /><br />Απλά την προσκυνώ! Όσο θάρρος δεν έχουν οι γνωστοί μου να κυνηγήσουν μια γυναίκα που θα 'θέλουν το έχει αυτή και το κάνει ξεκάθαρα! Δεν νομίζω να είναι τόσο αφελείς και να νομίζει πως στέλνει σήματα μορς. Άσε που είναι ευθείς και δεν ήρθε μέσω τρίτων ατόμων και δεν φαίνεται να το έχουν μάθει όλοι αφού κάνεις δεν φρόντισε να με αστειέψει. Για αυτό και της βγάζω το καπέλο.<br /><br />Φαντάζομαι την διαδικασία που έκανε για να βρει το τηλέφωνο μου! Λίγοι το έχουν μιας και βρίσκομαι χαμηλά στο ραντάρ και μόνο ένα συγκεκριμένο άτομο θα μπορούσε να της το δώσει και πάλι μέσω κάποιου άλλου συνδετικού κρίκου (φαντάζομαι). Με κολακεύει η κατάσταση και βέβαια μου συμβαίνει πρώτη φορά (τουλάχιστον τόσο ευθέα, άλλες μπορεί να ήταν εντελώς της φαντασίας μου)<br /><br />Όπως και να έχει, άππαρε εδώ είναι που χρειάζομαι την βοήθεια σου!<br /><br />Ποιο είναι το επόμενο βήμα που πρέπει να ακολουθήσω για να οδηγηθώ με επιτυχία στην σχέση κάλυψης! Ότι πρέπει για να ρίξω στάχτη! Έλα μην θυμώνεις, αποτυχημένο αστείο.<br /><br />Λοιπών, δεν ξέρω αν έδωσα θάρρος, τόσο στο παρελθών όσο και τώρα ήμουν απλά ευγενικός και ακούω πάντα με προσοχή τον συνομιλητή μου. Εδώ πρέπει να την πάτησα αν και έχω τις αμφιβολίες μου μιας και ένα τρίμηνο πριν προσπάθησαν να μου πλασάρουν το msn συγκεκριμένης κοπελιάς που απλά με είδε για λίγες ώρες, απλά για να τα πούμε και να δούμε αν ταιριάζουμε. Έλεος, τόσο καιρό που ήσασταν να μου τονώσετε την αυτοπεποίθηση; Τώρα που τα βρήκα με τον εαυτό μου θυμηθήκατε; Ρε άππαρε τελικά λαλείς να είναι αυτό; Όπως και να έχει, τέτοια μουσκουρούθκια δεν τα μπορώ, αλλά θα κρατήσω ακόμη λίγο το ύφος με το οποίο σου μιλώ.<br /><br />Θέλω συμβουλές, αλλιώς πάστες, για το πως κερνάς χυλόπιτα χωρίς να πληγώνεις. Απαραίτητο να μην αφήνει περιθώριο στο μέλλον (π.χ. "δεν μπορώ τώρα", "δεν κάνω για σχέσεις εγώ"), να συνεχίσει παρακάτω, ανάλογα πάντα με τον χαρακτήρα της να μην κολλήσει. Να μην καρφωθώ. Διπλωματικό γιατί το ψέμα το απεχθάνομαι και σεβασμό στα αισθήματα της και στην προσωπικότητα της. Στο είπα πιο πριν είναι μια χαρά κοπέλα (για σπίτι) και δεν θα ήθελα να πληγώσω αλλά ούτε και να την αφήσω να πιστεύει σε αόριστες καταστάσεις.<br /><br />Άππαρε, πέραν του όλου χαζοχαρούμενου ύφους το θέμα είναι σοβαρό. Δεν παίζω με αισθήματα άλλων. Ελπίζω ακόμη να κατάλαβα λάθος τις προθέσεις της άλλα με κάποιο τρόπο πρέπει να ξεκαθαρίσω την κατάσταση να μην περιμένει άδικα.<br /><br />Προς το παρών η κατάσταση είναι στο αόριστο και στην ψύχρα αφού τελικά δεν βρεθήκαμε.<br /><br />Έχω υπόψιν μου μια μέθοδο που πρέπει να ακολουθήσω, λίο ψυχρή, αλλά διπλωματική και ξεκάθαρη, δεν την αναφέρω για να μην σε επηρεάσω και ελπίζω να προσκομίσω ιδέες, να τις ακολουθήσω ή να τις ενσωματώσω στην δίκη μου μέθοδο. Αν πάλι με γράψεις στα παλαιά τον υποδημάτων σου απλά θα κάμω της κκελές μου.<br /><br />Και δεν είναι το κατάλληλο άτομο για να ανοιχτώ.<br /><br />Επίσης άππαρε που το θέμα τούτο απορρέουν πολλά άλλα σημαντικά που δεν ξέρω αν θα ήθελα να τα συζητήσω μιας και είναι γνωστά ή αμετάκλητα.<br />Ακόμα υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα ασχοληθώ (πολλά) για το τι μπορεί να παρεξηγηθεί ή τι μπορεί να φανεί που δεν ισχύει από τον τρόπο που σου μιλώ. Άπλα γιατί στο τέλος δεν θα σου μιλώ ή θα σου μιλώ και θα νιώθω κάποιος άλλος. Ελπίζω να καταλαβαίνεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-5788411845801028247?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-28225255273573244532009-01-14T15:21:00.001+02:002009-01-14T15:21:14.242+02:00<span style="font-size:85%;"><span style="font-size:78%;">Μια ευγενική χορηγία του <a href="http://soulsandbodies.blogspot.com/2007/10/blog-post_28.html">greekstories</a></span><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SW3lfdjQkMI/AAAAAAAAAGI/Vp_7H3ub1ck/s1600-h/gay-nerd.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SW3lfdjQkMI/AAAAAAAAAGI/Vp_7H3ub1ck/s320/gay-nerd.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291137465901420738" border="0" /></a><br />Δεν ήμουν ποτέ της ιδέας ενός μπλοκ παρά της αγάπης μου για τους υπολογιστές και το διαδίκτυο γιατί απλά δεν είχα να προσφέρω κάτι. Αγνοούσα ότι μπορεί αυτό να σου προσφέρει. Ελπίζω δηλαδή. Ο συνδυασμός των πραγμάτων που σου προσφέρει είναι παράξενος.<br /><br />Ξεκίνησα με συγκεκριμένους λογούς και συγκεκριμένη μέθοδο, ότι με χαρακτηρίζει δηλαδή σε ότι κάνω. Κάπου ο φόβος με κράτα λίγο πίσω σε κάποια πράματα που θέλω να μοιραστώ. Θα το κάνω όποτε νιώθω ότι πρέπει και ελπίζω να πάρω αυτό που νομίζω ότι χρειάζομαι. Είναι καθαρά εγωιστικό και εδώ θέλω να μοιραστώ πράματα και να ρωτήσω ίσως για θέματα που δεν μπορώ (καλύτερα δεν θέλω ακόμη) να κάνω εκεί έξω, στον κόσμο επαφής. Για αυτό και η θεματολογία είναι συγκεκριμένη, μονοδιάστατη. Όχι πως σε αυτή την φάση της ζωής μου είμαι πιο πολύχρωμος εκεί έξω.<br /><br />Μια μικρή λίστα με ότι θυμάμαι, μέσα στην οποία "κρύβονται" τα πιο σημαντικά<br /><ul><li>Γιατί έχασα την μάππα</li><li>Γιατί έχασα τον έλεγχο</li><li>Γιατί μου έγινε έμμονη η ομοφυλοφιλία</li><li>Γιατί βαρέθηκα να ακούω σχόλια από παντού χωρίς καν να τους ζητηθεί</li><li>Γιατί το καλοκαίρι που πέρασε ήταν το χειρότερο μου, με διαφορά</li><li>Γιατί το καλοκαίρι που πέρασε είδα τον χειρότερο μου εαυτό, με διαφορά</li><li>Γιατί δεν εμπιστεύομαι κανένα</li><li>Γιατί κανένας δεν ξέρει για μένα</li><li>Γιατί θέλω να μοιραστώ</li><li>Γιατί δεν αντέχω τις σκέψεις</li><li>Γιατί η επαφή με την πραγματικότητα είναι επίπονη</li><li>Γιατί βλέπω ταινίες και δεν αισθάνομαι</li><li>Γιατί ακούω μουσική και βαριέμαι</li><li>Γιατί δεν βρίσκω ενδιαφέρον στα ενδιαφέροντα μου</li><li>Γιατί δεν με ευχαριστεί τίποτε</li><li>Γιατί είμαι συνέχεια αλλού</li><li>Γιατί βλέπω το μέλλον και δεν ξέρω τι να κάνω</li><li>Γιατί έχω μια διαστρεβλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας</li><li>Γιατί η επόμενη μεγάλη αναποδιά που θα με βρει θα με θέσει εκτός μάχης</li><li>Γιατί ωρίμασα απότομα</li><li>Γιατί το μυαλό μου κόλλησε στα 17</li><li>Γιατί από ένα ενθουσιώδη παιδί κατέληξα ένα μισαλλόδοξο πλάσμα</li><li>Γιατί καμνώ πράματα επειδή πρέπει να γίνουν</li><li>Γιατί πράματα που θέλω να κάνω δεν τα κάνω γιατί δεν βρίσκω τον λόγο να τα κάνω μόνος</li><li>Γιατί θέλω να νιώσω πως ανήκω κάπου. Σε μια παρέα, σε ένα σύνολό, σε μια ιδέα.<br /></li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-2822525527357324453?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-49659694767703449632009-01-09T23:59:00.002+02:002009-01-09T23:59:51.401+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SWfG-3vnioI/AAAAAAAAAGA/Z9DFeQO_XHs/s1600-h/qs0raptoe00140r.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 207px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SWfG-3vnioI/AAAAAAAAAGA/Z9DFeQO_XHs/s320/qs0raptoe00140r.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289415070787799682" border="0" /></a><br />Ήμουν σε ένα παρέα και στην τηλεόραση έπαιζε η σειρά "Πολυκατοικία" . Όταν έδειξε το γκέι ζευγάρι ο παρέας γυρίζει και μου λέει:<br />- Τούτη θκυο εν πούστιες, βλέπεις την σειρά;<br />- Όι αλλά λία επεισόδια είδα τα.<br /><br />Υπόψη σου άππαρε ότι την προηγούμενη μέρα ανάφερε μας στην κουβέντα ότι πήγε στο Γκάζι για νυχτερινή έξοδο με μια φίλη του και ότι είδε ζευγαράκια γκέι. Ήθελα να του πω τι περίμενες;!! Οπότε επιβεβαίωσα πως το Γκάζι γεμίζει από όλο τον καλό κόσμο!<br /><br />Συνεχίζει ο παρέας:<br />- Είπα σου που επία Αθήνα ότι είδα θκιό ζευκαρούθκια πούστιες να βαστούν σσερουί;<br />- Ναι είπες μας το εχτές.<br />- (Δυσανασχετώντας) Που βαδίζει η κοινωνία μας, λυπούμε τα κοπελούθκια μας, τι πρότυπα.<br /><br />Τούτη η μανία να πρέπει να υποδείξουμε την ομοφυλοφιλία όπου την εντοπίσουμε και παράλληλα να την κατακρίνουμε θα με σπάσει. Το ίδιο δεν συμβαίνει για ναρκωτικά, για ληστείες, δολοφονίες κ.τ.λ. Βρίσκει με σύμφωνο η άποψη που διάβασα κάπου ότι είναι τόσο κατακριτέα σε σχέση με άλλα επειδή έχει να κάνει με κάτι κύριο της κοινωνίας. Η περηφάνια του να παντρευτεί κάποιος και να κάνει παιδιά. Το να είναι κουμαρτζής, απατεώνας κ.τ.λ σίγουρα κατακρίνετε αλλά όχι τόσο. Ή έτσι μου φαίνεται.<br /><br />Συνήθως δεν μπλέκω σε συζητήσεις αναθεώρησης απόψεων γιατί πιστεύω ότι οι περισσότεροι όταν αποχτήσουν μια άποψη σε κάποιο θέμα δεν αλλάζει που να τους αποδείξεις λάθος από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο συγκεκριμένος όμως είναι ειδική περίπτωση. Έχει κάτι που τον διαφοροποιεί που τους άλλους και κατάλαβε ότι μπορώ να το αναγνωρίσω τούτο και πολλές φορές έμεινε έκπληκτος για τα πράματα που ήξερα και δεν έμπαινε στην διαδικασία να τα συζητήσει με τους δικούς του παρέες και γνωστούς.<br /><br />Οπότε λαλώ να δοκιμάσω.<br /><br />- Ρε επειράξαν σε καθόλου;<br />- Όι αλλα...<br />- Αλλά τι;<br />- Εν νεν ωραίο να τους βλέπεις...<br /><br />Μας διέκοψε κάτι όποτε μπήκα στην διαδικασία να σκεφτώ αν αξίζει να επανέλθω. Ξέχασα ότι ανάφερε για την κοινωνία όποτε σκεφτικά λίγο τα επιχειρήματα (λίον απαίσια αλλά προσπάθησα) και περίμενα την επόμενη σκηνή με τους γκέι στο σίριαλ.<br /><br />- Που λαλείς (το χέρι δείχνει στην τηλεόραση), την κοινωνία εν να την καταστρέψουν οι πουστιές, οι κουτσοί, οι τυφλοί, οι ανάπηροι, οι πασσιές, τα άτομα με ειδικές ανάγκες (πρόσθεσε και άλλες μειονότητες που ανάφερα και δεν θυμούμαι) οξά ανθρώποι σαν τον Κίτα (google is your friend), έμποροι ναρκωτικών, σάπιοι πολιτικοί κ.τ.λ.<br />- Ναι ρε πελλέ έσσεις δικαίο αλλά εν ενάντια στην φύση.<br />- Τι λαλείς; Ενάντια στην φύση είναι τζαι τζίνου που εν κομμένο το σσερει, τζίνος που εγεννήθηκε ανάπηρος.<br />- Ναι ρε αλλά εν νεν το ίδιο;<br />- Γιατί εν νεν το ίδιο;<br />- Εν ενάντια στην πίστη, το Θεό...<br /><br />Κάτι πάλε μας διέκοψε οπότε πήρα χρόνο να το σκεφτώ. Δεν άξιζε να το συνεχίσω γιατί επέστρεψα και εγώ στην προηγούμενη άποψη μου ότι δεν αλλάζεις απόψεις, μονό ανταλλάσσεις. Μου ανάφερε και θρησκεία οπότε τέτοια θέματα δεν τα αγγίζω. Ήθελα μόνο να τον ρωτήσω τι γνωρίζει για τους γκέι και αποφάσισε ότι είναι ενάντια στην φύση και τέλος να του δείξω ότι η άποψη που έχει είναι απλά αυτή που του επέβαλε η κοινωνία, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τον υπόλοιπο του χαρακτήρα.<br /><br />Όταν αυτό που μας διέκοψε τέλειωσε, απλά του είπα να είσαι ανοιχτόμυαλος για όλα.<br /><br />Σήμερα πάλε όταν ήμουν σε μια γνωστή μου, έβλεπε Grey’s Anatomy (γενικά τούτη η σειρά έχει πολλή ιστορία τον τελευταίο χρόνο με άτομα που συναναστρέφομαι, οπότε ίσως στο μέλλον αναφερθώ γενικότερα) και σε κάποια φάση που την ρώτησα ποιο επεισόδιο έβλεπε μου λέει:<br /><br />-Ιουυυ, τζινές οι θκίο εν λεσβίες.<br /><br />Φυσικά άππαρε δεν μπήκα στον κόπο να αναλύσω και αρκέστηκα στο εξής:<br /><br />-Ε; Χαλάσε;<br /><br />Απλά πάλε η μανία ότι πρέπει να το αναφέρουμε και να το κατακρίνουμε χωρίς να μας ζητηθεί.<br /><br />Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έλεγα τίποτα, απλά θα το αγνοούσα. Δεν θα συμφωνούσα ούτε θα διαφωνούσα με τις απόψεις τους. Απλά μια επιβεβαίωση ότι τους άκουσα. Τώρα είπα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό, αφού είπα θα προσπαθήσω να αλλάξω, να δω και τα όρια των ανθρώπων που με περιβάλουν.<br /><br />Απλά στο μέλλον δεν θα μπω στην διαδικασία να αναλύω το θέμα, αλλά στα άτομα που με ενδιαφέρουν θα τους τονίζω με σπόντα την ανωριμότητα να αναφέρνουν και να κατακρίνουν κάτι για το οποίο δεν γνωρίζουν και δεν τους αφορά.<br /><br />Άππαρε τα πιο πάνω άτομα, είναι ανθρώποι που επέλεξα εγώ να έχω επαφή, οπότε κακία και τα συναφή δεν υπάρχουν. Ούτε τους κατηγορώ για κάτι το οποίο δεν γνωρίζουν και απλά αντιδρούν όπως τους έχει μάθει η κοινωνία. Και μάντεψε ποιος είναι η κοινωνία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-4965969476770344963?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-42563986737697731562009-01-06T00:37:00.002+02:002009-01-06T00:37:32.549+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SWKJF-nFI4I/AAAAAAAAAFg/VAWRzDDHhag/s1600-h/300_33612.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SWKJF-nFI4I/AAAAAAAAAFg/VAWRzDDHhag/s320/300_33612.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287939648285647746" border="0" /></a><br />Αππάρε μιας και πείρα το θάρρος σου, σήμερα θα σου μιλήσω για πιο γήινα πράγματα.<br /><br />Ξεκινώ από την πιο κάτω εικόνα που βρέθηκα αντιμέτωπος σήμερα. Ένα ταξί μπλοκάρει κάποιο στενό και περιμένω να φύγει. Παράξενο το ταξί μιας και δεν κυκλοφορούν πολλά. Με έκπληξη παρατηρώ την ώρα που φεύγει το ταξί μια μεγάλη γυναίκα να χρησιμοποιεί <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SWKHf4kI3kI/AAAAAAAAAFY/hixB59g9Q7o/s1600-h/4_anap.jpg">περπατητήρα σπαστό</a> και τέλος να σπρώχνει μια πολύ μεγαλύτερη γυναίκα που βρισκόταν σε αναπηρικό καροτσάκι. Προφανώς είχαν επιστρέψει από κάπου μιας και προχωρούσαν σιγά - σιγά στην αυλή του σπιτιού. Αν δεν κάνω λάθος θα ήταν η κόρη, άτομο με ειδικές ανάγκες, που ήταν πάντα υπό την προστασία της μητέρας της και τους έβλεπα κάθε Κυριακή τα χρόνια που πήγαινα εκκλησία. Οι συναισθηματισμοί και οι συνειρμοί που πέρασαν στο μυαλό μου την στιγμή εκείνη δεν μπαίνω στον κόπο να τους αναφέρω. Η κόρη πλέον, με ότι δύναμη είχε, πρόσεχε την μητέρα της.<br /><br />Πάμε τώρα σε κάτι πιο ανάλαφρο και σε ενημερώνω άππαρε ότι με την αλλαγή του χρόνου, το πρώτο δάγκωμα στο κομμάτι βασιλόπιτας που πήρα, βρήκε κάτι σκληρό. Μετά από 8 περίπου χρόνια βρίσκω για δεύτερη φορά το φλουρί επιβεβαιώνοντας απλά την πιθανότητα! Επειδή όμως θέλω να βρίσκω σημασία και κρυμμένα μηνύματα παντού το λαμβάνω σαν σημάδι ότι το 2009 πρέπει να κάνω το μεγάλο βήμα! Κάτι θετικά έλεγε και το ζώδιο μου οπότε προχωράμε ακάθεκτοι!<br /><br />Γενικά αυτές τις γιορτές δεν είχαμε ιδιαίτερες οικογενειακές εντάσεις και σε παρακαλώ ούτε μια έξαρση! Πρέπει να είναι οικογενειακό ρεκόρ. Φτου να μην το ματιάσω!<br /><br />Παράξενο θεωρώ το γεγονός ότι κάποια συγγενικά μου πρόσωπα έδειξαν μια μεγαλύτερη συμπάθια στο πρόσωπο μου. Κάτι δεν πάει καλά... Γενικά όμως οι άνθρωποι, ανθρώποι και δεν με εξέπληξε κανείς τους, οι συμπεριφορά τους ήταν η συνηθισμένη.<br /><br />Επίσης άππαρε δέχτηκα να δω ταινία σε κακή ποιότητα, θα προσπαθήσω να μην το επαναλάβω. Η συγκεκριμένη ταινία που είδα ήταν άψογη. Ντρέπομαι να πω ότι ακόμη να δω το Madagascar 2. Γενικά με περιμένουν πολλές ταινίες για θέαση...<br /><br />Στις επόμενες μέρες θα βρεθώ πίσω Ελλάδα και μένω με την απορία αν οι φετινές διακοπές είχαν κάτι διαφορετικό. Μάλλον ναι γιατί πρόκειται για τις πιο ήπιες, χωρίς κάτι ιδιαίτερο, όπως τις προηγούμενες.<br /><br />Ναι καλά κατάλαβες αυτές τις μέρες δεν με απασχολεί τίποτα το ιδιαίτερο! Μια χαρά!<br /><br />Χμμμ, ώρα για ύπνο άππαρε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-4256398673769773156?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-37711630560147192032008-12-29T15:58:00.001+02:002008-12-29T15:58:49.365+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SVjU1Ke8AZI/AAAAAAAAAEU/zyP2wu1as9A/s1600-h/LateNightDriving.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SVjU1Ke8AZI/AAAAAAAAAEU/zyP2wu1as9A/s320/LateNightDriving.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285208172531548562" border="0" /></a><br />Άππαρε, καλά άντεξε! Το Christmas Spirit έσβησε χτες. Τυχαία γεγονότα με προσγείωσαν στην πραγματικότητα.<br /><br />Η χθεσινή μέρα με βρήκε πολλές φορές να οδηγώ με προορισμό το πουθενά, παρόμοιο με το τι έκανα το καλοκαίρι που πέρασε. Απλά για να ηρεμήσω και να μην ανταλλάξω βαριές κουβέντες με την οικογένεια, άτομα που δεν μου φταίνε σε τίποτα.<br /><br />Ευτυχώς τα νεύρα περνούν εύκολα, ειδικά όταν αλλάξει η μέρα ούτε πως έγινε κάτι.<br /><br />Ευκαιρία βέβαια να σου παρουσιάσω άππαρε μερικές που τις σκέψεις μου! Σε κάποια φάση βρέθηκα με ένα θέμα που πιστεύω χρειάζεται αντιμετώπισης. Σκέφτηκα πολλούς ανθρώπους που θα μπορούσαν να βοηθήσουν αλλά το πρόβλημα δεν εμπιστεύομαι κανένα. Είναι ιδιαίτερα λεπτό το θέμα και νιώθω κάπως υπόχρεος να φροντίσω να αντιμετωπιστεί κατάλληλα και σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να τα κάμω χειρότερα. Εδώ είναι που χρειάζεται ένα τρίτο άτομο να συμβουλέψει και ίσως βοηθήσει στο τι πρέπει να γίνει. Έτσι μαζί με την απελπισία ήρθαν και οι σκέψεις του ότι δεν υπάρχει ούτε ένα άτομο να μπορώ να του εμπιστευτώ σοβαρά θέματα και καταστάσεις, άσχετα με τα δικά μου.<br /><br />Και εκεί που σκεφτόμουν κάτι μη εγωιστικό, ξαφνικά βρέθηκα απογοητευμένος να σκέφτομαι εμένα και την ανικανότητα μου να εμπιστευτώ ανθρώπους. Μια άσχετη αφορμή που ακολούθησε μετά, τα νεύρα οδηγήθηκαν στην επιφάνεια. Φτου στο αυτοκίνητο και να οδηγώ στο αόριστο.<br /><br />Επανήλθα δριμύτερος μέχρι που έγινε το εξής, πολυπαιγμένο πλεον, "αλλάζω τα σχέδια μου και εσύ μείνε ξεκρέμαστος", έτσι με έπιασαν τα εκκεντρικά μου. Άσχετη αφορμή, νευράκια, οδήγημα.<br /><br />Στα πολλά έφτασα στην φάση "δεν έχω τι να κάνω". Από τα πιο άθλια αισθήματα γιατί αντιλαμβάνεσαι πόσο κενός κατάντησες. Είπα να δοκιμάσω μετά που χρόνια να μπω στο #gaycy να δω τι γίνετε.<br /><br />Αρκετός κόσμος και τα περισσότερα nicknames ήταν περιγραφικά. Πλέον δεν κρίνω αυτούς που ζητούν μόνο το sex. Αναθεώρησα δραματικά την ιδέα που έχω για το sex. Προσπάθησα να γράψω το τετριμμένο που έγραφα παλιά "kaneis gia kouventa?". Δεν βρήκα το θάρρος, μάλλον καλύτερα δεν βρήκα το νόημα. Αυτό που είχα ανάγκη ήταν η ανθρώπινη παρουσία, το διαδίκτυο δεν μπορεί να μου το προσφέρει. Ίσος αυτός είναι και ο λόγος που σταμάτησα να γράφω σε φόρουμ και σπάνια μπαίνω στο messenger να μιλήσω με τους γνωστούς μου. Ίσος για αυτό δεν έχω κάποιο λογαριασμό σε ιστοσελίδες κοινωνικών δικτύων (πως είπατε;) και απογοητεύομαι όταν ο περίγυρος μου προτιμά να μείνει συντροφιά με αυτά παρά να δεχτεί μια πρόσκληση για έξοδο.<br /><br />Τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν διαφέρει και τόσο το σκεπτικό μου από αυτούς που έψαχναν σεξ. Απλά θέλουν να ικανοποιήσουν μια σωματική ανάγκη όπως η πείνα και ψάχνουν εκεί που πρέπει. Δεν ψάχνουν νέους φίλους, δεν προσπαθούν να γνωρίσουν τον εαυτό τους. Δεν ψάχνουν να ερωτευτούν, να ενώσουν της μοναξιές τους. Ξέρουν ποιοι είναι και τι θέλουν. Παρουσιάζουν εκεί τη μια τους διάσταση, οι υπόλοιπες διαστάσεις παρουσιάζονται εκεί έξω, στον πραγματικό κόσμο, με πολύχρωμους ανθρώπους.<br /><br />Αυτή την στροφή 180 μοιρών του εαυτού μου δεν μπορώ να καταλάβω που οφείλεται. Ίσως επειδή περίμενα την κατάλληλη ευκαιρία να ζήσω, με όλη αυτή την ενέργεια που δεν ήξερα ποτέ ότι κρύβω. Απογοητεύομαι ρε άππαρε όταν αντιλαμβάνομαι πως οι φοβίες μου, οι ιδιοτροπίες μου και η απειρία με δυσκολεύουν.<br /><br />Σε αφήνω άππαρε με ένα τραγούδι που άκουσα χθες στο ράδιο σε μια από τις ανούσιες διαδρομές στον δρόμο και είχε καιρό να το ακούσω. Έχει την διάθεση που είχα αν και οι στίχοι δεν με αντιπροσωπεύουν!<br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1btrdcSel40&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;ap=%2526fmt%3D18"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/1btrdcSel40&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;ap=%2526fmt%3D18" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object></div><br />Το video clip, αν υπάρχει, δεν το βρήκα οπότε παραθέτω το επόμενο καλύτερο! Ο δημιουργός του πιο πάνω βίντεο δηλώνει για τοποθεσία την Ελλάδα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-3771163056014719203?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-76725726339527352022008-12-27T00:37:00.003+02:002008-12-27T00:44:28.170+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SVVUKv12vBI/AAAAAAAAAD0/r7-4QKNHpzk/s1600-h/highres_5048847.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 292px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SVVUKv12vBI/AAAAAAAAAD0/r7-4QKNHpzk/s320/highres_5048847.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284222281406921746" border="0" /></a><br />Στο TVmania (Κυπριακό εβδομαδιαίο περιοδικό), αφιερώνεται δισέλιδη περιοχή σε αναγνώστες που στέλνουν προβληματισμούς τους και απαντάει ο διδάκτορας ψυχολογίας Δρα Σταύρος Σταύρου, για όσους δεν το γνωρίζουν ήδη. Παραθέτω μια επιστολή με την απάντηση της που δείχνει αρκετά πράγματα, τόσο για το τι μπορεί να αντιμετωπίσει ένας έφηβος στο χώρο του σχολείο τόσο και για τις γνώσεις/απόψεις του ψυχολόγου.<br /><br /><blockquote><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Προσπαθώ να αποδείξω πως είμαι άντρας</span><br /><br />Είμαι ένα αγόρι 16 χρόνων και πηγαίνω δευτέρα τάξη λυκείου. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν ανοίγομαι εύκολα σε άλλους ανθρώπους, που αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην έχω σχεδόν κανένα φίλο μέχρι σήμερα, αφού οι περισσότεροι είναι κορίτσια. Αυτό είναι πολύ δύσκολο για μένα. Πιστεύω πως εσείς είστε ο καταλληλότερος άνθρωπος που μπορώ να μιλήσω. (Είχα σκεφτεί να σας έγραφα από πολύ πιο πριν αλλα φοβόμουν την απάντηση που θα μου δίνατε, αν θα με πλήγωνε ή όχι - γενικά πληγώνομαι εύκολα). Από το δημοτικό, συγκεκριμένα στην έκτη τάξη, είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι για το φύλο μου. Αυτό άρχισε μια μέρα, όταν ο δάσκαλος μας μιλούσε και σε μια στιγμή αναφέρθηκε σε ένα φίλο του και άρχισε να τον συγκρίνει μαζί μου λέγοντας πως ούτε έχει φίλους και δεν συμπεριφέρεται σαν ένας κανονικός άντρας. Σε μια άλλη περίπτωση, βρήκα ένα ραβασάκι στο σχολείο από δύο συμμαθητές μου που έλεγε πως είμαι παράξενος και δεν θα μπορέσω να παντρευτώ, με τέτοιο στιλ που έχω. Πέρσι ένας συμμαθητής μου με έκανε να νιώθω άβολα μέσα στην τάξη. Όταν με έβλεπε, φώναζε το όνομα μου, με αγκάλιαζε, μου έλεγε πρόστυχα πράγματα. Πράγματα που κανένας δεν θα τα έκανε σε άλλο αγόρι. Εγώ έκανα πως γελούσα, προσπαθώντας να αντισταθώ αλλά από μέσα μου πέθαινα. Δεν ήθελα να γίνομαι ο περίγελως του καθενός. Δεν άντεξα ώσπου και μια μέρα καθώς έτρεχε προς εμένα για να με «αγκαλιάσει κοροϊδευτικά», τον ρώτησα γιατί δεν το κάνει και αυτό στο άλλο άτομο που βρισκόταν μαζί μου. Η απάντηση που πήρα, ήταν ότι αυτός δεν είναι ομοφυλόφιλος. Εμένα αυτό με πείραξε πάρα πολύ. Ένιωθα κορόιδο του. Ντρεπόμουν να κυκλοφορώ. Ήθελα να σταματήσει αυτή η κατάσταση. Δεν άντεχα άλλο. Υπήρξαν και άλλες κουβέντες που έφτασαν στα αφτιά μου που με πλήγωσαν πάρα πολύ. Είχα φτάσει στο σημείο να μη θέλω να πηγαίνω σχολείο επειδή φοβόμουν τις συνέπειες. Φοβόμουν το τι θα έλεγαν οι άλλοι για μένα. Με τα λόγια που άκουγα και ακόμα ακούω, άρχισα να πιστεύω πως είμαι ομοφυλόφιλος. Μπορεί όμως και να είμαι. Δεν ξέρω. Αυτό που με κάνει περισσότερο σίγουρο πως είμαι, είναι το ότι μπορώ και κουβεντιάζω περισσότερο με κορίτσια της ηλικίας μου, βρίσκω περισσότερο ενδιαφέρον στις συζητήσεις τους και μου έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη παρά στα άλλα αγόρια. Δεν ξέρω, είμαι συγχυσμένος. Προσπαθώ να προσέχω την κάθε μου κίνηση, την κάθε μου λέξη, το κάθε μου σχόλιο, τη συμπεριφορά μου. Προσπαθώ να αποδείξω πως είμαι άντρας. Δεν θέλω να είμαι εξαίρεση προς τους άλλους. Ακόμα με φοβίζει η ιδέα του στρατιώτη. Όταν θα πάω στρατό, πώς θα μου συμπεριφέρονται οι άλλοι; Δεν θα ήθελα ποτέ να είμαι ο περίγελως κανενός. Δεν αντέχω άλλο. Είμαι μπερδεμένος. Θα σας είμαι ευγνώμων αν μπορείτε να βοηθήσετε στο να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα μέσα μου.<br /></div><div style="text-align: right; font-weight: bold;">Ένας μπερδεμένος Άντρας</div></blockquote><br />Η απάντηση:<br /><br /><blockquote><div style="text-align: justify;">Για το αν είσαι ή αν θα είσαι ομοφυλόφιλος, αγαπητέ μου φίλε, δεν θα το αποφασίσει ο οποιοσδήποτε αγενής δασκαλάκος ή αυθαίρετος μαθητάκος. Η ομοφυλοφιλία δεν αναπτύσσεται τόσο εύκολα όσο μπορεί να νομίζεις εσύ ή οι άλλοι. Από τη στιγμή που σε ελκύουν οι κοπέλες και λες μάλιστα ότι μόνο κοπέλες κάνεις παρέα, είναι καλή ένδειξη ότι είσαι μακριά από την ομοφυλοφιλία, ενώ ο συμμαθητής σου που «κοροϊδευτικά» θέλει να σε αγκαλιάσει, μπορεί να είναι πιo κοντά στην ομοφυλοφιλία. Υπάρχει επίσης η πιθανότητα, κάποιοι να ζηλεύουν τις σχέσεις σου με τα κορίτσια και προσπαθούν να βρουν τρόπο να ικανοποιήσουν τη δική τους ανικανότητα προσβάλλοντας τη δική σου ικανότητα. Δεν χρειάζεται λοιπόν να ανησυχείς για την ομοφυλοφιλία αλλά για τους συμμαθητές σου που φαίνεται να είναι αγενείς και αυθαίρετοι. Θα σε βοηθούσε, πιστεύω, να άλλαζες σχολείο.</div></blockquote><br />Παρακάτω παραθέτω κομμάτι από τη μικρή στήλη, που δημοσιεύει μόνο σύντομη απάντηση σε κάποια επιστολή.<br /><br /><blockquote><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Paris</span><br />Στην περίοδο της εφηβείας λόγω ορμονικών μεταλλαγών στον οργανισμό μπορεί να παρατηρηθεί κάποιος βαθμός σύγχυσης από το νέο άτομο, αγόρι ή κορίτσι, όσον αφορά το φύλο και τη γενετική του ταυτότητα. Για να είσαι σίγουρος αν είσαι ομοφιλόφυλος ή όχι πρέπει να περάσεις τουλάχιστον το 21ο έτος της ηλικίας.</div></blockquote><br />Πριν σχολιάσω αναφέρνω ότι πριν πολλά χρόνια, οι επιστολές που δημοσιεύονταν και είχαν να κάνουν με την ομοφυλοφιλία ήταν αρκετά συχνές. Σε κάποια φάση είχαν εξαφανιστεί. Τώρα που σπουδάζω, πέτυχα κάποιες αναφορές στην ομοφυλοφιλία, χωρίς να αναφέρετε στην αρχική επιστολή και τώρα ξαφνιάστηκα για την δημοσίευση αυτής της επιστολής.<br /><br />Αφήνω ασχολίαστα για το τι πέρνα ο έφηβος καθώς επίσης και τι αναλύει και προτείνει στον μαθητή, δεν είναι εξ' αλλού στις γνώσεις μου. Απλά, τόσο από τις παλιές απαντήσεις που έδινε, όπως και τώρα, η άποψη του ψυχολόγου είναι ότι η ομοφυλοφιλία αποκτάτε στην πορεία και το θεωρεί κάτι το μη ορθό. Δεν λέω μη φυσιολογικό γιατί δεν πρότεινε καμία φορά "θεραπεία", αλλά περνάει το μήνυμα του υποδεέστερου.<br /><br />Το ότι προτείνει να αλλάξει σχολείο, φαντάζομε έχει σχέση με το ότι φοβάται την κατάσταση που επικρατεί σε αυτό και φανερά νιώθει εκτεθειμένος (ναι, καλά κατάλαβες, ταυτίζομαι). Το πρόβλημα ότι, ομοφυλόφιλος ή όχι, αναγκάζετε να μπει σε ένα πρότυπο που έχει βάλει η κοινωνία και σε περίπτωση που δεν το ακολουθήσει τιμωρείται απάνθρωπα. Η ανυπαρξία κάποιων να βοηθήσουν στο χώρο του σχολείο είναι τραγική.<br /><br />Το σκηνικό:<br />"Μητέρα, πατέρα, με κοροϊδεύουν ομοφυλόφιλο, δεν ξέρω τι να κάνω, βοήθεια"<br />"Κυρία, κύριε καθηγητά με κοροϊδεύουν ομοφυλόφιλο, ανέλαβε τις ευθύνες σου"<br />είναι έκτος πραγματικότητας.<br /><br />Όσο για το δεύτερο κείμενο, το βλέπω σαν να λέει κάποιου που έχει αμφιβολίες, βάλε σε παύση την ζωή σου μέχρι τα 21. Τώρα αν είναι σωστό να είσαι σε μπέρδεμα, σε μια σύγχυση, αφήνοντας πίσω σημαντικά χρόνια που ανακαλύπτεις τον εαυτό σου το βρίσκω άδικο.<br /><br />Αναφέρω επίσης ότι χαρακτηριστική επιστολή από τα παλιά, γραμμένη από γυναίκα, έλεγε ότι ο σύζυγος της ήταν υπερβολικά κάλος και τρυφερός μαζί της. Ανέφερε μερικά πράγματα που το επιβεβαίωναν και ότι το παράπονο της ήταν πως δεν είχαν έντονη σεξουαλική ζωή. Μετά από επισκέψεις σε ψυχολόγο, σύμβουλο γάμου ή κάτι σχετικό παραδέχθηκε την ομοφυλοφιλία του σε κατάσταση έντονου κλάματος. Το τι ρωτούσε δεν το θυμάμαι αλλά η απάντηση του Δρα Σταυρού ήταν ότι η επιστολή της ήταν απόδειξη πως οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι τόσο κακά πλάσματα όσο πιστεύουμε. Αυτό κράτησα.<br /><br />Για τον (κάθε) έφηβο της αρχικής επιστολής, στην απίθανη περίπτωση να πετύχει την ανάρτηση, του λέω:<br />Γάμα τους συμμαθητές σου, το πρόβλημα το έχουν αυτοί. Θέλει υπομονή πάντως.<br />Το μόνο σίγουρο ότι αν δεν είσαι ομοφυλόφιλος θα έχεις πολλές γυναίκες και εμπειρία πως να τις προσεγγίζεις (σε αντίθεση με τους κουρούπετους συμμαθητές σου που ξαφνικά εν να θυμηθούν να ξεκινήσουν να της προσεγγίζουν) και ανάλογα των ορέξεων σου και του χαρακτήρα σου θα περάσεις μια χαρά.<br />Αν τελικά είσαι ομοφυλόφιλος, θα έχεις πολλά καλές φίλες για να σε στηρίξουν στις δυσκολίες που θα έβρεις.<br />Προσπάθησε να μην αφήσεις την κατάσταση να σε αλλάξει. Να μείνεις ο εαυτός σου.<br />Αυτό πιστεύω έπρεπε να κάνω και εγώ.<br /><br />Υ.Γ. Ο άππαρος έπιασεν άδεια σήμερα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-7672572633952735202?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-64275843723457825222008-12-24T21:57:00.005+02:002008-12-25T18:20:11.783+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SVKS27lSG-I/AAAAAAAAADs/oinMV-2Ib6k/s1600-h/schoolHeader.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 206px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SVKS27lSG-I/AAAAAAAAADs/oinMV-2Ib6k/s400/schoolHeader.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283446785263672290" border="0" /></a>Άππαρε, είσαι ακόμα ζωντανός; Έπληξες ή ακόμη;<br /><br />Η αλήθεια βαριέμαι να σου μιλήσω σήμερα, αλλά λέω να το τελειώσω πριν τα Χριστούγεννα και να αφήσω τον εαυτό μου να κάμει μια προσπάθεια και να ζήσει την ψευδαίσθηση των γιορτών!<br /><br />Λοιπόν, ο Σεπτέμβρης που ακολούθησε μετά την απόλυση από το στρατό με βρίσκει να ετοιμάζομαι για τις σπουδές. Κάτι έγγραφα, κάτι αναλύσεις κάτι τι-κυπριακά-φαγητά-θα-πάρεις-μαζί-σου-να-τα-φτιάξουμε. Αφού εξοπλίστηκα, επιβιβάστηκα σε ένα αεροπλάνο για την Ελλάδα με τελικό προορισμό τον τόπο σπουδών μου.<br /><br />Εκεί που πήγαινα δεν γνώριζα κανένα, παρά μόνο κάποιοι άτομα από την περιοχή οπού μεγάλωσα που απλά γνώριζαν και γνώριζα την ύπαρξη τους. Ευκαιρία ήταν να γνωριστούμε και να 'ρθουμε πιο κοντά.<br /><br />Ακολουθεί η εγκατάσταση εκεί και η εγγραφή στην σχολή. Την πρώτη μέρα της σχολής φροντίζω να δείξω πόσο (υποκριτικά) κοινωνικός είμαι και αφού εντόπισα τους συμπατριώτες μου, γνωριστήκαμε και ανταλλάξομε τηλέφωνα.<br /><br />Σιγά - σιγά σχηματίστηκαν οι παρέες, όπως ακριβώς και στο λύκειο, με την μόνη διαφορά ότι κάποιοι ήρθαν για σπουδές ανήκοντας ήδη σε κάποια παρέα. Η δική μου παρέα αποτελείτο από εντελώς διαφορετικά άτομα αλλά περνούσαμε καταπληκτικά. Το κοινό μας ότι θέλαμε να ζήσουμε έντονα τις σπουδές και έτσι δεν διστάζαμε να δοκιμάσουμε και να διασκεδάσουμε με τα διαφορετικά ενδιαφέροντα του κάθε ενός! Παράλληλα, μακριά από το οικογενειακό σπίτι τρώγομαι οτιδήποτε από υγιεινό φαγητό και ξεκινήσαμε σιγά - σιγά να βάζουμε βάρος! Όντας ο λεπτότερος έβαλα τα περισσότερα κιλά!<br /><br />Δυστυχώς οι καταλήψεις που συνέβαιναν στην Ελλάδα οδήγησαν κάποια άτομα της παρέας να δοκιμάσουν την τύχη τους σε κάποια σχολή άλλης χώρας. Έτσι βρέθηκα στο τέλος του πρώτου χρόνου με διαλυμένη παρέα και εκτεθειμένος. Προσπάθησα να ενταχθώ σε κάποια άλλη, αλλά δεν ταιριάξα. Πάντα ακολουθούσα και δεν έκανα πότε πράγματα που με ευχαριστούσαν.<br /><br />Το θέμα της ομοφυλοφιλίας με απασχολούσε βέβαια. Αφού όμως ξεκίνησα να περνάω καλά με την παρέα, δεν το ζάλισα πολύ. Συνέχιζα να διαβάζω αραιά και που το <a href="http://www.10percent.gr/">10%</a> που ανακάλυψα λίγο πριν απολυθώ και στην πορεία του πρώτου χρόνου των σπουδών μου βρέθηκα μπροστά σε blogs που γράφονταν από ομοφυλόφιλους. Τα διάβαζα περιστασιακά, όποτε ένιωθα την ανάγκη. Εξάλλου για πρώτη φορά μπορούσα να μπω στο μυαλό κάποιου άλλου ομοφυλόφιλου και να δω κομμάτια από την ζωή του. Αν και ένιωθα ανακούφιση και χαιρόμουν για το τι υπάρχει και τι είναι δυνατό για μένα εκεί έξω, στην τελική ήταν ανυπόφορο γιατί αναγκαζόμουν να έρθω σε σύγκρουση με τον εαυτό μου, να σκαλίσω πράγματα και καταστάσεις.<br /><br />Όσο η παρέα διαλυόταν, τόσο πιο πολλής χρόνος έμενα για να σκεφτώ. Οι σκέψεις οδηγούσαν στην απελπισία και αν λάβεις υπόψη ότι τα δυο χρόνια που πέρασαν ενημερώθηκα για τον θάνατο 3 συμμαθητών μου από το παρελθόν, τα πράγματα ήταν χειρότερα. Κατάλαβα ότι ο θάνατος είναι πιο κόντα από ότι νόμιζα. Και δεν ένιωθα ότι έζησα κάτι αξιόλογο.<br /><br />Αφήνοντας πίσω τα πιο πάνω μελά για λίγο, το καλοκαίρι που ήρθε ήταν σύντομο, αποτέλεσμα των καταλήψεων. Στην αρχή ήταν ιδιαίτερα ανιαρό αλλά ένα τριήμερο προς το τέλος το κατευχαριστήθηκα. Για πρώτη φορά στην ζωή μου χαιρόμουν καλοκαίρι και ας ήταν ουσιαστικά τρεις μέρες. Ανέμενα με ανυπομονησία να έρθει το επόμενο, με την ελπίδα να περνούσα περισσότερες μέρες κάτι αντίστοιχο.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SVKR9J6542I/AAAAAAAAADE/Fd8Uk8Eawt0/s1600-h/Higher_education_FS83a_2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 227px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SVKR9J6542I/AAAAAAAAADE/Fd8Uk8Eawt0/s320/Higher_education_FS83a_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283445792680043362" border="0" /></a>Ξεκινά η χρονία με εξετάσεις, περνάνε και αυτές, οι προσπάθειες για ενσωμάτωση σε κάποια παρέα ή έστω κάποιο άτομο να ταιριάζουμε απέβησαν άκαρπες. Έτσι καθ' όλη την διάρκεια της χρονιάς φρόντισα να εκμεταλλευτώ το γεγονός ότι βρισκόμουν Ελλάδα και έκανα προσπάθειες να δω και να ζήσω κάποια μέρη της. Κάποιες φορές μόνος· κάποιες άλλες σε διοργανωμένες εκδρομές, κολλητσίδα σε κάποιες παρέες. Βέβαια άσχημα δεν περάσαμε αλλά δεν ένιωθα και ιδιαίτερα άνετος.<br /><br />Ήταν φανερό ότι ήθελα να αποτάξω την μιζέρια που κουβαλούσα και να ζήσω. Ιδιαίτερα ήθελα να ζήσω τις σπουδές μου γιατί αναγνώριζα ότι τέτοια ευκαιρία δεν νόμιζα ότι θα είχα ξανά στην ζωή μου.<br /><br />Η κατηφόρα ξεκίνησε όταν αντιλήφθηκα ότι αυτές τις στιγμές που ζούσα δεν τις ευχαριστιόμουν όσο ήθελα. Η ευχαρίστηση μου θα ήταν να τις μοιραζόμουν με κάποιον. Αυτός ο κάποιος ήθελα να είναι ο οποιοσδήποτε, κολλητός, κολλητή, κάποιος φίλος ή φίλη, ένας συγγενής. Άπλα να χαίρεται μαζί μου αυτό που ζω και να χαίρομαι και εγώ μαζί του αυτό που ζει. Αν ζούσαμε τα ίδια ακόμη καλύτερα.<br /><br />Στην πορεία προς τον πάτο με συντρόφευαν τα γεγονότα του γάμου της Τήλου, η δολοφονία του Σεργιανόπουλου, το σύμφωνο συμβίωσης και πικρόχολες συζητήσεις που συνόδευαν αυτά. Όπου καθόμουν άκουγα κακόγουστα σχόλια για τους ομοφυλόφιλους, έτσι απλά χωρίς να υπάρχει κατεύθυνση της συζήτησης προς τα εκεί. Έφτασα σε σημείο να πιστεύω πως το μεγαλοποιεί ο εγκέφαλος μου και μου φαινόταν ότι όλοι ξαφνικά ασχολούνταν με την ομοφυλοφιλία. Ίσος έτσι να ήταν. Το μονό σίγουρο ότι δεν ερχόμουν σε αντιπαράθεση με το είναι μου από δίκη μου επιλογή, αλλά ήταν συνεχόμενο και καταπιεστικό.<br /><br />Μέχρι να ΄ρθει το καλοκαίρι, η σεξουαλικότητα μου, μου είχε γίνει εμμονή. Ξεκινούσα την μέρα και δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο. Ότι ενδιαφέροντα είχα δεν με ευχαριστούσαν πλέον. Σκεφτόμουν και την επιστροφή στην πατρίδα και ήξερα ότι θα είχα και όλα τα αρνητικά τις επιστροφής. Οι σκέψεις για το "Επόμενο Καλοκαίρι" ήταν μακρινή ανάμνηση.<br /><br />Τα πράγματα θα περιπλέκονταν ακόμη περισσότερο, όταν ένα γεγονός που μου συνέβη, πριν κατέβω στην πατρίδα, με αποσυντόνισε εντελώς. Ήταν κάτι που ήθελα διακαώς να μοιραστώ με κάποιον, να συμβουλευτώ, ίσος και να το κυνηγήσω. Μετά από αυτό ήμουν επίσημα σε βαριά κατάθλιψη. Γνώρισα τον χειρότερο μου εαυτό, έκανα πράγματα που δεν πίστευα ποτέ ότι ήμουν ικανός να κάνω, ένιωσα ότι χάνω τον έλεγχο. Με ρωτούσαν τι είχα και εγώ δεν μπορούσα να τους πω. Επέστρεψα τον Σεπτέμβρη πίσω για τις εξετάσεις της σχολής. Δεν ήθελα να μείνω σπίτι, ζήτησα από ΟΛΟΥΣ όσους γνώριζα για να βγαίναμε έξω, ένα περίπατο, ένα καφέ, κάτι, μακριά από το σπίτι και δεν βρέθηκε κάνεις. Οι χειρότερες μέρες μου.<br /><br />Το παράξενο ότι κάποια άτομα επέστρεψαν με αλλαγμένη συμπεριφορά απέναντι μου. Δεν μπόρεσα να καταλάβω το γιατί.<br /><br />Μετά τις εξετάσεις, που από πείσμα τα πήγα αρκετά καλά (για να νιώσω ουσιαστικά καλύτερα, ότι δεν είμαι εντελώς άχρηστος), ξεκίνησα γυμναστήριο αφού θεώρησα ότι θα με βοηθούσε στο να εκτονωθώ μιας και ενδιαφέρων για της άλλες μου δραστηριότητες δεν είχα. Ευκαιρία, βέβαια, να ταξινομούσα το λίπος μου σε μυς, μιας και συσσωρεύτηκε αρκετό!<br /><br />Και να με σήμερα εδώ, να μιλώ μαζί σου άππαρε και να ξεφτιλίζω την ανύπαρκτη ζωή μου διαδίκτυακα. Με κύριο σκοπό να αποκτήσω και πάλι τον έλεγχο του εαυτού μου, να μοιράζομαι τις γαμημένες εμπειρίες μου έστω και κωδικοποιημένες και ίσος αποτρέψω τον εαυτό μου από το να κάμει καμιά ζημιά (μην σου μπαίνουν ιδέες, εγκατέλειψα έτσι σκέψεις εδώ και πολλάαα χρόνια, καλά γυμνάσια. Σε άλλους ζημιά να μεν κάμω).<br /><br />Και που ξέρεις, μπορεί να ζήσω το δικό μου happy ending. (Πάντα αισιοδοξία!)<br /><br />Καλά Χριστούγεννα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-6427584372345782522?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-14934864221242949122008-12-24T00:04:00.002+02:002008-12-24T00:04:23.272+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SVFdayatPLI/AAAAAAAAAC0/9MJjp4a2pvU/s1600-h/army.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 293px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SVFdayatPLI/AAAAAAAAAC0/9MJjp4a2pvU/s320/army.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283106552674073778" border="0" /></a><br />Εκεί που κάποιοι κανόνιζαν τις διακοπές τους για το σύντομο χρονικό διάστημα που υπήρχε μεταξύ των εξετάσεων και του στρατού, εγώ ήμουν από τους λίγους που δεν ασχολήθηκαν. Εξάλλου δεν άνηκα σε κάποια παρέα για να ενδιαφερθώ. Σίγουρα με ενοχλούσε το γεγονός αλλά είχα πάρει ήδη την απόφαση μου.<br /><br />Άγχος ιδιαίτερο δεν είχα, πάρα μόνο μια ένταση να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα, να οργανωθώ και να προετοιμαστώ για το τι με περίμενε.<br /><br />Ήρθε η μέρα της κατάταξης μου και βρήκα τον εαυτό μου στις πύλες του κέντρου εκπαίδευσης νεοσυλλέκτων (ΚΕΝ)! Στην αναμονή για να μας χωρίσουν σε λόχους, μας έδιναν την επιλογή σε ποιο θα θέλαμε να πάμε και με ποιους. Ήταν η πρώτη επιβεβαίωση ότι ο στρατός δεν ήταν κάτι το τραγικό και απλός ένα κακόγουστο αστείο!<br /><br />Προσωπικά στον στρατό δεν πέρασα τα χειρότερα αλλά ούτε και τα καλύτερα! Το μόνο σίγουρο ότι οι εμπειρίες ήταν πάρα πολλές και το καλύτερο ότι γνώρισα τι είδος ανθρώποι υπάρχουν! Πολιτισμικό σοκ είχα πάθει μιας και δεν είχα ιδέα ότι υπάρχουν από τραγικές καταστάσεις μέχρι υπέροχα άτομα.<br /><br />Την "ιστορία" άππαρε θα στην περιγράψω μέσα από το "δικό" μου θέμα για να δω και εγώ τελικά πως κατάφερα να περάσω την εμπειρία του στρατού χωρίς σχετικά παρατράγουδα, γιατί λοιπά παρατράγουδα υπήρξαν πολλά!<br /><br />Την πρώτη μέρα με ανησυχούσε περισσότερο, μαζί με μια δόση περιέργειας, η ιατρική εξέταση που θα περνούσαμε όλοι οι νεοσύλλεκτοι, γυμνοί. Τελικά ησύχασα όταν δεν μας ξεβράκωσαν εντελώς και μας άφησαν με τα σώβρακα-μποξεράκια μας.<br /><br />Όπως σου είπα προηγουμένως, το θέμα της ομοφυλοφιλίας είχε περάσει στα ψιλά. Οι ορμόνες όμως είναι ορμόνες και στο ωραίο θέαμα δεν μπορούσα απλά να εθελοτυφλώ.<br /><br />Είχα πείσει τον εαυτό μου όλα τα προηγούμενα χρόνια ότι Κύπριος και ωραίος δεν υπάρχει. Ένας μηχανισμός προστασίας. Σε ένα τέτοιο χώρο όπως το ΚΕΝ, ο μηχανισμός αυτός θα είχε τέλια εφαρμογή, αλλά με όλα τα αρσενικά της ηλικίας μου μαζεμένα σε ένα χώρο κάπως δύσκολο να λειτουργήσει!<br /><br />Ευτυχώς δεν ένιωσα εκτεθειμένος και τα άτομα με τα οποία ήμασταν αναγκασμένη να συμβιώσουμε (βλέπε θάλαμος, λόχος) γνωριστήκαμε και ο φόβος μου για κοροϊδέματα ευτυχώς δεν επαληθεύτηκε. Έτσι μαζί με την εκπαίδευση παρατηρούσα με τρόπο και κάποια ωραία πρόσωπα.<br /><br />Σίγουρα ήμουν προσεκτικός και δεν είχα σκοπούς για τίποτα, απλά έβλεπα ότι βρισκόταν μπροστά μου και δεν προσπαθούσα να φέρω κάτι στο πεδίο όρασης μου, αν καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πω άππαρε.<br /><br />Μερικά γεγονότα τα θυμάμαι έντονα γιατί απλά δεν περίμενα πότε να συμβούν!<br /><br />Παράδειγμα μια μέρα μπαίνω σε ένα θάλαμο του λόχου μου και βλέπω μπροστά μου ένα θέαμα που θα μπορούσε να είχε βγει από γκέι πορνό! Δυο αρσενικά, που θα μπορούσες να υποθέσεις ότι ήταν δίδυμοι, μιας και είχαν παρόμοιο σωματότυπο, κουκλιά, δεν φορούσαν τίποτα άλλο παρά μόνο το στρατιωτικό μποξεράκι, την εξάρτηση, το κράνος και το τυφέκιο του στρατού! Ναι μεν έκαναν το αστείο τους, αλλά το θέαμα ήταν υπερβολικά απροσδόκητο και καυλωτικό!<br /><br />Ένα άλλο πάλε κουκλί, βρήκα την αφορμή να του μιλήσω και με κάποια πρόφαση του ζήτησα το τηλέφωνο! Δεν θυμάμαι τι ακριβώς μαλακία του είπα αλλά ήταν το πιο ακραίο που είχα κάνει. Το τηλέφωνο του ακόμη βρίσκεται στο κατάλογο του κινητού μου, άσχετο πως ποτέ δεν πήρα τηλέφωνο. Εδώ σε γκέι δεν έστειλα πότε μήνυμα, σε άτομο που πιθανότατα ήταν straight και από τυπικότητα μου έδωσε το τηλέφωνο του θα έστελνα;<br /><br />Η όλη διαδικασία του ΚΕΝ ήταν (υποτίθεται) να μάθουμε τα βασικά, να ορκιστούμε και να συνεχίσουμε την θητεία μας στις μονάδες. Έτσι μαζί με τα μαθήματα και τις πολλές γκάφες, κάναμε και εξασκήσεις για την παρέλαση.<br /><br />Σε μια από τις δραστηριότητες αυτές βγήκαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων και σιγά - σιγά αρχίσαμε να ενημερωνόμαστε για το τι καταφέραμε, όσοι βέβαια δεν θα ακολουθούσαν άλλες χώρες, κάτι ιδιωτικό ή είχαν άλλα σχέδια για μετά το στρατό. Με χαρά διαπίστωσα πως πέτυχα σε σχόλη στην Ελλάδα και μάλιστα σε κλάδο που με ενδιέφερε. Με λύπη όμως διαπίστωσα πως δεν συμμερίζονταν την χαρά μου, άτομα τα οποία θεωρούσα πιο κοντά. Έτσι προσγειώθηκα στην πραγματικότητα, όταν έφαγα και πισώπλατη μαχαιριά από άτομο που δεν το περίμενα.<br /><br />Μετά από τα πολλά του ΚΕΝ, έφτασε πλέον ο καιρός να πάμε στις μονάδες μας, και στις εκπαιδεύσεις για τις ειδικότητες μας. Με έκπληξη διαπίστωσα πως άρχισα να βάζω κιλά, εκεί που μια ζωή ήμουν πετσί και κόκαλο! Συνεχίστηκε αυτό καθ' όλη την διάρκεια του στρατού. Ακόμη μια απόδειξη το πόσο δύσκολα περνάει κάνεις στο στρατό!<br /><br />Ότι ακολούθησε μετά ήταν σε ηρεμία. Απλά παρατηρούσα και βέβαια μετά από κάποιο χρονικό διάστημα βαριέσαι να βλέπεις τις ίδιες φάτσες.<br /><br />Ο πρώτος χρόνος του στρατού πέρασε σχετικά γρήγορα γιατί απλά η μια εκπαίδευση ακολουθούσε την άλλη. Όταν τελείωσαν και οι εκπαιδεύσεις ξεκίνησαν οι ασκήσεις με τους εφέδρους! Άλλο πολιτισμικό σοκ εκεί! Απλά τέτοιοι ανθρώποι ΔΕΝ υπάρχουν! Οικογενειάρχες να έχουν στο μυαλό τους μόνο σεξ με Ρωσσίδες και Βουλγάρες! "Επιχειρηματίες" να κανονίζουν "δουλειές". Χακί χειραποσκευές ασήκωτες από τις μπίρες. Και μετά ένιωθα εγώ άσχημα για την περίπτωση μου!<br /><br />Στην μονάδα που ήμουν υπήρχε ένα άτομο το οποίο το κοροϊδεύαν σχετικά με την ομοφυλοφιλία. Πούστης πάνω, πούστης κάτω. Και αυτός λεπτός ήταν, αρκετά κοινωνικός. Θηλυπρεπή δεν τον έλεγες αλλά μερικές φορές οι συμπεριφορά του παρέπεμπε εκεί. Το gaydar μου φυσικά κτυπούσε κόκκινο για αυτόν (άσχετο πως ακόμη τον όρο gaydar δεν τον γνώριζα) όπως και για πολλούς άλλους, αλλά ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Στο αναφέρω αυτό άππαρε γιατί μόνο έτσι μπορούσα να δικαιολογήσω το συμβάν της πρώτης λυκείου και το ότι σχόλια και κοροϊδέματα δεν επαναλήφθηκαν μετά. Απλά στο ότι λεπτός, ψηλός όπως ήμουν και η προσπάθεια μου για κοινωνικότητα μάλλον έβγαζαν κάτι λιγότερο από ανδροπρέπεια (για να μην θιχτώ το γράφω έτσι!). Αργότερα, αφού έκοψα τα πάρε - δώσε με τους ανθρώπους στο σχολείο, και μετά στο στρατό πρόσεχα περισσότερο τα λόγια μου, την συμπεριφορά μου και είχα πλέον βάλει βάρος.<br /><br />Με όλα αυτά να συμβαίνουν, πάει ο χρόνος, απολύονται οι παλιοί μας και περιμένουμε τους νέους μας να 'ρθουν από τα ΚΕΝ. Νέες φάτσες, νέο αίμα, πάλε με έπιασε το ορμονικό. Κάπου εκεί μπήκαν οι πρώτες σκέψεις για να αναιρέσω την απόφαση. Κάπου εκεί λέω δεν πάει άλλο. Μετά το στρατό, αφού θα ήμουν που θα ήμουν εξωτερικό για σπουδές, να ρισκάρω. Ρίσκο στο στρατό ούτε κατά διάνοια.<br /><br />Περνάει και ο καιρός με τις εκπαιδεύσεις των νεοσυλλέκτων και στις τελευταίες μεταθέσεις επιτέλους αλλάζω και εγώ μονάδα. Αφού είχα μάθει ότι το να είσαι τυπικώς, απλά σε φορτώνανε με περισσότερες αγγαρείες, αποφάσισα να το παίξω πιο αδιάφορος. Σιγά - σιγά τα κατάφερα και απέφευγαν να μου φορτώνουν αγγαρείες με ιδιαίτερες ευθύνες. Έτσι, έστω και αργά, εκπαιδευτικά στο να "παίζω πελλό" κάτι που δεν έκανα μέχρι τότε, αφού ήθελα να περνώ απαρατήρητος. Έκανα επίσημα την πρώτη μου επανάσταση!<br /><br />Ο καιρός πέρασε, πάντα με τα ευτράπελα που μπορεί να έχει ο στρατός, και συμπληρώνοντας τους 25 μήνες απολύθηκα. Το καλοκαίρι που ακολούθησε πριν τις σπουδές, προσπάθησα να κρατήσω επαφή με κάποια άτομα. Τελικά δεν τα κατάφερα με κανένα. Κάποιοι με αποφύγανε, όπως απέφυγα και εγώ κάποιους, και με τους υπόλοιπους λίγο μετά τις σπουδές χαθήκαμε εντελώς.<br /><br />Το συμπέρασμα φανερό, η ικανότητα μου για κοινωνικότητα είναι ανύπαρκτη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-1493486422124294912?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-57792618726553172292008-12-23T01:19:00.001+02:002008-12-23T01:19:29.020+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SVAdSUBKaVI/AAAAAAAAACs/r13tA1DJG7I/s1600-h/2148914412_c44f2cb9eb.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SVAdSUBKaVI/AAAAAAAAACs/r13tA1DJG7I/s320/2148914412_c44f2cb9eb.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282754563354028370" border="0" /></a><br />Συνεχίζω άππαρε από την προηγούμενη στάση. Ξεκίνησε η δευτέρα λυκείου και η τάξη αποτελείτο από νέες φάτσες, αφού είχαμε επιλέξει ο κάθε ένας την κατεύθυνση που θα ακολουθούσαμε.<br /><br />Πάνω κάτω η χρονία πέρασε με πολλές ιστορίες να διαδραματίζονται. Στις ιστορίες αυτές απλά ήμουν παρατηρητής και έβλεπα για πρώτη φόρα τους ανθρώπους όπως ήταν πραγματικά. Με τα πάθη τους, τις δυνατότητες τους, τον ξεχωριστό χαρακτήρα. Μην σε ζαλίζω άλλο, η χρονιά αυτή ήταν αναγνωριστική για το πως λειτουργεί το κοινωνικό status, να το πω. Γνώρισα και στην πράξη τις δικές μου ικανότητες και όρια. Η χρονιά περιστρεφόταν στα εξής: σχολείο, υπολογιστή, irc και msn. Τα τυπικά θα έλεγα για ένα 16χρονο αν εξαιρέσουμε τις σχέσεις, ποδόσφαιρο, εξόδους και αργότερα αυτοκίνητα (έλεος και με αυτό!)<br /><br />Ξεκίνησαν πλέον και από το σπίτι να με ζαλίζουν γιατί δεν βγαίνω και εγώ έξω όπως όλοι οι άλλοι και κάθομαι όλοι μέρα στον υπολογιστή. Τι να τους έλεγα; Τα απλά του στιλ: "Μην σας κουράζω με το μεταφορικό" "Δεν μου αρέσει η παρέα τους" "Δεν έχω διάθεση" κτλ.<br /><br />Μου αρκούσε η επικοινωνία με άλλους ανθρώπους μέσω διαδικτύου και απλά δεν ήμουν έτοιμος να γνωρίσω άτομα από κοντά. Άραγε, πόσες φορές να το ακούνε αυτό άππαρε;<br /><br />Με τα έτσι και τα αυτά τέλειωσε και αυτή η τάξη. Το καλοκαίρι που ακολούθησε δεν θυμάμαι τι έκανα. Το πιο πιθανό τίποτα σπουδαίο για να μην έρχεται στην μνήμη μου. Ίσος αν βρεθεί κάποιος και μου αναφέρει κάποιο γεγονός να θυμηθώ τα περισσότερα.<br /><br />Το μόνο που θυμάμαι, και αυτό απλά το συμπεραίνω, ότι το καλοκαίρι αυτό θα ήταν σύντομο. Απλά επειδή η χρονιά που θα ερχόταν θα με έβρισκε τελειόφοιτο και τα φροντιστήρια θα ξεκινούσαν πολύ πιο πριν αρχίσει η σχολική χρονιά!<br /><br />Από ότι βλέπεις ετοιμαζόμουν για τις κατατακτήριες εξετάσεις (aka προεισαγωγικές) για να εξασφαλίσω μια θέση σε κάποια σχολή. Μετά τις πρώτες βδομάδες που ανοίξαν τα σχολεία φάνηκε ότι το πρόγραμμα μου ήταν ιδιαίτερα κουραστικό και λίγος χρόνος έμενε για να αφιερώσω στον εαυτό μου.<br /><br />Από την αρχή της χρονίας έβλεπα το τέρμα. Όσο περισσότερο κούραζα τον εγκέφαλο μου για τα μαθήματα, άλλο τόσο πνιγόμουν στις σκέψεις για την μέχρι στιγμής (insert επίθετο here όπως: μάταια, τρισευτυχισμένη, ανιαρή, πλήρης) ζωή μου. Ότι τόσα χρόνια απλά ήμουν παρατηρητής και ότι αρκετή υπομονή έκανα. Χρειαζόταν κάτι πιο δραστικό. Το άγχος με είχε κυριεύσει και ήθελα να ξεκαθαρίσω τα πράγματα. Ένιωθα ότι τα πράγματα ήταν περίπλοκα. Με ανησυχούσε ότι θα τελείωνα το σχολείο και δεν θα είχα κάνει τίποτα αξιόλογο στην ζωή μου. Ωραία, έπιασες το αίσθημα, ήμουν ένας χαμένος έφηβος.<br /><br />Τα βράδια, στην αυτοκριτική που ασκούσα, έβλεπα ότι χρειαζόταν μια απόφαση. Αρκετά κρυβόμουν και είχα την ζωή μου σε παύση. Μυρίζει επανάσταση; Χα, άδικα περιμένεις. Σκεφτόμουν ότι έπρεπε να κάνω το επόμενο βήμα, να γνωρίσω άτομα από κοντά. Να δοκιμάσω την τύχη μου. Έπρεπε να υπολογίσω ότι μαζί με αυτό έπρεπε να προετοιμάσω τον εαυτό μου για το ρίσκο. Το ρίσκο να χλευαστώ, να εξευτελιστώ, και ίσος να πληγωθώ από όμοιους μου. Εναλλακτικά έπρεπε να ξεχάσω όλη αυτή την κατάστασή, να ξεγράψω αυτή την πτυχή μου. Το αρνητικό ότι θα σκότωνα ένα μέρος του εαυτού μου, το σημαντικότερο ίσος, την σεξουαλικότητα μου και την ανάγκη μου να μοιράζομαι εμπειρίες. Το θετικό ότι θα βασάνιζα με λιγότερες σκέψεις τον εαυτό μου. Δεν θα ρίσκαρα πιθανή έκθεση μου και παρατράγουδα που σε καμιά περίπτωση δεν ήμουν άξιος να αντιμετωπίσω. Είχα δει τον εαυτό μου πόσο τον ενόχλησε και βγήκε εκτός έλεγχου πριν δυο χρόνια. Η χρονιά αυτή ήταν υπερβολικά σημαντική, θα καθόριζε το γαμημένο μέλλον μου. Αχ και να 'ξερα πόσο πολύ θα το επηρέαζε. Το μονό σίγουρο ότι δεν με έπαιρνε άλλο να είμαι σε αυτή την κατάσταση.<br /><br />Την απόφαση δεν την πήρα από την μια μέρα στην άλλη. Με τα πολλά είχε φτάσει ο καιρός για να επιλέξουμε τις σχολές που θα θέλαμε να περάσουμε. Οι γονείς φυσικά θέλανε να μείνω στα πάτρια εδάφη. Εγώ τι άλλο, ήθελα να φύγω, προτιμούσα τις σχολές της Ελλάδος. Για να σου φύγει η περιέργεια, οι επιλογές μπήκαν όπως τις ήθελα εγώ!<br /><br />Όσο για την απόφαση, ήδη έκλινα προς την μια επιλογή. Τελεσίδικο έγινε όταν μετά από format του υπολογιστή δεν ασχολήθηκα να εγκαταστήσω ξανά κάποιο irc client και έτσι η κύρια επαφή που είχα με την gay φύση μου, διακόπηκε. Το θέμα σιγά - σιγά δεν με απασχολούσε. Αφού δεν υπήρχαν ομοφυλοφιλικά στοιχεία στην ζωή μου (ομοφοβικά σχόλια, αναφορές σε ομοφυλόφιλους στην τηλεόραση, περιοδικά, out of the closed ομοφυλόφιλοι), η προσωπικότητα μου αυτή μαζί με τα αισθήματα και τις σκέψεις ήταν βαθεία κρυμμένα, σε χειμερία νάρκη. Μετατράπηκα σε ασεξουαλικό ον. Στην συμπεριφορά τουλάχιστον γιατί (πιστεύω) όταν αποκτήσεις την σεξουαλικότητα σου (γεννιέσαι - γίνεσαι), δεν αλλάζει.<br /><br />Η κοινωνία πέτυχε τον στόχο της. Με έβαλε στον σωστό, για αυτήν, δρόμο. Με καμούφλαρε για να μην την προκαλώ.<br /><br />Εγώ απέτυχα.<br /><br />Όπως πάντα βλέπω και την θετική πλευρά. Το άγχος εξαφανίστηκε. Εκεί που το άγχος ήταν καθημερινότητα μου, εμποδίζοντας πολλές φορές τις ικανότητες μου, δεν υπήρχε πια.<br /><br />Ψυχολογικά δεν ένιωθα κάτι άσχημο, δεν βρισκόμουν σε κατάθλιψη. Περισσότερο έβλεπα τον εαυτό μου σαν παρατηρητή. Στα μαθήματα πήγαινε αρκετά καλά με βάση τις δυνατότητες μου. Ο χρόνος που μου περίσσευε για να ασχοληθώ με τα ενδιαφέροντα μου (βλέπε υπολογιστής, και έχε υπόψη άππαρε μου ότι με τον υπολογιστή κάνεις πολλά και διαφορά πράγματα από το να βλέπεις πορνό και να παίζεις παιχνίδια! Για facebook είμαστε μερικά χρόνια πίσω ακόμη), μου πρόσφερε την χαρά και την ενέργεια για την επόμενη μέρα!!<br /><br />Με τα πολλά πολλά άππαρε έφτασε ο καιρός των εξετάσεων. Άγχος μηδέν και είχα την αίσθηση ότι πήγα αρκετά καλά για αυτά που μπορούσα να γράψω.<br /><br />Από ότι παρατήρησες άππαρε σε λιγότερο από 24 ώρες σου κάλυψα το λύκειο! Πρέπει να πρόσεξες και εσύ ότι ο καιρός σήμερα ήταν ιδιαίτερα βροχερός, οπότε καλύτερη ευκαιρία για να τελειώσω την τρίχρονη αυτή περιπέτεια δεν βρήκα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-5779261872655317229?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-41708135552992267142008-12-22T18:32:00.005+02:002008-12-22T19:21:51.053+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SU_AocAcvmI/AAAAAAAAACk/kfp8hOenzhA/s1600-h/gsa-poster.-thumb.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 250px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SU_AocAcvmI/AAAAAAAAACk/kfp8hOenzhA/s320/gsa-poster.-thumb.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282652688874258018" border="0" /></a><br />Άππαρε που έμεινα; Α ναι, λίγο μετά το τέλος του δεύτερου εξαμήνου. Πλέον δεν με σήκωνε το κλήμα, απέφευγα οτιδήποτε έχει να κάνει με ανθρώπους. ΕΓΩ δεν έκανα για αυτή την κοινωνία. (χαρτομάντιλο κανείς;)<br /><br />Μπήκα αισίως στο τρίτο εξάμηνο, τα πράγματα στο σπίτι καλυτέρευαν, ανακάλυψα και το irc και δοκίμαζα την κοινωνικότητα μου εκεί μέσα. Φυσικά όλοι έψαχναν για γνωριμίες οπότε απλά περνούσα την ώρα μου όταν δεν υπήρχε κάτι άλλο στο υπόλοιπο διαδίκτυο να κοιτάξω. Ε σε κάποια φάση ανακαλύπτω το #gaycy! Τρελός θα ήμουν αν δεν συζητούσα εκεί μέσα να δω τι άτομα υπάρχουν. Αν είναι όμοιοι μου ή αν είναι εντελώς διαφορετικά, τρελά άτομα.<br /><br />Δεν φαντάζεσαι την έκπληξη μου όταν γνώρισα άτομα πολύχρωμα! Άτομα συνηθισμένα, το κάθε ένα με τα δικά του ενδιαφέροντα και το θέμα σεξ δεν ήταν το μόνο που ψάχνανε, και όσοι το ψάχνανε ήταν ξεκάθαροι, καθόλου χυδαία και το όχι σήμαινε όχι. Γνωρίζοντας την επικινδυνότητα του ίντερνετ δεν έψαχνα κάτι παραπάνω από απλή κουβέντα πάνω σε όλα τα θέματα.<br /><br />Με τα πολλά φτάνει το τέλος της σχολικής χρονίας και κάπου στο καλοκαίρι πάμε οικογενειακός για τις διακοπές μας. Ευτυχώς το οικογενειακό θέμα ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Το μόνο θέμα ότι δεν ένιωθα και ιδιαίτερα άνετα βγαίνοντας έξω από το διαμέρισμα όπου μέναμε.<br /><br />Που λες άππαρε, την δεύτερη μέρα παρατηρώ μια συνηθισμένη οικογένεια και ένα παιδί στην ηλικία μου, κουκλί, να αποφεύγει να κάνει ότι κάνανε οι υπόλοιποι. Συμμαζεμένο, δεν κολυμπούσε τόσο συχνά όσο οι υπόλοιποι, σοβαρό να κάθετε και να παρατηρεί την παρτίδα ταβλιού που έπαιζαν οι μεγαλύτεροι. Ταυτίστηκα μαζί του και τον καψουρεύτηκα.<br /><br />Σε κάποια φάση ήρθε μια μεγάλη παρέα, πρέπει να ήταν από 18 μέχρι 22 ετών, που πρέπει να ήταν οικογενειακή φίλοι με την οικογένεια του παιδιού. Φαινόταν ότι περνούσαν απίστευτα ωραία, το διασκέδαζαν. Ο ένας φαινόταν υπερβολικά κοινωνικός και η φυσιογνωμία του παρέπεμπε σε ξένη υπηκοότητα. Είχε δε και κολιέ (πως το λένε τέλος πάντων) στο λαιμό, κάτι που βάση τις δίκες μου ιδέες παρέπεμπε σε gay. To gaydar εν δράση χωρίς καν να ξέρω ότι υπάρχει τέτοιο πράγμα!<br /><br />Φυσικά ζήλευα αφάνταστα, αλλά αυτό που ζήλεψα πραγματικά ήταν αργότερα!<br /><br />Στις βραδινές ειδήσεις κατά την διάρκεια τον διακοπών, μονοπωλούσε ένα δυστύχημα. Παράλληλα ήταν στην επικαιρότητα και το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Κάτι με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Νομιμοποιούσαν λέει την ομοφυλοφιλία στα 16 και όχι από τα 18 όπως ίσχυε μέχρι τότε. Σε λίγο καιρό θα έκλινα τα 16 και σκεφτόμουν ότι πλέον θα ήμουν νόμιμος! Τρομάρα μου!<br /><br />Τελειώνουν οι διακοπές και το μόνο ουσιαστικό πράγμα που έκανα ήταν να παρατηρώ το παιδί αυτό και να χαίρομαι την μεγαλύτερη παρέα που όμως έκατσε 2-3 μέρες μόνο. Επιστροφή πάλι στο σπίτι και στο διαδίκτυο!<br /><br />Μετά από λίγες μέρες πέφτει συζήτηση στο irc με νέο πρόσωπο. Στα πολλά ταυτίζονται κάποιες μέρες των διακοπών του στο χώρο που βρισκόμουν εγώ. Μετά από εξονυχιστικό έλεγχο (είπαμε τα κάνω αυτά) επιβεβαιώνω ότι ήταν το παιδί με το κολιέ! Με ρώτησε γιατί δεν του μίλησα και ποιος ήμουν εγώ για να καταλάβει. Χεσμένος όπως ήμουν με την ταυτότητα μου του είπα ότι δεν πολυέβγαινα έξω και ότι παρατηρούσα από το παράθυρο. (θυμίζει κανένα παραμύθι;)<br /><br />Στην συζήτηση που ακολούθησε μου είπε ότι μεγάλωσε Αγγλία και τώρα επέστρεψε ή κάτι τέτοιο. Μάλλον ο ένας γονιός του ήταν Άγγλος. Η δε παρέα του αποτελείτο από straight και γκέι! Αυτό ήταν που ζήλεψα περισσότερο. Ότι στην παρέα του υπήρχαν ανοιχτόμυαλα άτομα!<br /><br />Τον ρώτησα και για το παιδί και απέφυγε να μου απαντήσει. Σε κάποια φάση του είχε φύγει και μου είπε ότι ήταν και αυτός δικός μας! Χαρές εγώ να κάνω όνειρα! Μου έδωσε και το τηλέφωνο του χωρίς να του δώσω εγώ το δικό μου. Έξαλλου δεν είχα δώσει ποτέ το τηλέφωνο μου σε κανένα.<br /><br />Εκείνη την περίοδο είχα μαζέψει μερικά τηλέφωνα, διευθύνσεις email και κάποιες φωτογραφίες. Το μόνο που κράτησα μέχρι σήμερα είναι το τηλέφωνο του, αν και δεν τόλμησα ποτέ να στείλω έστω ένα μήνυμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-4170813555299226714?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-70796621254450596472008-12-22T03:30:00.002+02:002008-12-22T03:30:18.501+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SU7qX-RNj3I/AAAAAAAAACc/GMwrGByUDpk/s1600-h/GQfeature14h.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SU7qX-RNj3I/AAAAAAAAACc/GMwrGByUDpk/s320/GQfeature14h.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282417110525251442" border="0" /></a><br />Εξοπλίστου με πολύ υπομονή άππαρε γιατί ακολουθεί δράμα του στιλ "κάπου το έχω ξαναδεί"<br /><br />Την ηρεμία του καλοκαιριού ακολούθησε το Λύκειο. Νέος χώρος, νέα πρόσωπα, καινούργιες καταστάσεις. Είχα πάρει απόφαση για νέα αρχή, πιο κοινωνικός και πιο προσεχτικός. Δεν είχαμε διδαχθεί ακόμη το "Η πόλις θα σε ακολουθεί" (α ρε Καβάφη) να ήμουν προετοιμασμένος για την συνέχεια.<br /><br />Γνωριστήκαμε δειλά - δειλά με τους υπόλοιπους συμμαθητές και ξεκίνησαν να σχηματίζονται οι παρέες. Η δίκη μου παρέα ξεκίνησε με 2 αγόρια και 4 κορίτσια. Τα δυο αγόρια ήμασταν εγώ και ο διπλανός, ο οποίος αναζητούσε σχέση με συγκεκριμένη από την παρέα. Ευκαιρία και εγώ να αποφύγω τις ατέλειωτες συζητήσεις για το ποδόσφαιρο και για γκόμενες με υπόλοιπους συμμαθητές. Βέβαια οι συζητήσεις τους ήταν περισσότερο του στιλ:<br />"Πότε θα βάψω τα νύχια μου, τι χρώμα τα μαλλιά μου;"<br />"Κούκλος ο απέναντι" (σε παρακαλώ...)<br />"Αγόρασα αυτό και αυτό"<br />Μεταξύ τέτοιων συζητήσεων που αυτομολούσα ακούγοντας τες, υπήρχαν και πιο γενικές όπως:<br />"Ωραία ταινία"<br />"Βλάκας ο καθηγητής"<br />"Γαμήθηκε η τάδε" (Ε τι νόμιζες;)<br />Έτσι περνούσαν τα διαλείμματα. Κατά την διάρκεια των μαθημάτων κάναμε αρκετές μαλακίες, δοκιμάζοντας τις αντοχές του συστήματος.<br /><br />Από την δική μου πλευρά δοκίμασα το σύστημα με πιο παρατραβηγμένο τρόπο, για να αηδιάσω στο τέλος από το πόσο εύκολα απομακρύνονται υπεύθυνα άτομα, υποτίθεται, από τα προβλήματα. Γενικά έχω την τάση να προκαλώ και να δοκιμάζω άτομα και καταστάσεις. Μην φανταστείς τίποτα τραγικό, απλά και μόνο για να ανακαλύψω την πραγματική τους φύση και να προστατευτώ όσο καλύτερα μπορώ.<br /><br />Φυσικά τα αποδυτήρια πριν και μετά την γυμναστική ήταν ένα μαρτύριο. Ορμόνες να κυλούν στο αίμα και ημίγυμνα κορμιά συμμαθητών μου; Πως συγκρατιόμουν ακόμη το έχω απορία!<br /><br />Ως εδώ ωραία, δεν λέω. Όπως προχωρούσε το πρώτο τρίμηνο ξεκίνησαν δειλά - δειλά τα πρώτα σχόλια. Γκέι πάνω, γκέι κάτω. Το χαρακτηριστικό αυτό παραλήπτες είχε αρκετούς στα πλαίσια (κακόγουστου) αστείου μέσα στον χώρο της τάξης. Κάποια άτομα το χρησιμοποιούσαν λίγο εντονότερα στο πρόσωπο μου (ή απλά μου φαινόταν για προφανείς λόγους). Η αντίδραση μου τι άλλο από την αναμενόμενη. Βάζω από το ένα βγάζω από το άλλο. Τώρα θα με πείραζε που ήταν σε πιο γενικό πλαίσιο;<br /><br />Όλα καλά και άγια χωρίς να ψάχνω τίποτε ιδιαίτερο. Εξάλλου έκανα απλά υπομονή να περάσουν τα χρόνια. Ε δεν πέρασα έτσι τα χρόνια. Προς το τέλος του εξαμήνου δέχτηκα την (όχι και τόσο) τραγική και μοναδική ομοφοβική, λεκτική (;) επίθεση στην ζωή μου.<br /><br />Η αίθουσα της τάξης ήταν στον πρώτο όροφο και εγώ βρισκόμουν στην αυλή από κάτω με γνωστό μου άτομο και την δίκη του παρέα. Ξαφνικά ακούω από το παράθυρο κάποιον να φωνάζει επανειλημμένα, με ένταση και σε ύφος αστείου-χλευασμού<br /><br />"Άππαρε είσαι πούστης" (όχι εσύ ρε άππαρε, το όνομα μου βαλε εκεί)<br /><br />Επιστράτευσα όλη την εξυπνάδα μου και δεν αντέδρασα καθόλου. Δεν άλλαξα χρώμα, και το μόνο που έκανα ήταν να γυρίσω το πρόσωπο μου προς το άτομο που φώναζε. Ότι έκαναν όλοι δηλαδή. Περίμενα ότι μετά από την 2η φορά θα σταματούσε, άλλα συνέχιζε. Παρατηρούσα τα άτομα απέναντι μου να προσπαθούν να εντοπίσουν το στόχο της επίθεσης, ρωτώντας ποιος είναι αυτός. Ευτυχώς το άτομο δίπλα μου δεν αντέδρασε υπερβολικά και αφού δεν ήμουν γνωστός στο σχολείο, οι προσπάθειες τους να με εντοπίσουν και να στιγματιστώ δεν πέτυχαν.<br /><br />Το μυαλό μου είχε θολώσει, δεν θυμάμαι αν είχε σταματήσει τις φωνές αλλά μετά από εύλογο χρονικό διάστημα έφυγα από το σημείο σιγά - σιγά κατευθυνόμενος προς τις σκάλες. Όταν είχα φτάσει πλέον ο θυμός έβγαινε προς τα έξω. Ανέβαινα πέντε - πέντε τα σκαλιά και όταν έφτασα στην αίθουσα αδυνατούσα να τον εντοπίσω. Ρωτούσα ουρλιάζοντας "Πούντον, πούντον" έχοντας την απορία πότε κατάφερε να φύγει. Σε κάποια φάση τον εντόπισα να κρύβετε πίσω από ένα θρανίο και όταν προσπάθησα να τρέξω προς το μέρος του ένιωθα χέρια να με κρατούν. Μη μπορώντας να εκτονωθώ χτυπώντας τον, φώναζα και πάνω κάτω τον ρωτούσα πότε τον πρόσβαλα με τέτοιο τρόπο για να μου κάνει το ίδιο. Ότι τα αστεία που γίνονταν μέσα στην τάξη καμία σχέση δεν είχαν με αυτό που μόλις έκανε.<br /><br />Το θέμα ξεχάστηκε, και από εκείνη την μέρα δεν ξανακούστηκε κάποιο σχόλιο παρά μόνο κάποιες σπόντες από άλλο άτομο. Με τον συγκεκριμένο δεν ξανανταλλάξαμε κουβέντα εκτός μιας φοράς που τον χαιρέτησα ψυχρά και ίσος στο μέλλον αναφερθώ ξανά σε αυτό τον "αναγκαστικό" χαιρετισμό...<br /><br />Το τραγικό είναι ότι τα επόμενα χρόνια το gaydar μου χτυπούσε κόκκινο για τον συγκεκριμένο όπως και αυτόν με τις σπόντες. Δεν μπορώ παρά να πιστεύω και εγώ ότι πιο επικίνδυνοι είναι οι ομοφοβικοί ομοφυλόφιλοι. Ίσος αισθάνονται καλύτερα όταν επιτίθενται σε άλλους. Ίσος νομίζουν ότι προστατεύουν τον εαυτό τους δηλώνοντας ότι αντιπαθούν... τους εαυτούς τους.<br /><br />Τελειώνει το τρίμηνο και προχωράμε στο δεύτερο. Δεν είχα ορέξεις για κοινωνικότητα και το μόνο που περίμενα ήταν να επιστρέψω σπίτι και στον υπολογιστή για να ασχοληθώ με αυτά που με ευχαριστούσαν περισσότερο.<br /><br />Μια συνηθισμένη μέρα κάτι υπάρχει διαφορετικό στο σπίτι. Δεν ήταν το δικό μας "συνηθισμένο". Μετά από δυο μέρες ανακαλύπτουμε τι είχε συμβεί. Κάποιος που θέλει να ονομάζετε εκπαιδευτικός με μια μόνο του πράξη γκρέμισε κόπους και μόχθους 15+ χρόνων. Το σπίτι ήταν ανάστατο και οι γονείς έτρεχαν να σώσουν ότι σώζετε και να τιμωρηθεί ο ένοχος πριν κάνει επιπρόσθετη ζημιά.<br /><br />Αποσυντονισμένος από την κατάσταση δεν με ενδιέφερε τίποτα, οι κάνονες της ζωής ήταν ξεκάθαρη: Επιβιώνει ο ισχυρότερος. Όποιος δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία, αν κρυφτεί ίσος και γλιτώσει.<br /><br />Τελειώνει το δεύτερο εξάμηνο και εκεί που περίμενα οι βαθμοί να πιάσουν πάτο δεν βλέπω καμιά αλλαγή. Στην συνάντηση καθηγητών που ακολούθησε φάνηκε το γιατί. Ή κάποιος ενημέρωσε για την κατάσταση ή κάποιος υποψιάστηκε τι συμβαίνει.<br /><br />Με μια καθηγήτρια, που εκτιμούσα ιδιαίτερα την αγάπη της στο επάγγελμα, γίνετε ειλικρινής συζήτηση με την μητέρα μου και εμένα. Φαίνεται, λέει, ότι κάτι με απασχολεί και μου δίνουν την ευκαιρία να ανακάμψω (μη χέσω). Παράλληλα ξεστομίζει ένα ωραίο "Ο άππαρος χαμογέλα στους καθηγητές όταν του μιλούν και αυτοί το παρεξηγούν". Τι θέλει να πει ο ποιητής; Το μήνυμα ελήφθη, οκ, σας κάνω το χατίρι. Θα έχω ψυχρή φάτσα μην σας ξινίζω τ 'άντερα κάθε φορά που μου απευθύνετε το λόγο. Θα έχω την θλίψη ζωγραφισμένη στο πρόσωπο μπας και μου κάνετε το χατίρι και το επόμενο εξάμηνο. Εξάλλου το κολόχαρτο της πρώτης Λυκείου θα μου φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο. Θα βάλω και μερικά κιλά γιατί στις γυναίκες δεν αρέσουν οι κοκαλιάρηδες, όχι αππαρε πες μου, ήταν κουβέντα αυτή;<br /><br />Άππαρε συγχύστηκα, ήδη έφτασα σε μήκος την προηγούμενη συνομιλία μου μαζί σου, συνεχίζω άλλη φορά. Ελπίζω να προλάβω την αναδρομή στο παρελθόν και την τελειώσω πριν τα Χριστούγεννα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-7079662125445059647?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-52163184842070797362008-12-21T04:35:00.005+02:002009-03-10T16:22:08.382+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SU2hbqRfrfI/AAAAAAAAACU/UqGMZre_y5w/s1600-h/taser.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 237px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SU2hbqRfrfI/AAAAAAAAACU/UqGMZre_y5w/s320/taser.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282055434551668210" border="0" /></a><br />Ρε άππαρε, όλα καλά; Άκου να δεις. Μετά το δημοτικό βρήκα τον εαυτό μου στο γυμνάσιο να νομίζω επί ένα τρίμηνο ότι ο διευθυντής ήταν κάποιος άλλος. Ωραία αρχή!!!<br /><br />Γενικά πρώτη γυμνασίου ήταν απλά ο αναγνωριστικός γύρος! Γνώρισα νέα άτομα και επιτέλους βρήκα άτομα που ήξεραν κάτι περισσότερο για υπολογιστές και λίγο - πολύ ανταλλάσσαμε καμιά ιδέα, κάνα cd κ.τ.λ<br /><br />Χαρακτηριστική ήταν και η πρώτη φορά που θα παίζαμε ποδόσφαιρο στην ώρα της γυμναστικής, αν και ήθελα να μπω αμυντικός, αφού συνήθως δεν έκανα τίποτε, επέμεναν να με βάλουν τερματοφύλακα λόγο ύψους... ΕΛΕΟΣ<br /><br />Να επιμένω εγώ ότι είμαι άσχετος με το ποδόσφαιρο και αυτοί να επιμένουν... Έφαγα το πρώτο τέρμα και τελικά πείστηκαν...<br /><br />Ευτυχώς σε επόμενα μαθήματα γυμναστικής βρέθηκαν δειλά - δειλά άτομα να θέλουν να παίζουν καλαθόσφαιρα και βόλεϊ.<br /><br />Παράλληλα είχα ανακαλύψει τι εστί mp3 και είχα φάει τους τόπους να βρω σχετικά προγράμματα και πληροφορίες. Εννοείται πως ταυτόχρονα είχα κολλήσει με την μουσική και μάλιστα επειδή δεν υπήρχε cd-writer για να μεταφέρω στο δικό μου υπολογιστή ένα <a href="http://www.youtube.com/watch?v=qBm2J-gKeUE">τραγούδι</a> που μου κόλλησε το είχα συμπιέσει σε τραγική ποιότητα για να χωρέσει σε δισκέτα!!!<br /><br />Κατά την διάρκεια της πρώτης γυμνασίου προσπάθησα να αποπλανήσω πολλούς συμμαθητές (σοβαρά σου μιλάω!!! Είχα μπει για τα καλά στην εφηβεία) και φυσικά δεν ανταποκρίθηκε κανείς! Εννοείται βέβαια ότι προσπάθησα να συνάψω σχέση με συμμαθήτρια μου. Ήθελε παράλληλη σχέση και με ρώτησε αν εγκρίνω (ΕΛΕΟΣ). Βέβαια την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια αλλά ακολούθησαν πολλά παρατράγουδα για τα επόμενα χρόνια.<br /><br />Στους βαθμούς τα πήγα αρκετά καλά (μην φανταστείς κανένα μελετηρό παιδί, άπλα θέλω να θίξω ότι δεν με απασχολούσε κάτι ψυχολογικό)<br /><br />Δευτέρα γυμνασίου τα πράγματα δεν θα ήταν τόσο απλά.<br /><br />Ξεκίνησαν όπως περίπου το άφησα την προηγούμενη χρονιά, με μόνη διαφορά τις πρώτες σκέψεις για το τι διαφορετικό έχω. Φυσικά καμιά πληροφόρηση δεν υπήρχε οπότε το θέμα πέρασε έτσι. Μπερδεμένος να ξεκινώ την δευτέρα τάξη και να προσπαθώ μάταια να φτιάξω σχέση με κοπέλα. Δεν πέρασε μήνας όπου με τον τρόπο τους η τάξη έδειξε την υποτίμηση της στο πρόσωπο μου. Δεν ξέρω αν ήταν κάτι στην εμφάνιση μου, κάτι στην συμπεριφορά μου ή ένα τρίτο θέμα που δεν νομίζω να το αναφέρω εδώ.<br /><br />Δεν μου κακοφάνηκε γιατί εκείνη την περίοδο, απληροφόρητος και αφελής όπως ήμουν, νόμιζα ήταν το τρίτο, κάτι στο οποίο είχα πλέον συνηθίσει και ήταν καθαρά δικό τους πρόβλημα. Επίσης βγήκα και κερδισμένος σε εμπειρίες (όχι σεξουαλικές, πονηρέ άππαρε) από την κατάσταση αυτή.<br /><br />Το χειρότερο όμως ήταν ότι καθηγητής με υποτιμούσε σε κάθε του ευκαιρία, και μπροστά στους συμμαθητές μου. Τα σχόλια του ήταν ιδιαίτερα ενοχλητικά που πάνω κάτω έλεγαν "τι ασχολείστε μαζί του"... Όταν περνούσε από την τάξη, μου έκανε παρατήρηση ότι φωνάζω αντί να μιλώ, πολλές φορές φωνάζοντας ο ίδιος ότι τον είχα κουφάνει...<br />Φυσικά αυτό με ενοχλούσε αφάνταστα, αφού και σήμερα, από τα λίγα πράγματα που με εκνευρίζουν και με φέρνουν στα όρια μου είναι να με υποτιμούν χωρίς να με ξέρουν και μάλιστα όταν ξέρουν ότι το κάνουν άδικα, μάλλον με σκοπό να νιώσουν καλύτερα αυτοί. Άστα... τα ψυχολογικά ξεκίνησαν από τότε.<br /><br />Για να βρω μια ισορροπία βρήκα την θρησκεία και την εκκλησία σαν μια ευκαιρία να βρω την ηρεμία μου, τόσο από την κατάσταση του σχολείου όσο και από το μπέρδεμα μου.<br /><br />Την ίδια περίοδο ο υπολογιστής μου θα αποκτούσε σύνδεση με το διαδίκτυο. Πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να κατεβάσω τραγούδια (λέγε με mp3) και μάλιστα το δεύτερο τραγούδι που κατέβασα ήταν της Madonna το Music (όχι πες μου, δεν είμαι φοβερός; Δεύτερο επίσημο σημάδι! Φυσικά πρόσφατα έμαθα για το συσχετισμό Madonna - gay people)<br /><div style="text-align: center;"><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/c8jsRpFoHTA&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/c8jsRpFoHTA&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=c8jsRpFoHTA&amp;fmt=18">High quality here</a></div><br />Αφού δειλά - δειλά έψαξα για πονηρό υλικό στο ίντερνετ, σε κάποια φάση είπα να ψάξω για gay πορνό. Φρίκαρα όταν ανακάλυψα ότι υπήρχε και δεν ήταν παράνομο όπως την παιδική πορνογραφία. Πλέον το θέμα έχριζε έρευνας, εξάλλου αυτό ήξερα να κάνω καλύτερα. Να ερευνώ και να απορροφώ πληροφορίες (σου είπα έχω θέμα με την μνήμη ε; Αν δεν ξεχάσω στο μέλλον θα στο αναλύσω καλύτερα).<br /><br />Αυτό είναι που μισώ και λυπάμαι μέχρι σήμερα, ότι για το θέμα της ομοφυλοφιλίας έμαθα από το διαδίκτυο, καθόλου έμπιστη πηγή πληροφόρησης (δεν υπήρχε δα και η wikipedia) και άρχισα πλέον σιγά να συνειδητοποιώ ότι αυτό είμαι. Ομοφυλόφιλος, και σε ποιον να μιλήσω; Σε ποιο να απευθυνθώ; Φυσικά σε κανένα, δεν υπήρχε κάποιος... Μην σε κουράζω άλλο (μάλλον κουράζω εμένα...)<br /><br />Είχα αντιληφθεί την πλάνη της κοινωνίας μας, απογοητευτικά από την εκκλησία που δίδασκε την αγάπη, την στοργή, την κατανόηση. Απομακρύνθηκα αμέσως, όχι όμως πριν γίνει η ζημιά, αφήνοντας μου το αίσθημα των ενοχών μέχρι και σήμερα (ψυχολογικά λέμε) που παρόλο τις παλεύω με την λογική, δεν παύουν να είναι παρόν.<br /><br />Ένα 13χρόνο να περνά από αυτά τα γεγονότα και τις σκέψεις, τι άλλο θα χρειαζόταν για να γκρεμιστεί ο (πλασματικός) κόσμος του; Αυτό που δεν τον έριξε στην κατάθλιψη ήταν απλά η αναγνώριση ότι υπήρχαν πολύ χειρότερα, το ότι η οικογένεια του δεν χρειαζόταν δεύτερο δράμα και η ενδόμυχη ελπίδα ότι το μπέρδεμα της σεξουαλικής ταυτότητας θα ξεκαθάριζε με τα χρόνια. Αυτό βάση των πληροφοριών που είχε διαβάσει. Οπότε έκανε υπομονή ότι ίσος μια μέρα θα έλπιζε σε ένα πλασματικό κόσμο. Έτσι απέκτησε την υπομονή γαϊδάρου που έχει και σήμερα.<br /><br />Οι βαθμοί όπως ήταν λογικό πήραν την κάτω βόλτα.<br /><br />Δεν ήταν και όλα μαύρα στην δευτέρα γυμνάσιου. Όπως είπα είχα την ευκαιρία να επωφεληθώ με εμπειρίες και φυσικά πολλά ευχάριστα γεγονότα όπως τα εξής:<br />Αφού το εφηβικό μουστάκι είχε μεγαλώσει υπερβολικά, ξυρίστηκα για πρώτη φόρα. Ευκαιρία ήταν να ξεκινήσω να προσέχω λίγο περισσότερο την εμφάνιση μου. Πέταξα τα γυαλιά και φόρεσα φακούς, περιποιόμουν το μαλλί με ζελέ και πριν τελειώσει η χρονιά άφηνα γένι στο πιγούνι για να την σπάσω στους αμούστακους συμμαθητές μου!<br />Επίσης άλλο χαρακτηριστικό που τόνωσε την αυτοπεποίθηση μου:<br />Συμμαθήτρια έξω από την τάξη να συζητά με συμμαθητή μέσα στην τάξη από το παράθυρο. Εγώ να περνώ και να στέκομε στο δίπλα παράθυρο για να δω έξω. Την παρατηρώ να έχει καρφωμένο το βλέμμα της στο αντρικό στήθος μου (δώσε σημασία σε παρακαλώ) και να συνεχίζει να συζητά. Ένιωσα αμηχανία στην αρχή αλλά όταν έφυγα κοίταξα και παρατήρησα ότι είχε ξεκουμπωθεί ένα κουμπί από το πουκάμισο φανερώνοντας τις εφηβικές τρίχες στο στήθος. Είτε περιέργεια ήταν, είτε της άρεσε το θέαμα και ασυνείδητα δεν μπορούσε να ξεκολλήσει, το σίγουρο ήταν ότι δεν ξανάδε τρίχες σε στήθος συμμαθητή της! (λέμε τώρα)<br /><br />Τέλος η τρίτη γυμνασίου δεν ήταν κάτι σπουδαίο. Αν και όλα τα τμήματα της τρίτης τάξης ήρθαν πιο κοντά, αφού ήμασταν τελειόφοιτοι, εγώ είχα γίνει λιγομίλητος, απέφευγα κάθε επαφή με συνομήλικους μου. Ευτυχώς ο καθηγητής δεν μας έκανε μάθημα και μπορούσα να τον αποφεύγω, έτσι μειώθηκαν οι προσβολές του στο πρόσωπο μου. Συνειδητά απουσίαζα πνευματικά και όπου ήταν δυνατό φυσικά από κάθε δραστηριότητα του σχολείου. Κύλησε ήρεμα η τελευταία τάξη του γυμνασίου και σε αυτό είχε βοηθήσει ο υπολογιστής οπού απλά είχα "απομονωθεί" μαθαίνοντας νέα πράγματα αφού ο κόσμος του διαδικτύου ήταν ένα κλικ μακριά (κλισέ). "Απομονωθεί" γιατί επικοινωνούσα σε ξένα forum με κόσμο, ανταλλάσσοντας πληροφορίες σχετικά με θέματα κοινού ενδιαφέροντος και όχι ποδοσφαίρου και γκομενικά.<br /><br />Κατά τα άλλα με κατηγορούσαν ότι οι χαμηλοί βαθμοί (Καθηγητές στους γονείς: "Αφού έχει δυνατότητες") οφείλονται στον υπερβολικό χρόνο που καθόμουν στον υπολογιστή!<br /><br />Το μόνο ωραίο και με αρκετά παρατράγουδα, ήταν το γεγονός ότι ήμουν ο μόνος στο σχολείο με πυκνό μούσι, το οποίο επειδή βαριόμουν, το ξύριζα μια φόρα την βδομάδα!<br /><br />Αν με ακούς άππαρε μου ξέρω ότι σε κουράζω. Δεν νιώθω και τόσο καλά εκθέτοντας τον εαυτό μου με τέτοιο τρόπο. Το κάνω όμως γιατί πιστεύω είναι ο τρόπος για να βρω τον δρόμο, μακριά από το τελικό αδιέξοδο στο οποίο οδηγώ τον εαυτό μου και το βλέπω να πλησιάζει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-5216318484207079736?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-82776996444514381362008-12-19T20:50:00.002+02:002008-12-19T20:50:24.975+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUvlQuiP6dI/AAAAAAAAABs/T4ArggSY3yQ/s1600-h/P1040327.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUvlQuiP6dI/AAAAAAAAABs/T4ArggSY3yQ/s320/P1040327.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281567063554386386" border="0" /></a>Άππαρε μου ακούς ακόμα; Σήμερα λέω να σου μιλήσω για το δημοτικό. Μια μέρα που λες πήγα για πρώτη φορά στο δημοτικό. Δεν θυμάμαι αυτή την μέρα. Θυμάμαι μόνο να μαθαίνουμε γράμματα, αριθμούς, μυθιστορήματα. Να ζωγραφίζουμε και να γυμναζόμαστε.<br /><br />Να γυμναζόμαστε είπα; Λίγα πράγματα, κάτι τεντώματα, ένα δυο γύρους του γηπέδου, όλα σε 10 λεπτά! Τα υπόλοιπα ποδόσφαιρο! Μόνο που εγώ δεν έπαιζα ποδόσφαιρο και προτιμούσα το πιο θηλυπρεπές άθλημα... το μπάσκετ. Εκεί άρχισαν και τα πρώτα σχόλια.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUvmYdhJ1_I/AAAAAAAAAB0/pQpaclUo0Co/s1600-h/kids+playing+football.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 280px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUvmYdhJ1_I/AAAAAAAAAB0/pQpaclUo0Co/s320/kids+playing+football.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281568295936972786" border="0" /></a>Σημασία δεν έδινα μιας και όλοι κοροϊδεύαμε όλους για κάτι.<br /><br />Όσο περνούσαν οι τάξεις του δημοτικού, λογικό συνέβαιναν διάφορα που συνειδητά ή υποσυνείδητα αποφεύγω να θυμηθώ.<br /><br />Πριν τελειώσω την τετάρτη δημοτικού είχα μια μανία με κατασκευές. Έπαιρνα χαρτόνια και σχεδίαζα με υπερβολική προσοχή τις πλευρές ενός κουτιού, πως θα διπλωθεί και που θα κολλήσει τι. Κουμπαράδες, σπίτια, μολυβώθηκες, όλα από χαρτόνι και σε αφθονία. Έπαιρνα τα παιχνίδια, ηλεκτρονικά και όχι, τα διέλυα για να δω πως δουλεύουν και τα συναρμολογούσα πίσω (όσα επιβίωναν!)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUvn-d72oPI/AAAAAAAAAB8/b8FWTms8HQ0/s1600-h/Paper_Construction_small.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUvn-d72oPI/AAAAAAAAAB8/b8FWTms8HQ0/s320/Paper_Construction_small.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281570048395616498" border="0" /></a>Κάπου στο τέλος της τετάρτης δημοτικού, είχα ξεκινήσει μαθήματα κολύμβησης όπως και πολλοί άλλοι συμμαθητές μου. Μιλάμε για τις πιο ωραίες αναμνήσεις! Παράλληλα φυσικά άρχισα να εξερευνώ περισσότερο το σώμα μου (guess what) κάτι που δεν φαίνεται να απασχολούσε ιδιαίτερα άλλους συμμαθητές μου. Κάπου στην πέμπτη δημοτικού μου κόλλησε μια μανία για υπολογιστές. Ένα εβδομαδιαίο περιοδικό εκμάθησης υπολογιστές είχε εμφανιστεί στα περίπτερα και δεν το έχανα. Δεν πέρασε βέβαια αρκετός χρόνος και είχα ζαλίσει τους γονείς μου για υπολογιστή. Φυσικά όταν πήραμε υπολογιστή, δεν έκαναν το δικό μου χατίρι άλλα περισσότερο το δικό τους για να μάθουν και αυτοί αφού όπως λεγόταν συχνά εκείνη την περίοδο "τα κομπιούτερ είναι το μέλλον".<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUvoj5_btOI/AAAAAAAAACE/aJSoyzkdhFU/s1600-h/243781438_1e58fcf878.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 294px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUvoj5_btOI/AAAAAAAAACE/aJSoyzkdhFU/s320/243781438_1e58fcf878.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281570691581981922" border="0" /></a>Περιττό να αναφέρω ότι οι υπολογιστές ήταν η νέα μου μανία και οι δάσκαλοι με έβλεπαν σαν εξωγήινο όταν τους εξυπηρετούσα σε θέματα υπολογιστών!<br /><br />Πριν τελείωση και η Πέμπτη δημοτικού είχε ξεκινήσει και η τριχοφυΐα στα επίμαχα μέρη, ενώ ξεκινούσε ήδη η νέα χρόνια για την κολύμβηση. Με ένα από τους συμμαθητές μας ήμασταν πιο πιτσι-πιτσι να το πω, μιας και του έκανα προξενιά με συμμαθήτρια μας! (Μικροί στα βάσανα).<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUvo4R6baFI/AAAAAAAAACM/tb6ubZr51Q4/s1600-h/PixieStick-m.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 256px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUvo4R6baFI/AAAAAAAAACM/tb6ubZr51Q4/s320/PixieStick-m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281571041600825426" border="0" /></a>Που λες άππαρε, στο μαθήματα κολύμβησης ήμασταν συνεχώς μαζί. Αποδυτήρια, καντίνα, πισίνα, αποδυτήρια, καντίνα. Ήρθε βέβαια και η περιέργεια να δω τι κρύβει κάτω από το μαγιό, μιας και ήθελα να ‘ξέρα αν μόνο εγώ είχα τριχοφυΐα (αλήθεια λέω! ήμουν αθώος ακόμη). Με δόλια μέσα τα κατάφερα και έμεινα με την απορία γιατί το δικό μου πουλί ήταν αρκετά μεγαλύτερο (καμία σχέση, άπλα μπήκα στην εφηβεία, αυτός ακόμη)<br /><br />Συνέβηκαν και αλλά, αθώα μεν, εντελώς αθώα όχι.<br /><br />Έκτη δημοτικού απλά σαν τάξη τα κάψαμε όλα. Μιλάμε για απίθανες τρέλες που κάναμε, τα σκάνδαλα που ξεκίνησαν και τους πρώτους έρωτες να περιπλανώνται (όχι εγώ λέμε!). Φυσικά οι επόμενες γενιές κάνανε χειρότερα οπότε δεν μείναμε στην ιστορία!<br /><br />Το μόνο που κρατώ από την έκτη δημοτικού είναι το εξής: Ώρα μαθήματος ήμασταν 4 αγόρια στα μπροστινά θρανία. Δεν θυμάμαι ποιος είχε την ιδέα άλλα μάλλον εγώ. Βγάζαμε τα πουλιά μας μέσα στην τάξη, έτσι όπως καθόμασταν στα θρανία, για να τα συγκρίνουμε. Είχα μισό-καυλώσει και όταν ήρθε η σειρά μου να δείξω τα προσόντα, ένα γέλιο συνόδευε την έκπληξη τους. Το θεώρησα θετικό και παρατηρούσα με την άκρη του ματιού μας την δασκάλα που έμεινε απολίθωμα. Ή βρέθηκε σε δύσκολη θέση για το τι κάναμε ή προσπαθούσε να καταλάβει γιατί χαχανίζαμε.<br /><br />Αυτό το συμβάν ήταν και το επίσημο σημάδι της διαφορετικότητας μου.<br /><br />Σχετικά με την απορία μου άππαρε, σε μετέπειτα φάση βρέθηκε κάποιος να με κοροϊδέψει για την τριχοφυΐα. Σιώπησε όταν κάποιος (ενός έτους) μεγαλύτερος μας, του είπε να αναμένει σύντομα να αναπτύξει και αυτός τριχοφυΐα, όπως και ο ίδιος. Έτσι η περιέργεια αν ήμουν ο μόνος που βίωνε αλλαγές στο σώμα του, είχε φύγει.<br /><br />Συνοπτικά αν εξαιρέσεις κάποια συμβάντα, περίπλοκα εκ φύσεως, που δεν είναι και ότι καλύτερο να ζει ένα παιδί (drama queen!), στο δημοτικό ήμουν ένα ζιζάνιο που έκανε αρκετές σκανδαλιές και χάρηκε αυτή την παιδική αθωότητα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-8277699644451438136?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-55461441917838977522008-12-18T01:45:00.002+02:002008-12-18T01:45:25.458+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUhRknMtefI/AAAAAAAAAAw/aqcV551j3x8/s1600-h/P9200990.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 207px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUhRknMtefI/AAAAAAAAAAw/aqcV551j3x8/s320/P9200990.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280560252531341810" border="0" /></a><br />Άππαρε μου ξεκινώ που το νηπιαγωγείο αν και οι αναμνήσεις είναι υπερβολικά λίγες (5-6), δεν παύουν όμως να είναι έντονες.<br /><br />Πριν ξεκινήσω, στην πάνω εικόνα παρατηρούμε ένα υπέροχο κομμάτι νοσοκομειακής παντόφλας που φορούσε η νηπιαγωγός και μου προκαλούσε φοβία! Όποτε βλέπω κάποιο να την φοράει το μυαλό μου πάει στο νηπιαγωγείο. Λες τελικά να με είχαν αλλού;<br /><br />Που λες άππαρε, νηπιαγωγείο θα είχα πάει για λίγο χρονικό διάστημα και μάλιστα πολύ πριν την προδημοτική. Μάλλον η μητέρα θα εργαζόταν εκείνη την περίοδο και δεν είχε που να μας αφήσει. Το χαρακτηριστικό που θυμάμαι είναι ότι κλαίγομαι εναλλάξ ανά μέρα με την αδερφή μου όποτε πηγαίναμε. Μας έβαζαν να καθόμαστε σε ένα θρανίο και μπροστά μας ένα κουτί με παιχνίδια, κατά πάσα πιθανότητα ήταν <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Lego">Lego</a>. Δεν αγγίζαμε τα παιχνίδια μιας και δεν είχε κανείς την όρεξη να παίξει.<br /><br />Ένα από τα λίγα που θυμάμαι άππαρε μου είναι το εξής, μια μέρα ανοίγει η πόρτα της διπλανής αίθουσας και πετάγεται ένα παιδάκι, στην ηλικία μας ήταν, λίγο μεγαλύτερο, δεν θυμάμαι. Παίρνει που λες κάτι, που προφανώς του έλειπε, από το κουτί μπροστά μας και επιστρέφει πίσω, σε αυτό το δωμάτιο, οπού και άλλα παιδάκια ήταν εκεί και έπαιζαν.<br /><br />Σίγουρα σε τέτοια ηλικία άππαρε δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε. Άπλα πηγαίναμε εκεί για να είμαστε εκεί. Που να ήξερα ότι ήταν η αρχή της πρώτης διάκρισης που θα δεχόμασταν η αδερφή μου και εγώ.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUmNoyUhr6I/AAAAAAAAAA4/n89AXQB4hV4/s1600-h/balls-full.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 242px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUmNoyUhr6I/AAAAAAAAAA4/n89AXQB4hV4/s320/balls-full.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280907769910767522" border="0" /></a><br />Για την <a href="http://www.google.gr/search?q=%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE">προδημοτική</a> θυμάμαι πολύ περισσότερα πράγματα, ευχάριστα τα περισσότερα! Ένα χαρούμενο μικρό παιδί να μαθαίνει νέα πράγματα και να ενθουσιάζεται, να παίζει στην ιδική άμμο, να κάνει γυμναστική τεντώνοντας τα χέρια για να αγγίξει τον ήλιο, έχοντας πάντα την απορία γιατί μας το έλεγαν αυτό αφού ποτέ δεν θα φτάναμε τον ήλιο!<br /><br />Το αστείο που θυμάμαι άππαρε, ότι μια μέρα μας μάθαιναν τους ήχους που κάνουν τα ζώα! Στο τέλος φυσικά μας εξέτασαν, βάζοντας μας στο τότε κασετόφωνο ήχο από κάποιο ζώο και εμείς έπρεπε να το δείξουμε. Όταν ήρθε η σειρά μου, θα μου είχε βάλει 2-3 ζωάκια για να τα εντοπίσω, αποτυγχάνοντας όλες τις φορές! Μάλλον θα μου είχε γκαρίξει το κασετόφωνο και θα έδειχνα πρόβατο, θα είχε μπελάσει και θα έδειχνα ελέφαντα! Εκείνη την μέρα έφαγα το πρώτο κράξιμο!<br /><br />Πάντως ακόμη και σήμερα άππαρε να με βάλεις να συνδυάσω ήχους με ζώα μάλλον θα αποτύχω! Έχω ένα θέμα με την μνήμη και κυρίως να συνδυάζω πράγματα όπως ονόματα με φάτσες, το δεξιά από το αριστερά. Νότος, βορράς, δύση, ανατολή δεν ξέρω με πια σειρά μπαίνει πιο και που είναι το κάθε ένα! Ποιος έκανε τι δεν υπάρχει περίπτωση να το βρω!<br />(Λες επίσης να έχω μπερδέψει τα φύλα και για αυτό έχω "αποκλίνουσα συμπεριφορά";)<br /><br />Κατά τα άλλα η προδημοτική ήταν τέλια!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-5546144191783897752?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1209636534725135502.post-74541191846508704932008-12-14T23:36:00.003+02:002009-03-10T16:22:01.172+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUEequ5WasI/AAAAAAAAAAo/SzrZ4MDetjA/s1600-h/5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 226px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_W2oX6U63OgU/SUEequ5WasI/AAAAAAAAAAo/SzrZ4MDetjA/s320/5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278533957746846402" border="0" /></a><br />Άππαρε μου,<br /><br />ξεκινώ να σου γράφω και ελπίζω να με ακούεις. Αγανακτισμένος γιατί ψάχνω να βρω αυτή την ισορροπία. Τόσο δύσκολη είναι πια, φαντάζει ακατόρθωτη. Πάνε 5 χρόνια από τότε που πήρα μια απόφαση. Μια απόφαση που παρόλο βοήθησε για αρκετό καιρό, αποφάσισα να την τροποποιήσω σε κάποιο χρονικό διάστημα. Δεν τα κατάφερα, δεν μπόρεσα, δεν βρήκα το θάρρος. Τον τελευταίο χρόνο συνέβηκαν πολλά, όχι με πρωταγωνιστή εμένα, που με βάζουν σε παραπάνω σκέψεις. Δεν μπορώ τις σκέψεις. Πράγματα που συμβαίνουν και κατανοώ γιατί συμβαίνουν με ενοχλούν αφάνταστα, με πληγώνουν.<br /><br />Δεν βγάζεις άκρη άππαρε μου, ε;<br /><br />Να, όσο καλός και αν είμαι στο να λύνω προβλήματα, όσο και αν τα καταφέρνω να ξεπερνώ περίεργες καταστάσεις, δεν κατάφερα πότε να λύσω το θέμα της ομοφυλοφιλίας μου.<br /><br />Τι παραξενεύτηκες; Μπορείς να κλήσεις τα αυτιά σου, εγώ θα συνεχίσω να σου γράφω και ας μην με ακούεις. Έψαξα σε γνωστούς και φίλους αν υπάρχει αρκετά ανοιχτό μυαλό, να μιλήσω, να το συζητήσω, και πάντα οι αντιλήψεις ήταν παράξενες. Για αυτό και σου γράφω αππαρέ μου! Σε δημιουργώ σαν τελευταία επιλογή.<br /><br />Το ύφος (προς το παρών) θα είναι καταθλιπτικό, μίζερο, όλο παράπονο, για αυτό καλά κάνεις να μην ακούς αν δεν μπορείς τέτοιους ανθρώπους. Εγώ θα συνεχίσω να σου γράφω. Ξεκινώντας από το απλό παρελθών μου, γιατί απλά "παρών" δεν υπάρχει.<br /><br />Εγώ σήμερα ξεκινώ να αλλάξω την απόφαση<br />Εγώ σήμερα ξεκινώ να γνωρίσω τον εαυτό μου<br />Εγώ σήμερα ξεκινώ να ξεσκονίσω την μνήμη μου, να συνδέσω τα κομμάτια<br /><br />Εγώ σήμερα ξεκινώ να γίνω εγώ<br /><br />(παρακαλείτε κάποιος να μου την δώκει που πάνω!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1209636534725135502-7454119184650870493?l=apparoui.blogspot.com' alt='' /></div>apparoshttp://www.blogger.com/profile/05695722146032802530noreply@blogger.com7